Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 34

374
11, SCAPITULL
£nN 'aftur bar. iunchun þeirra lafði Alico Audlcý og
Waltei' Yibart saman við áua, einmitt á því svæði er
brúna skyldi reisa. Wáíter hafði gengið þangað ein-
samall, til þesa að geta í næði, yfirfarið nákvremlega í
buganum alt verkið. r, En þegar bann ætlaði að halda
beirn á leið til ballarinnar, nuetti hann lafði Alico.
,,En hvað forlögiö eru- miskunnarlaus', sagði hann
við sjalfan sig. „Sérhvert augnablik sekkur mér dýpra
og.dýpra í bina vonlausu og vjtstolrt,.ást til hennar. Eng-
ir möguleikar geta bjárgað nrér úr því byldýpi!’
Hann hafði retlað sór að halda áfrain — stansa ekki
hjá lienni, en þegar hún heilsaði honum og hann sá luina
roðnú —. sá liin Jjónrandi fögru augu hennar hvíla.á
sér, gat hatin ekki staðist freistinguna.
Að ganga við hlið hennar, var ánægjnlegfc. — Jáþ
þaið.voru hans indælustu stundir! —Hriliuu af fjálg-
leik náttúrunnar og gngntekinn af töfravaldi ástarinnar,
horfði hann sem í dranmi á stiaumlygna og spegilfagra
vatnsflötinn fyrir fótum sér, og. héraðiðí kring, sem nátt-
úri\n var húin að skrýða tignarskrúða.
,,Þetta er töfraland !’ .. tók hú.u til orða.