Svava - 01.12.1899, Blaðsíða 41

SVAVA
281
IV, 6. ]
‘Eg get að sönmi ekki neitnð ]>m' nð i'g olskn, cg
ög þykist viss nni að ég hafi líka vevið elskaðuv, en nú
ev ég hiædduv um að sú stúlka sd inév fiáhvevf*.
‘Ef ég get vétt til, þá ev það Rngnhilduv Guðmavs-
dóttiv seni þú elskar, en þú gat uv ekki vitað um hugs-
aniv hennav, nema þú biðjiv liennar.
’Ég held það vevði ekki ti! neins, ég er hvæddur
um að konungurinn hafi töfiað hana‘.
‘Konunguvinn! Það megum við ekki ímynda okkuv.
Faðiv Sigwavt talaði nokkrum huggnnarovðum til
unglingsins, en að öðru leyti 'vav] hann svo glaðuv með
sjálfum sév, að hanu átti hágt með að dylja það. Hann
talcii það nefnilega óyggjaudi víst aö konungur elski.ði
Ragnhildi, og ásetti sév að vinua að því eftiv megui að
liann vansæmdi haua.
Ednmndj vav og á þoivvi skoðuu að konunguvinn
elskaði Ragnhildi, því þótt hann vissi og sæi að kotiung-
nv vævi að daðrá við Juttu, liéit hann að það væri af
slægð, til að villa öðvum sjóniv.
Þessi skoðun Edmunds spvatt af því að liann þekti
ekki lundarfar konungsins, en varð að hinu ieytinu til
þess, að staðfesta villu muuksins.
(Framh.)