Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 21

361
í lestrarsalnam og voru að viiða fyrir sér uppdrátt-
iuu.
Alice hafði tokið af sé hattinn, eu mikla glóbjarta
liárið ]á sem slæða vfir herðar heuni Aunari hendi
siuui studdi hún á öxl föður síns og v'irti fyrjr sér undr-
andi uppdráttinn af hrúnni.
„Þetta verður yndisleg brú, pabbi’, sagði hún.
„Eeyndar býst eg við, að þú dáist ekki eins að henni sem
eg; en svo kemur mér þessi uppdráttur fyrirsjónir, sem
fögur blómkeðja’.
Lávarðurinn hló að ímyndunarafli hennar, og þó var
í raun og veru ekkert hlægilegt við hugsjón hennar, er
nákvæmlega var aðgætt. Hún hovfði sem utan við sig
á Walter, en í augum liennar mátti lesa aðdáun og undr-
un er hún sagði við Walter:
„Þér eruð völunduv, herra, Yibart. Mér líkar
þessi frummynd yðar mæta vell Hvað húu er fögur og
tilkomumikil i’
„Þér álitið svo, lafði Alice, af því þér þekkið eklcert
til þessarar iðngreinar, og yður er ókunnugt um, hvað.
hægt er að framleiða í þessu tilliti. Uppdváttur þessi er
ekkert listaverk’.
„Mundu þér geta gjört annan, sem væri enn fullkom-
ari ?’ spurði hún.