Svava - 01.11.1898, Page 44

23C
COLDE FELL S LEYNDABMALID.
unin til sinnftv eigin hvövnunav. Húu fékk söv vagn á
leiðinni og eftivlitla stund vav Iiúji við Gloucestev-hlið-
ið á Regent’s-gavðinuni. Hún bovgaði vagnstjóvanutn og
lét hann svo fava.
Iíún liovíði í kvingum sig. Mannfjöldinn á strsatinu
vav mikill. Ifún vivti hann fyviv súv nokkva stund. Af-
avmikill asi vav á suraum, aftuv vovu aðv.jv ev vovu að
gánga sóy til skemtunav og vovu að veyna að eyða tím-
iiiuim á göngu sinni. En engau sá hún í þessum mikla
mannfjölda, ev hún bævj kensl á.
Alt í einu hevvði hún vei'a sagt að haki sév í rudda-
legum vóm en með skotzvi áhevzlu :
’Fvú mín, ég ætla ebki að gei'a yðuv neitt ilt. Svo
ekki sjáist, aö þév séuð að tala við mig, þá gangið þór
lengra áfvam, þangað sem hinn þétti tijávunnuv stend-
ni” ég skal koma á eftivh
XL. KABITULI.
TÍL AD VEBNDA lIEIDUIt BINN.
VEES VEGNA vogav hann sév ! ‘ hugsaði húu með
1 A sjálf’-i sóv. Eiuung-is að hið skavpá augnatillit
hennar fögvu augna, gæti vavpað liouum í duptið; þá
mundi hann ekki fvamar ónáða liana.