Svava - 01.11.1898, Blaðsíða 34

226
LEO TOLSTOI.
Jieldur ekki fé taka; hanfi sagði, að nienn ættu ekkí að
taka borgun fyrir að láta í ljós það, er Jpeim læi á hjarttt.
En hér tók konau hans í taumana; lnín sýndi fram á
að heitnilið þyrfti talsvert til framfæris, og lét hann þá
eftir heiini að því leyti, að Iiann leyfði henni að semja
við bókverzlanir um handrita-verðið.
En gat þetta hepnast til langframa, að liann, gi'eifinn,
skáldið tæki að lifa hændalífi? Yar hann maður til
þess? Jú, honum tókst þnð ágætlega.
Honutn var spáð því, að hann gæti ekki lifað án
Ieiklvúsa, samsöngva, sanrkvæma og fleira. Jú, hanu g.\t
það mikið vol.
Því harðari starfa sem hann tókst á hendur, því
nær ko-mst lianu náttúrunui og alþýðúnni, og á því þótt-
ist hann læra mest.
Læknarnir sögðu, ao þessir nýju lifnaðarhættir hans
færu moð heilsu lians. En það fór lika öðru vísi. Iíaun
hagaði vinnu- og hvíldar-tíma sínum skynsamloga, og því
þyngri sem vinnan var, því betur naut hann hvíldar-
innar, heilsan fór dagbatnandi og ánægjan að sama skapi.
‘Þegar ég loks var kominn það á veg‘, ritar hann
f hinni síðnstu hók sinui, er heítir: Þýðing listar ocj
vísinda, að mér hafði skilist alt þetta, gat ég eltki aun-
að en hlegið. Eftir allar þessar efasemdir, raunsóknir,