Ljóðormur - 01.12.1990, Blaðsíða 34

32
Elísabet Jökulsdóttir
Maðurinn rís upp úr rúminu og fer út úr
herberginu.

2. sena
Hvítt herbergi.
Stúlkan liggur í rúminu með svart lak yfir sér.
Sólin kemur inn um gluggann.
Ungi maðurinn kemur inn um hvíta hurð.
Hann er með feiknstóran og rauðan rósavönd.
Hann lyftir lakinu frá andliti stúlkunnar.
Og lætur blómin á brjóst hennar.
Hann opnar gluggann og skilur hurðina eftir
opna.
Þegar hann fer.
Fíkn
Og konan í steingráa húsinu
situr dapureygð og styður hönd undir kinn.
Krossferðarriddararnir löngu famir
eftir að hafa hámað í sig rjómakökurnar.
Kertin að brenna út.
Og háir stólamir á dreif um salinn.
Þá segir hún með þessum döpm augum:
„Mér finnst það skemmtilegast ...
... fólk sem er haldið einhverri fíkn.“
Á einhver heima?
Börnin sem koma til dyra. Og opna.
Þau vita að ég er bara stórt barn
sem kem til dyra og hittj einhvern ókunnugan.
Heyrt
Og konan í húsi heyrnarlausa mannsins
grætur.