Svava - 01.11.1898, Blaðsíða 47

COLDE F£LLrS LEÍKDARMÁLTD.
23'ff
'Já, frú nrin; skrifari lians. JÍg fór með vonr.m á
liverjum rnorg'ui fil fangaklefa yðar, þegar verið var að
taka saman vörn yðar, og’ ég—ég—guð hjúlpi mér—
horfði ú yðav fagra anrllit þar til fegurð yðar hafði gjört
mig hálf-hrjálaðan‘.
Hún bandaði frá sér með hendinui, líkast drotningu
sem hefir þött' sér mishoðið.
’Ef ég á að veita yður áheyrn', mælti liún með fyr-
irlitningn, ‘j)á forðist að móðga mig‘.
’Eg hef enga löuguu til að móðga yður', sagði
hann rólega. íÞér evuð bæði drambsamar og fagrar. Það
vr sanxíleikur‘.
Húu varð að beita öllu afli til að stilla sig.
’Eg stóð nálægt yður í dómsalnnm, á meðan slóð
a rannsókinni, og hvað sem heimuriun segir, þá gæti ég
svarið það, að þér cruð saklausar uf Jxví að hafa myrt
manu yðar á eitri, nei; ég veit það; það er fjarri yður að
fremja slíkan glæp. En ég skoðaði yður, sem hina uudra-
verðustu og fegurstu konu, sem ég hefi nokkurn tíma
séð‘.
A þessu angnabliki hataði hún fegurð sína, sent
hún áðnr hafði tilbeðið, en som hafði verið orsök til þess,
að maður þessi hafði fengið þessablindu ástáhenni.