Svava - 01.11.1898, Blaðsíða 28

220
LEO TOLSTOI.
uiu, sem vann og sveittist blóðinu og leið harðrétti.
Hann, almúginn naut einkis af því, er vér nefnuin
, ,þægindi lífsins11. Og þó lifði hann og vildi lifa.
Hann, meir að segja, mat lífið mikils. Ef hann, í fó-
fræði sinni, skyldi nú eiga þií speki, er vér vitringar og
allir okkar stór-spekingar hefðu enga lnigmynd um?
Leo Tolstoi komst að þeirri niðurstöðu, að ef hann
ætti að spyrja um þýðing lífsins, þá ætti hann ekki að
loyta svars hjá þeim, er vildu stytta sér aldur, heldur
hjá hinum, ervildu lifa. Ske mætti, að hann kynni að
fá þar svar.
Og þetta gerði hannj og hann komst að því, að það,
sem gerði alþýðumanninum lífið þess vert, að lifa þáð,
var einmitt það, er vér vitringarnir álítum hinn versta
kross lífsins: vinnan; hin óbrotna vinna; vinuan fyrir
matnum. Það var hún, sem gaf lífiuu innihald, bragð
og blæ.
Þéssi hugsan kom sem bjargvættur til Tölstoi. Múr-
vegguriun rnilli hans og alþýðunnar hrundi til grunna,
og honum virtist „sem hann hefði brotist út úr niðmyrk-
um kjaJlara út í sólina og daginn ogsæi afturGuðs grænu
jorð liggja fagnandi und fótum sér“.
En það var ekki vinnan eintóm, er gat gefið al-
fullkomna sliýring á lífinu. Og Tolstoi lærði einnig það