Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 25

36a
uð ráðvendni og hveinskilni, mundu þá, ef þeim svo
sýndist, viðui'kenua mig. Að minsta kosti gjöi'ði eg inér
þá hvorki minkun með framkomu minni né mig seka í
hroka og ágengni’.
Walter hló gremjuhlátur< en hún rendi ekki grun 1
þýðingu hans.
,,Svo þér viljið hvai-k.i heirnsækjji. oða hafa nokk-
uru kunningssiíap við Wylton Chase-fálkið V mælti
hann.
,..N'ei. Mér væri óeiginjegt nð.eiga nokkuð.saman að.
sælda við það fólk’.
„Walter horfði á hana mjög al.varlegur og sagði:
„Nú held eg, að eg &vi að skilja yður. — Fari
að geta írjörfc mér grein fyrir stærilæti þeirrar stúlku, seni,
vefur förukonu harn að hijósti sér, on er of drambsöm til
að heimsækja vissa fjölskyldu, af því að húsfaðii'inn er
gamall verksmiðjueigandi, sein vill troða sér iun í samr
kvæmislíf tignarfólksins’.
Hún leit brosandi til liansog mælti: „f>á verðið þér
hygnari’.
En Walter var nú lítil hugfróun í þessum, orðum.
Kú fór Gordon hersir að segja sögu, er hann hafði
heyit og hljóðar þannig:
„Auömaður nokkur í Lundúnaborg, að nafni Siiv