Svava - 01.11.1898, Blaðsíða 3

MYNDUN FJALLANNA.
195
fræðin híifði lika tekið tillit til þess, og hugsað sér að
það fulikonmaði það starf, sem hin innri jarðöfl höfðu
byrjað á og í ölluin aðalatriðum frarukvæmt. En nú liafa
menu komist að raun um, að hið rennandi vatn hefir
unnið miklu meira, en ætlað var; að afl þess er afskaplegt.
Á Koloiadoheiðunum í Norður-Ameiíku hafa fundist
árfarvegir (canons), þar sem vatnið hefir grafið 18 rasta
(hver röst, eða kilometer — 530 faðmar) breiða, 500 rasta
langa og 3—5 þúsund feta djúpaskoru í harðan klettinn.
Áin, sem uniniðhefir þetta stórvirki, ronnur enu þaun dag
( dag um botninn á þessum hergstokk, og útilokar allan efa
um starf sitt. Jafnframt tóku menn eftir því, að vatu og
skriðjöklar höfðu skolað og nuggnð hurt af yfirborði
heiðanna ákaflega miklum fjalldyngjum, alt að 10,00()
feta háum, en allvíða standa eftir einsíakir fjalltindar,
8em vatnið hefir annaðhvct ekki náð til eða ekki unnið
á, og sem nú eru hinar einu leyfar hinna staðgóðu fjall-
dyngja, er upphaftega hafa verið jafn háar fjalltinduuum.
Menn sáu að tindarnir á Alpafjöllunum, á hálendi Skot-
lands og á Kiott. jöllunmn, voru til orðnir fyrir þessi
áhrif vatnsins,. en okki .af neinu uppþiýstandi afli í>að
eru aðallega þessi eyðandi áhvif vatnsins, ' Liyndað
hafa tinda, gil og gljúfnr Alpafjalh.-'jia og .•.•i.tafjall-