Svava - 01.12.1899, Blaðsíða 10

250 SVJlYA. [ IV. 6.
Júlíiuáuuðui’ sigldi EÚkvitnilega í saiua kjölfaiið.
Fjóitán sólir hans voiu uú af hinini; en allar höfðu Jiær
risið upp og runnið til viðar, án þess regnflóka eða lausa-
skúr diægi fyrir nokkra Jieirra.
Þulta voru erfiðir tínaar fyrir grasvöxtinn, einkuni Jpó
í innanverðuru dalnuru; Jjví að Jiar var hálendari og þurr-
ari í rót. I'lestar nætur var frost og því meira sem fjær
dió sjónum og Jjar var líka hitinn miklu sterkari á dag-
inn. Þaó vur bæði, að hofgolan náði þangað seinna, enda
var allur raki gufaður úr henui, Jjegar ínneftir dalnuni
dró, sem hún hafði flutt með sér úr nægtsbúri l.ánar.
Langdælingar börmuðu sér sáran yiir þurkinuin.
Ungu mönnunum lnutu hreystiyrði af vörum, en ekái
gekk þeim J)ó þetta mjög nærri hjarta. Sumir þeirru
gripu livert tækiiæri, sem Jjeir gátu, til þess að baöa sig
í ánni og reyna sundtök, og J,ótii þeim gott, að sólin
velgdi hana fyrir þá. En feðrum þeirra og forfáðamönn-
um fanst þetta lítil nauösýn; þeim þótli stráunum meiri
þörf á vætuuni, ef þess hefði verið kostur. Gömlu
mennirnir hristu höfuðiu yfir rýrðarsvip sprottunnar og
mintu skaparann á, að haun yrði að ráða bót á þessu
moini, svo velgengui þeirra væri ekki stofnað í opinu
voða og augljósa glötun.
- Bændurnir hvörfluðu döprum augum yfir gráýrðan