Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 23

363
usól hans. Það vor kvíðiun fyrir því, að raetm fengn
vitneskju um ætt hans. Vitas’kuld reyndi hann af fremsta
megni að hn'nda þeirri hugsun fri sér, því honum fanst
slíkt lýsa ragtuensku. En hnuutn var elcki hægt að geta
yfkunnið þeuna kvíða fyrir fult og alt; en hann
gjörði sér von um, að heitrturinu 'fengi aldrei að vita urn
■sVíkt.
Það vav eitt kvöld, að Audley dávarður hélt veglegt
■samsæti í höll sinui, og hafði mörgu aðalsfólki verið
hoðið. Fjörugar samræðar voru á hraðbergi, og meðal
annars harst á göma stóreiguin ’Wyltou Cliase, gömul
evfðaeigu þar í greifitdæminu er nú hafði nýlega verjð
seld og kevpt af aldurliiugnum verksmiðjueiganda, er
luetti við iðu sína.
Þessi nýi eigaudi stóreigharinnar, hafði—eftir að
hann var orðinn eigaudi hennar — reynt að koma sér í
-rajúkinn hjá aðalsfólkinu og stneigja sér inu í samkvætn-
islíf þess, eu honum liafði algjörlega mistekist það.
„Það er óhjákvæmlegt að dregin sé lína á milli’,
sngði lafði Holte með þóttalegu látbragði, „og hún sé
þannig sett, að þessi ótigni verksmiðjueigandi verði fyrir
utan hana’.
Walter sem sat við hlið lafði Alice, var nóg hoðið,
er hann heyrði jþenna úrskurð lafði Holte.