Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 11

351
Kínverjav hofðu sagt sundur fviðiniim og hafist handa.
En í það sinn var það varla dmaksins vert fyrir vest-
rtenu þjóðirnar að seilast eft.ir skruddunni, því Ivín-
vorjar liörfuðu fljótlega fyrir fylkingum Japana vestur
yfir Yalú, og ófrjðinum var lokið. Enn þá einu sinni
er Kórea taflborð stórþjóða, og nú eru það Eússar og Jap-
anar sem leika.
Það er ekki í fyrsta sinn, sem herfylkingar annara
þjóða hafa geisað yfir Kóreu til að svala skapi a ná-
grannanum. Árið 1228, þeystu Mongólar suður alla
Kóreu með fylkingar síuar til að berja á Japönum. Og
árið 1592, hóldu Japanar hersveitum sínum norður Kóreu
til fundar við Kínverja.
Að verða að þrætuefni, á einn eða aunan hátt, vek-
ur athygli annara þjóða. Eu bæði er sú frægð lítil, og
hefir valdið meira illu en góðu, að ástæða er til fyrir
Kóreuþjóðina, að óska eftir, að hún væri horfin aftur í
forna einsetulífið, og fengi að lifa í friði í ríki sínu.
Og á því er enginn efi, að þjóðiu óskar einskis frekar.
Þegar Kórea komst í samband við Kína og Japan, leiddi
til þess, að samkepni myndaðist á milli þessar tveggja
þjóða. Á aðra hliðina eru Japanar, með framfara og
framsóknar áhuga sinn, en himtmegin Kínverjar, sem
lialda vilja öllu í gamla horfinu. Áhrifin, sern sam-