Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 32

.g'eislai' movgunsólai'innai' vörpuðu gullslæðu sinni yfí.r
:svo áin var til að sjd, setn óslitinn gnlliiötur. Gagntekin
af þessari töfrandi morgund/rð, hor'fði hún sein í leiðslu
•ú nianninn, sem stóð skamt frá henni og dáðist í luigan-
um að þessari mikilfenglegu náttúrudýrð.
JSTú sá hún þaðsem hún lnifði ekki áðnr tekið eftir,
'eða réttara sagt, sem húu hafði ekki fyr getað gjöi't sér
ljósa grein fyrir. Húu hlaut að viðurkenua, að honum
'eiuuui liáfði tekist uð snerta hiua viðkvæmustu streugi í
brjósti sér. — Hið framúrskarandi hugvit haus, t'ígulegi
vöxturinn, djúpsæu unguu, og kurteisa framkoman; alt
•þetta stóð nú óafmáaulegt fyrir hugskotsaugum hennar.
Síðar um daginn var hún stödd hjá föður sínam í
lestrarsalnum og barst þá saintal þeirra að lcjörsyni Sir
iRayes.
„Hófir þú ekki tekið eftir því, pabbi’-, mælti húu,
„hvað herra Vibart er viðkunnaulegurog skemtilegui'í allri
l'rainkomu?’
Ldvarðufinu leit upp frá því er hann hafði verið að
lesa og svaraði;
„Hanu -er ekki einungis mikili hugvitsmaður, held-
ur ermargtþað í fari hans, semgjörir haun fyrinnannlegan
í allri -fmmkonia. Vibartættin er göfug, þó ekki sé neitc