Svava - 01.12.1899, Page 35

275
IV, 6. ] SVAVA
gotum viö tetur séð mmmuia sem elskar beiininu1.
‘Hún er líklega ófríð. Ofríðar kouur elska heiiniiiD
meir en hinar f'ríðu'.
‘Við fiíum nú að sjá það. Þarna kemuv húu.
Inu gekk .lutta við hljð drotning»r,j 'systnr sinnar,
næstur þeim gekk Viildimar konungur og Tíagnhilclur
Ouðmarsdóttir og svo hver nf töðrum, allir masandi og
hlæjandi eius og venja var við hirð þessa.
Magnús liertogi gekk á móti systrunum og heilsaði
Þeim al varföga eins og hann var vanur.
Meðati Jutta tók hlæjuna frá audliti sínu og cndur-
galt kveðju hertogaus, var Valdimar konungur að stjana
v,ð Ragnhildi, taka á móti reiðfötum hennar, útvega
'ænui sæti og dást að fiíðlcik liennar, en Eagnhildur, sem
Vai' óvön slíku dekri og skjalli, fór öll hjá sér og vissi
°kki hvað hún átti af sér að gera. Þá varð konungi
litið þangað sem Jutta stóð, og samstundis gleymdi haun
liagnhildi en starði undrandi á Juttn, slíka fegurð hafði
hanu aldrei séð.
Eagnhiklur varð feginn að konungur hætti að gofa
heuui gaura, og þú ekki síður Ediuund, sem stóð áleugd-
a>' °g sá alt.
Tvonungur gekk þangað soni Jutta stóð og sagði: