Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 9

349
og léraagna í fótunum mínum.
Og eilífðin virtist niér ygla sig þar
og anda’ á, mig helkulda sínum. —
Svo lítið varð úr mér: mig langaði til
frá lífinu og skyldunni suúa
Qg brjóta þau eilífu allsherjar lög,
sem altaf að stofninum hlúa;
því hvað var eg annað en sandkorn við sæ
— við sædjúpið eilífðar, kalda
og laufblað á floti í lognöldu straum
— í lognöldu hafdjúpsius alda?
Og var ekki laufblaðið leiksoppur hans,
sem lagði að eldinum fyrsta,
Og kveikti hin fjölmörgu lífrænu Ijós,
og lét okkur hungra og þyrsta?
— Að ondingu gegndi mér einhver sú rödd,
sem eilífu vizkunni er náin;
hún sagði eg skyldi ekki svæfa inig þar,
né sjá út í helkulda bláinn.
„Þó lítil sé eining, er lífsheildin stór
og langviun er framsóknar þráin”.
Með orðum þeim gaf hún mér einbeittan liug;
og án hans eg væri nú dáinn.