Svava - 01.12.1899, Qupperneq 11

IV*«. I SV&.YA
íþuimva!n'ga iiarfevcð 1 isgru'nfáa^ina, %'etn Vaí’iá V®
iim, cg þeir lygada stara»<3i sj'óíiUWr yftí 'bfeíkiíÉíMá'r
liólabninir túnanna, seia ijiil'toir toytíáa Vi’rla 'V6i‘ða_fes't'-
ir 4. Þó var tekrð til a® búa Ót atnbóðin, J>éjgW Íéið
fram f tólftu vikuna. Bíendurnir voru þégjatídí ÍSÍt'tí'r
ntn, að þýðingarlaust Væri að draga tdnasldttinU tír þvf,
aem þá var komiðj því öHum Var ijóst, að þroskatoagn
tónjurtanna var f rónun á hólum og háhrekkmta, þótt
lautir og iægðir vœru, ef til vildi, ékkí fullsprotnari
fceim þótti engar líkur til þess, ftð jurtí'rnar mundu ná
®ór aftur, eða rótta verulega við, jafnvel þótt skúrir og
súldrur tækju bráðlega við yfivráðura miðnoetur-svalans
ug hódegis-breiskjunnar.
En engar miöstu líkur sáust tií þesB. Heiðrikjati
var kuldaleg og græn út 1 gegu og hvergi roða undir sól
ftð sýá, eða blikudrög, sem boðuðtt veðrabrigðii Þó að
hafgolan steytti sig liðlangau daginn, vottaði hvergi fyr-
lr aeQuryki né þokudvögum yfir hafinu. Fyrir sólstöð-
urnar hafði öðruhvevju vottað fyrir úrkomudrögum blá-
htrar blikumóðu, en hún gliðnaði jafn óðum sundur og
gisnaði öll, án þess aö séð yrðij hvað hefði orðið henni
®ð aldurtilfti
Hvevgi var þó túnið vörr farið en í Brékku í LaUga-