Svava - 01.11.1898, Blaðsíða 48

240
COLDE EELL’s LEYNDARMÁLÍD.
’Fyrirgffið‘, húlt liauu áfram, ‘ef ég segi, að. eg- hafi
orðiO hálf-brjálaður af ást til yðar‘,
’Og ])6‘, greip lnin fram í fyrir lionum, ‘reynið þér
Jiu til að eyðileggja framtið mína'í'
’Ails ckki. Þér rnegið ekki dœma mig rangt. Eg
er maður eyðilagður, og alt sem ég krefst nú, er að fá
laun fyi'ir leyndarmál mitt, eða réttara sagt, yðar. Ég
Verð að scgja yöur alt. Þér vorðið að vera þolimnóðar
við mig, frú mín. Illustið á, livað það var, sem drd mig
hingað. Eg varð svo blindaður af fegurð yðar, að hús-
bóndi mintl, Dudley lioss, hló að mér og samverkamenn
mínir hæddust að mór. Þcir sögðu, að ég elskaði Jeze-
bel. Það stendur á sama, ég var vitstola !
’Eg sór—og ég hefði gjört það—að ef þeir ætl-
uðu liongja yður, Heslir Blair, að þá skyldi ég hlaupa
upp á aftökupallinn og hrifsa yður úr liöndum þeirra, og
ég hefði glaður láíið líf mitt, til að berjast gegn slíku raug-
læti. Þann dauðdaga hefði ég álitið dýrðlegan—hetju-
legan ! Þér liðuð íaikið, meðan á rannsókninui stóð, en
þér liðuð þó ekki eins mikið og ég‘.
(Framhald)