Svava - 01.12.1899, Blaðsíða 25

SVAVA
IV. 6. ]
205
œðisveiniuu, sora eiiiatt hafði klingt yfii' óþuikinura og
skifti staifekraftiuiini milli daglegra nnuðsyuja og undir-
kúnings ;líkama og sálua uudir hiun uýja hoðunaidag.
Allir vildu fegnir vera við vísitazíuna, seni vetlingi
gátu valdið — neinti börnin. Þau fengu raáttleysi uudir
bringuua viustra raegin.
Forvitnis-óróinn greip uin sig, ílnug í allar áttir e'ns
og jarðskjálfta-titringur—breiddist út og nani sér land
ei.us og kvefsótt,
Suraum börnura voru veittar tómstuudir frá fjár-
geymslu og heyverkum til þess að lesa upp fræði sín.
Einktim voiu konuruar kröfuharðar á því við bæud-
ii' sínar, að „krökkunum væri ekki sigað miskunuarlaust
þennan stutta tíraa“. Þær kváðust ekki kunna við það,
að sínir krakkar kynnu verr en allir hinir, þá einu sinni
að biskupinn kæmi. Og bændurnir beygðu sig fyrirþess-
ari einstöku nauðsýn—á kostnað hoyvinnunnar.—
Þurkleysan flutti regnbirgðirnar frara og aftur yfir
bvndið og þvældi kjarnann og eðlislitinn úr heyinu.
Loksins rann hinn laugþráði dagur—laugardagurinn
•að hálfnuðum hundadögum.
Veðrið var þurt um morguninn og kyrlátt. Earlaust
Detjuþykni lá í loftinu og var það breyting fiá því, som