Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 22

362
„Það hefi eg hugmynd nm’, svaraði hann látlaust.
„Sérhver maður í miuni stöðu, verSur að búast við að
mæta ýmsum örðugleikum, sem geti orðið erfitt að stíga
yfir, en þ:tð er ávalt hetjulegt, að berjast gegn s'.íku og
geta yfirunnið erfiðleikana’.
Hugfangin veitti laföi Alice manni þessum athvgli.
Henni fanst, að þessi maður, sem þannig rækti stöðu
sína vel, væri þúsund sinnum meira virði í sínum aug-
um, en þessir viðhafnarmiklu tízkuhevrav, sem daglega
voru að flækjast á vegi hennar í samkvæmislífinu.
Upp frá þessu bar húu mikla virðingu fyrir Walt-
er. Hún dáðist að hugprýði hans, hugrekkimi, hreiu-
skilninni, ást hans á stöðu sinni og hans glæsilegu fraro-
kömu.
Að Ulverscroft var Walter sem Iieima Iijá ser —
hann kunni eintaklega vel við sig. Gáfur hans og at-
gervi, tíguleg framkoma og þýðlegt viðmót, leiddu bann
ávalt til öndvegis á moðal allra er kyntust houum.
Þegar þrír dagar voru liðnir frá því Walter kom ti!
Ulverscroft, bar þar að garði ungan hertoga að nafni
Waltham. En hvernig som því var varið, þá ávami
hann sér ekki aðra eius hylli, sem Walter Yibart.
Eu eitt vav það, sem tSðum varpaði myrkva á ámegj-