Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 40

38*0'
Hiin svaraði engu;.rendi augunuin , kriug ,ura sig e.ra
andvarp leið frara af vörura hennar.
„Við skiljuin bér, og líklega mæturast aidrei framar
á lífsleiðinni’, hélt hann áfrara. „Þér munuð lilæja að
frnrakomu rainnj,, þegar eg er farinn. Þessum heimsk-
ingja, fullura hroka og sjálfsálits! Hann sem livorki
liafði nafntign né auðæfi, skyldi dirfast að elska yðar.
— Já, ]pað sem raeira, var, skyldi vera svo ósyífiun, að op-
inbera ást sina !,
„Eg mun aldrei hugsa jpannig til yðar, eða láta
raér slík orð mn raunn fara’, raíelti lnín í lág.ura
xóra.
„Þér munið hbeja að niér, er liafi dirfst að renna
augum til yðar — yðar, sem er fegurst. allra kvexina í
landinu, cn eg svo. Ijtilraótlegur’.
Húu leit til hans ávítandi.
„Þér hafið engan rétt til áð kajla yðuiy slíkt, Þér
eruð framúrskarandi raikill hugyitsmaður, er gjörir yður
að konungi’.
„Ekki þeini konungi; er hiðið gæti slíkiar drotuing-
ar, seni jpér eruð’, sváraði hann. „En minnist þess,
lafði Alice, að eg gjörði mig eklci sekan í falskri von.
Mér var ljóst, hver forlög ást mín raundi hljóta. —
livernig gat og gjört raér uokkura voni’