Ljóðormur - 01.12.1990, Blaðsíða 29

Ottó Másson
27
Lóa
Handa Lóu Bjamadóttur
Lóa er íugl
í laginu eins og stúlka
Lóa er sól: Heitt skap
mitt breytist í fiðurhnoðra
Yfir augnlokum mínum
svífa marglit ský
Ég kyssi heiðið
Ég held í höndum mér brjóstum fuglsins
sem varð að veruleika
og syngur ljóðið langa um sólir mínar
sem smclla kossum á alla menn jafnt
og em úr volgu vatni
Lóa er fugl í laginu eins og ský
sem ég gerði mér hörðum höndum
á gráum dögum
Galdur handtaksins
Nýr fáni blaktir
eins og hlýjan
yfir vömm þínum
Fingur þínir hafa gert sér fjöll
að kltfa og elska heitt
Ef ég snerti þá sé ég
handan við sjóndeildarhringinn
bak við augnlok þín
fúglaþvögu á mjúkum himni
og svefnþungt höfuð
eins og sól
Lukt augu
Hugsaðu þér axlir konu
og fangaðu heiðið allt
í eldspýtustokk
Gakktu svo fyrir húshom
Sjáðu: Þar fennir