Svava - 01.12.1899, Síða 23

2G3
IV. 6. ] SVAVA
en þakti ekki fúlgurnar. Nokkvar voru þurrar og sættu
l>ser sömu kostum.
Þegar Laugdælingar litu út á sunnúdagsniorguninn,
var annað hljóð koinið í strokk uáttúrunuar, en verið
hafði undanfarandi líð. Xoiðaustau stonnur œddi yfir
landið, másaði niðri á láglendinu, en blístraði og blés
Uppi í giljum og gnúpum fjallanna, —jós regninu & jörð-
ina og dró biksvartan þokufeldinn eftir fjöllum og' firu-
indum. Gráklæddu rytjurnar austlægu voru reykirnir
af réttuni þeim, sem nývígðu hjónin báru á borð fyrir
■ifjallkonuna og Langdælinga.
Veðrinu lægði þegar leið fram í vikuua, regnið vén-
aði 0g skýahamurinn rofnaði; en eiginleg ujipbirta var
hvorgi í nánd. Loftið var fultaf úrkomu í ýmsum mynd-
nru, sem ófrýn úlfúðarátt þeytti upp og hrakti til, ýin-
ist í fjarlægum bólstrum eða nálægum iausaskúrum, som
hroyktu sér upp yfir sjóndeildarhringinn, bleikir áð ofan
en bláir að neðan; slóðadrógu fjöll og heiðar og steyptu
regngusum yfir hæðir og láglendi.
Kyngikraftur veðráttunnar lagði fjöllitar Ijómaudi
hogabrýr yfir gljúfur og ár og jafnvel þvera dalina, sem
lágu svo fjærri hlaðvarpa landssjóðf, að lionuiu hefði ver-