Morgunblaðið - 31.05.2017, Blaðsíða 68

68 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 31. MAÍ 2017
✝ Óliver Ein-arsson fæddist
á Akureyri 13. des-
ember 2004. Hann
lést af slysförum
22. maí 2017.
Foreldrar hans
eru Heiðdís Fjóla
Pétursdóttir, f. 18.
nóvember 1973, og
Einar Geirsson, f.
8. apríl 1972, veit-
ingamenn, búsett í
Hrafnagilshverfi í Eyjafjarð-
arsveit. Alsystkini Ólivers eru
Lovísa Kristín, f. 26. mars 2003,
og Alex Þór, f. 6. mars 2007.
Hálfbróðir samfeðra er Valgeir,
f. 1. júní 1999, móðir hans er
Guðlaug Valgeirsdóttir, f. 19.
nóvember 1971.
Foreldrar Heiðdísar Fjólu
hálfbræður Einars, eru Bjarni,
f. 7. júlí 1978, Steinar, f. 2. jan-
úar 1982, og Jónas, f. 3. apríl
1984. Hálfbróðir Einars, sonur
Snæbjarnar Geirs og Kristínar
S. Magnúsdóttur, f. 10. nóv.
1952, er Orri, f. 4. júlí 1973. Eft-
irlifandi langafi Ólivers er Ár-
sæll Egilsson, f. 2. september
1931.
Óliver gekk í Hrafnagilsskóla
og var að ljúka 7. bekk þegar
hann lést. Óliver æfði frjálsar
íþróttir með Ungmennafélagi
Akureyrar og vann til fjölda
verðlauna. Hann átti mörg
áhugamál, en þar voru fyrir-
ferðarmest motorcross, snjó-
bretti, ljósmyndun og hjóla-
bretti, auk fjölda annarra. Hann
var vinamargur, skapandi og
hæfileikaríkur drengur.
Útför Ólivers fer fram frá
Akureyrarkirkju í dag, 31. maí
2017, og hefst athöfnin klukkan
10.30. Jarðsett verður að Grund.
eru Þórdís Ólafs-
dóttir, f. 20. febr-
úar 1951, og Pétur
Ólafur Helgason, f.
2. maí 1948, d. 7.
ágúst 2002. Systur
Heiðdísar Fjólu eru
Hafdís Hrönn, f. 15.
júní 1971, Ásta
Arnbjörg, f. 6.
október 1974, og
Helga Ólöf, f. 17.
ágúst 1981. Móðir
Einars er Kristín Ársælsdóttir,
f. 3. maí 1953, gift Njáli Torfa-
syni, f. 28. febr. 1950. Dóttir
þeirra, hálfsystir Einars, er Jó-
hanna, f. 15. ágúst 1982. Faðir
Einars er Snæbjörn Geir
Viggósson, f. 21. janúar 1952,
kvæntur Helgu Jónasdóttur, f.
17. febrúar 1955. Synir þeirra,
Elsku bróðir minn, ég trúi því
varla að þú sért farinn, þú hefur
alltaf verið góður vinur þó að við
sýndum það kannski ekki alltaf.
Þú varst með rosalega gott hug-
myndaflug og framkvæmdir allar
hugmyndir sem þú fékkst og það
er nokkuð sem hægt er að til-
einka sér, að framkvæma. Það
var alltaf mjög mikið fjör í kring-
um þig og svo margar minningar
með þér. Sérstaklega fannst mér
gaman þegar við vorum fjölskyld-
an í útlöndum. Eins og þegar við
vorum á Spáni síðast og þá var
einn daginn rosa mikill vindur og
rosalega mikill öldugangur og
enginn fór í sjóinn nema við, það
var geggjað, öldurnar voru svo
skemmtilegar. Í skemmtigörðum
fórum við saman í fullt af
skemmtilegum tækjum sem var
mikið fjör.
Ég man líka svo vel þegar við
vorum lítil og ég fékk klikkaðar
hugmyndir en framkvæmdi þær
ekki. Þá gerðir þú það, þannig
vorum við flott teymi. Þú varst
svo fjölhæfur og gast gert allt
sem þig langaði að gera. Einu
sinni fórum við öll í sund nema þú
og þegar við komum heim varst
þú orðin sköllóttur, þig langaði að
prófa að raka þig og þá gerðir þú
það bara.
Þú varst mjög góður bróðir og
ég mun sakna þín alltaf.
Þín systir,
Lovísa Kristín.
Óliver var á allan hátt einstakur
drengur. Hann hugsaði í lausnum
og engin verkefni voru þannig að
hann hefði sig ekki í gegnum þau.
Hann var mikið búinn að vera hjá
okkur hér á Hranastöðum, stóð
varla upp úr stígvéli, í orðsins
fyllstu, þegar hann var byrjaður
að kalla sig vinnumann og fór með
okkur í sveitaverkin. Gekk rösk-
lega til þeirra verka sem honum
voru fengin og leysti þau á áður
óþekktum mettímum. Hann vildi
vera fullgildur vinnumaður og
lagði sig allan fram við að læra að
vinna verkin. Hann vildi hafa
verkefni sín afmörkuð og skýr, þá
var hægt að hefja þau, klára,og
snúa sér svo að öðru því sem þurfti
að leysa. Best líkaði honum að
vinna verk sem kröfðust þess að
nota græjur. Hann lagði á það
áherslu að eiga náttúrlega vinnu-
galla í fjósið, stígvél með stáltá
(eins og hinir) og fyrir vinnuna
núna í sumar var hann búinn að
fjárfesta í alvöru vinnubuxum með
vösum og hægt að koma fyrir
hnjápúðum í þeim. Hann stefndi
svo á að fá sér hnjápúða í sumar
og vinnuskó með stáltá. Góðir
vinnuvettlingar voru mikilvægur
aukabúnaður og dúkahnífur til að
nota í rúlluplastið var kominn á
óskalistann.
Óliver gisti oft hjá okkur, flott
fannst honum að sofa inni hjá
Elmari frænda en nú síðast þegar
hann var hjá okkur þurfti að leysa
málið, Elmar frændi kominn með
kærustu svo ekki svaf hann inni
hjá honum. En þetta var ekkert
mál, rutt til í fataherberginu okk-
ar og þar svaf hann á dýnu, nógu
nálægt okkur en samt með sitt
pláss sem honum fannst hæfa
svona stórum strák, svona var
hann, engin vandamál, allt leyst.
Við matarborðið vildi hann sitja
sem næst Arnari, það var flottast
og þangað kom hann sér nær allt-
af, fann út úr því eins og öðru.
Síðasta gistihelgin sem hann
átti með okkur var nú í byrjun maí
og er okkur dýrmæt minning þar
sem hann gisti í fataherberginu og
sá að þarna gæti hann sofið þegar
hann vildi í sumar. Við hlupum
saman 1. maí hlaupið og skoðuð-
um hlaupadagskrá sumarsins,
hann var með mikil áform og vildi
fá að fara með okkur í þau hlaup
sem við myndum fara í. Markmið-
ið var að setja persónulegt met í
Akureyrarhlaupi sumarsins.
Þessa helgi ákváðum við að
horfa saman á mynd og barst þá
Forrest Gump í tal, það þótti hon-
um áhugaverð mynd en þar sem
við fundum ekki myndina horfðum
við bara á eitthvað annað en með
því loforði að Forrest Gump yrði
næst þegar hann gisti. Hann ætl-
aði sérstaklega að horfa á Forrest
þegar hann fór að hlaupa, það
þótti honum áhugaverðast, en
elsku Óliver, við verðum að horfa
seinna saman á Forrest Gump.
Minningarnar sem koma upp
núna þegar við Hranastaðafjöl-
skyldan sitjum saman og komum
þessum fáu orðum á blað eru
margar. Öll minnumst við hans
sem duglegs kraftmikils stráks
sem alltaf vildi leggja sig fram og
klára það sem hann byrjaði á. Það
verður aldrei nema brot af því sem
við rifjuðum upp á þessu fallega
maíkvöldi sett á blað, allt hitt mun
lifa með okkur sem minningar um
einstakan dreng sem yfirgaf okk-
ur allt of snemma.
Hvíldu í friði, elsku drengurinn.
Fjölskyldan Hranastöðum,
Ásta, Arnar, Kristjana
Líf, Elmar Blær
og Þórdís Birta.
Þeir sem guðirnir elska deyja
ungir.
Þetta forna máltæki sannaðist
einu sinni enn þegar systurdótt-
ursonur minn, Óliver, fórst í um-
ferðarslysi aðeins tólf ára gamall.
Óliver var bráðefnilegur íþrótta-
maður sem þrátt fyrir ungan ald-
ur var búinn að vinna til ótal verð-
launa í íþróttum og var að
undirbúa sig fyrir þátttöku í
frjálsíþróttamóti í Gautaborg í
sumar.
Snemma beygist krókurinn og
efst í minningum mínum um Óli-
ver lítinn er hve gaman honum
þótti að vera „tekinn í kleinu“.
Þótt stundum liði nokkuð langt
milli funda hjá okkur kom hann til
mín þegar við hittumst og vildi
vera „tekinn í kleinu“. Loftköstin
áttu nefnilega svo vel við hann Óli-
ver.
En kleinustrákurinn minn varð
snemma stór og sterkur og frænk-
an hætti að ráða við sinn hlut í
leiknum og hann varð einfær um
loftfimleikana. Þegar hann var sjö
ára gamall aðstoðaði hann, ásamt
Lovísu systur sinni, okkur ömmu-
systkinin sín við trjáplöntun í
Gerði. Þau ungu unnu af krafti og
við eldri kynslóðin höfðum vart
undan að sjá þeim fyrir verkefn-
um. Við vorum stödd allnokkru of-
ar í hlíðinni en komist varð á drátt-
arvél með plönturnar og þurfti að
bera bakkana upp bratta brekku.
Mér þótti plöntuburðurinn æði
erfiður starfi en þegar Óliver var
orðinn verklaus og spurði mig
hvað hann ætti að gera næst
spurði ég hvort hann gæti kannski
sótt einn bakka niður að dráttar-
vél. Hann tók mig á orðinu, hvarf á
braut og fyrr en varði var hann
kominn til baka með „tvo“ plöntu-
bakka. Hún móðursystir hans á
Hranastöðum hefði sannarlega
verið öfundsverð af að hafa þenn-
an vinnumann í sumar hefðu ör-
lögin ekki tekið sína óvæntu
beygju.
Órabelgurinn Óliver var ein-
staklega ljúfur drengur og ég
minnist þess hve kurteis hann var
þegar hann kom fyrir hönd frænd-
systkina sinna að fá lánaðan trefil
til þess að nota í skollablindu. Því
þótt krafturinn væri mikill fylgdi
honum líka svo mikil mildi og ein-
lægni. Þær hliðar hans má skynja
í fallegu ljósmyndunum sem hann
tók og birti á Instagram og Fa-
cebook.
Af því að heimsmynd mín er
sennilega svipuð og þeirra hjóna í
Gullna hliðinu mun ég á næstu
vikum sjá fyrir mér hann Óliver
okkar heyja velli himnaríkis með
öflugum vélbúnaði og þegar rignir
skreppa og spila undansteypu við
langömmu sína.
Álfhildur Ólafsdóttir.
Á fallegum vordegi í upphafi
nýrrar skólaviku var einum af
sonum Hrafnagilsskóla kippt frá
okkur. Í dag kveðjum við einstak-
an dreng, Óliver Einarsson, með
sorg og söknuð í hjarta.
Óliver var kraftmikill, kapp-
samur og duglegur strákur. Hann
lífgaði oft og tíðum upp á skóla-
starfið með ýmsum uppátækjum.
Hann var samt umfram allt góður
drengur í alla staði, vinur vina
sinna og bræddi alla með fallega
brosinu sínu. Hann var mikill
íþróttamaður og vann hvern titil-
inn á fætur öðrum í frjálsum
íþróttum, sem hann stundaði af
miklu kappi. Ef minnst var á
keppni var Óliver til í slaginn. Í
vetur tók sjöundi bekkur þátt í
nokkrum verkefnum þar sem búin
voru til myndbönd og þau send inn
í keppni. Þar var Óliver fremstur í
flokki og gekk í öll hlutverk með
félögum sínum, skrifaði handrit,
fann búninga, lék og klippti til
myndböndin.
Fráfall Ólivers hefur lamað
skólann og nærsamfélagið. Í sorg-
inni þykir okkur afar vænt um að
hafa fengið að kynnast Óliver og
fylgt honum þau ár sem hann fékk
að vera með okkur. Tilhugsunin
um þann missi sem fjölskylda Óli-
vers gengur í gegnum er óbæri-
leg. Elsku Einar, Heiðdís Fjóla,
Valgeir, Lovísa og Alex, stórfjöl-
skylda og aðstandendur, við send-
um ykkur hlýjustu samúðarkveðj-
ur okkar. Minning Ólivers mun
lifa um ókomna tíð sem ljós í hjört-
um okkar.
Einnig senda bekkjarfélagar
Ólivers í 7. bekk og foreldrar
þeirra fjölskyldunni sínar innileg-
ustu samúðarkveðjur. Góður vin-
ur og bekkjarfélagi mun lifa í
hjörtum þeirra um ókomin ár.
Allt hið liðna er ljúft að geyma,
láta sig í vöku dreyma.
Sólskinsdögum síst má gleyma,
segðu engum manni hitt!
Vorið kemur heimur hlýnar,
hjartað mitt!
(Jóhannes úr Kötlum.)
Fyrir hönd nemenda og starfs-
manna Hrafnagilsskóla og skóla-
samfélags Eyjafjarðarsveitar,
Hrund Hlöðversdóttir
skólastjóri.
Elsku Óliver okkar var tekinn
frá okkur allt of snemma. Hans er
sárt saknað. Óliver var frábær æf-
ingafélagi og góður vinur, hann
var mikill skemmtikraftur, orku-
bolti, fyndinn, fjörugur, til í allt og
alls ekki feiminn. Óliver fékk alla
alltaf til að hlæja, sama í hvernig
skapi viðkomandi var. Það var
alltaf stuð í kringum Óliver, hann
var gleðigjafinn í hópnum. Hann
var mikill íþróttamaður og með
mikið keppnisskap sem hann nýtti
vel á æfingum og í keppni. Við eig-
um bara góðar minningar með
honum sem munu alltaf eiga stað í
hjarta okkar.
Minning um góðan félaga lifir
um ókomna tíð.
Vottum foreldrum, systkinum
og öðrum ástvinum okkar dýpstu
samúð.
Kveðja frá
Bergi, Birnu, Glódísi,
Söru og öllum hinum æf-
ingafélögunum úr UFA.
Óliver Einarsson HINSTA KVEÐJA
Hversvegna er leiknum lokið?
Ég leita en finn ekki svar.
Ég finn hjá mér þörf til að þakka
þetta sem eitt sinn var.
(Starri í Garði.)
Karl Frímannsson.
Jónína Björns-
dóttir vinkona mín
og margra okkar
hefur lokið þessu
jarðlífi sínu. Það
langgleðilegasta við þessi merki-
legu kaflaskipti í lífi hennar er að
nú er hún loksins búin að hitta
hann Hauk sinn, son hennar og
augastein sem lést af slysförum
um borð í Gunnjóni GK, 20. júní
1983, í blóma lífsins aðeins 25 ára.
Margs er að minnast við tíma-
mót sem þessi. En þar sem pláss í
minningum er takmarkað verðum
við að halda okkur við tvö atriði
sem minnast verður á.
Jónína er án efa einhver lang-
skyggnasti einstaklingur sem ég
hefi hitt á þessum 45 árum mínum
í söfnun dulrænna frásagna og
rannsókna á þeim hér á landi og
víðar. Jónína sá framliðna í tíma
og ótíma, ásamt því að vera sá nú-
lifandi Íslendingur sem mest átti
langar og djúpar vináttur við álfa
og huldufólk víða á landinu. Ekki
má heldur gleyma því hve Jónína
sá oft fram í tímann atburði sem
Jónína Guðbjörg
Björnsdóttir
✝ Jónína Guð-björg Björns-
dóttir fæddist 21.
maí 1929. Hún lést
14. maí 2017. Útför
hennar fór fram 26.
maí 2017.
alltaf komu fram síð-
ar meir. Eru frá-
sagnir Jónínu svo
margar að til tals
hefur komið að gefa
þær út í sérstakri
bók tileinkaðri
henni. Í það minnsta
verður það gefið út
með safni dulrænna
frásagna annarra
síðar meir.
Ekki er hægt að
láta hjá líða að geta í mjög styttu
máli einnar mögnuðustu huldu-
fólksvináttu hennar, sem til er frá
seinni tímum hér á landi.
Jónína fór til Seyðisfjarðar
sumarið 1962 að vinna í síld hjá
Baldri blanka, sem þá var unnin
þar á sumrin. Eitt sinn um mitt
sumar hafði ekki veiðst síld í fjóra
daga, sem óvanalegt var. Létu
Baldur og kona hans starfsfólkið
þar, sem þá var um og yfir 70
manns í allt, taka til og þrífa í
verksmiðjunni og í vistarverum
vinnufólksins á meðan. Var allt
þvegið og málað sem hægt var.
Lenti Jónína í hóp sem var að
mála girðinguna í kringum gamalt
hús sem Baldur leigði fyrir sig og
fjölskyldu sína. Það var í landi Há-
nefsstaða, sem er bær aðeins utar
í firðinum, eða rétt um 5 mínútna
akstur frá þorpinu sjálfu. Hitti
hún þá huldukonu þar við steininn
stóra sem stendur við lækinn, rétt
austan við gamla húsið. Til að gera
langa sögu mjög stutta þá bauð
huldukonan henni í heimsókn til
sín eftir tvo daga, á laugardegi, því
þá yrði aftur síldarlaust. Var Jón-
ína auðvitað mjög hissa á allri
þessari vitneskju konunnar, sem
ávallt reyndist rétt. Og á tilsettum
tíma hitti hún vinkonu sína og átti
langt og innilegt spjall við hana
um m.a. flest í lífi Jónínu. Huldu-
kona þessi hét Guðrún og bjó
þarna uppi í hlíðinni í þessum litla
bæ þeirra hjóna og barna. Var
Jónínu boðið kaffi þarna og
pönnukökur með. Huldukona
þessi þekkti allvel huldufólkið í
Oddgeirshólum, þar sem Jónína
ólst upp og átti yndislega æsku að
hennar sögn. Því vissi hún flest
um lífi Jónínu. Í lok heimsóknar-
innar sagði Guðrún henni að Jón-
ína yrði fyrir miklu áfalli um 18 ár-
um síðar eða svo, en virtist ekki
geta sagt henni hvað það yrði.
Hún virtist ekki alveg vita það. Og
að þá myndi hún vera hjá henni og
taka mesta sársaukann af henni
við þetta. Og þrátt fyrir þráspurn-
ingar Jónínu fékk hún aldrei að
vita hvað þetta áfall yrði. En 21 ári
síðar missti hún Hauk son sinn í
fyrrgreindu slysi, sem auðvitað
var þyngra en tárum tók fyrir
hana, eins og gefur að skilja.
Jónína var kennari í Sálarrann-
sóknarskólanum okkar í mörg ár,
og óafvitandi lagði hún grunninn
að Álfaskólanum sem nú hefur
starfað í yfir 25 ár. Koma á hverj-
um föstudegi alltaf hópar útlend-
inga til okkar og fræðast þar um
álfana og huldufókið á Íslandi og
heyra raunverulegar frásagnir af
vináttu þeirra við mannfólkið í
landinu, og hafa ákaflega gaman
af. Drekka þeir kaffi og borða
huldufólkspönnukökur á meðan,
eftir uppskriftinni hennar Guð-
rúnar huldukonu á Hánefsstöðum.
Fyrir þetta allt skal nú þakkað
hér að leiðarlokum. En eitt er víst
að líklega hefði Álfaskólinn aldrei
orðið til ef ekki hefði við notið
þeirra Jónínu Björnsdóttur,
Björns Kristjánssonar, Fanneyjar
G. Jónsdóttur og Jóns frá Skolla-
gróf og margra annarra núlifandi
og látinna Íslendinga sem sagt
gátu okkur svo mikið frá þessum
verum og fólki sem býr í landi okk-
ar samsíða okkur. Vonandi slitnar
sá þráður ekki alveg, þótt ekki
horfi vel í því um stundir.
Við eigum að gleðjast á svona
tímamótum. Þegar svona löngu og
gifturíku lífi er lokið. Góða ferð
Jónína mín. Við sjáumst sannar-
lega síðar. Og Guð styrki Þórð og
afkomendur hans, sem og Sigrúnu
og Óla Hauksson, og aðra afkom-
endur, frændur og vini, sem eiga
sannarlega erfitt á þessum tíma-
mótum.
Magnús H.
Skarphéðinsson,
skólastjóri Álfaskólans.
Jónína vinkona okkar var ein-
stök kona. Hjá henni var væntum-
þykjan fyrir mönnum og málleys-
ingjum í fyrirrúmi, hún talaði við
hestana sína eins og börnin sín.
Henni var bjartsýni og baráttu-
þrek í blóð borið.
Með okkur og Jónínu og Rabba
tókst góður vinskapur í gegnum
nábýlið í hesthúsahverfinu í And-
vara. Í fyrstu áttum við erfitt með
að skilja allar sögurnar hennar.
Oft afgreiddum við þetta sem raus
í gamalli konu. Við fórum hins
vegar fljótlega að reka okkur á að
það sem hún var að segja okkur
um framtíðina gekk eftir. Guð-
björg, eins og hún kallaði sig þeg-
ar sá hamur rann á hana, sá margt
sem aðrir sáu ekki. Það var þessi
einstaki hæfileiki hennar í hlut-
verki Guðbjargar sem fjöldi fólks
naut góðs af.
Í áratugi ráku Jónína og Rabbi
reiðskólann Topphesta. Í þeim
skóla hefur margur afrekshesta-
maðurinn fengið sína fyrstu til-
sögn. Þessi reiðskóli var öðruvísi
en aðrir. Hann var allt í senn
menntastofnun, gæsluvöllur og af-
reksmiðstöð. Í þessum skóla var
boðið upp á pasta og pítsur í há-
deginu eins og Rabbi orðaði það
og snúða með glassúr í síðdegis-
hressingunni. Þar var þess gætt
að allir nytu sannmælis og sýndu
væntumþykju og virðingu. Það
var þess vegna sem börnin elsk-
uðu Jónínu og Rabba. Mér er
minnisstætt þegar ég kom við í
skólanum einn daginn, en þá stóð
yfir próf. Rabbi í kokkagallanum
með kokkahúfuna í hæstu stöðu á
höfðinu og hnéháum stígvélum
tilbúinn með síðdegishressinguna.
Jónína skólastjóri í hvíldarstöðu á
beddanum í skólastofunni þar sem
hún las spurningarnar í prófinu og
svörin við þeim til að tryggja að
allir fengju 10 og færu heim með
bros á vör.
Jónína var dugnaðarforkur og
fylgin sér. Þá skipti ekki máli við
hverja hún var að eiga, hvort það
var bæjarstjórinn í Garðabæ sem
reyndist henni einstaklega vel við
rekstur reiðskólans eða eitthvert
af börnunum. Eitt sumarið vildi
Jónína ljúka reiðskólanum með
hestaferð á Löngufjörur. Jónína
bað mig að koma með sér. Þetta
leist mér ekkert á. Það þýddi hins
vegar ekkert að segja nei við Jón-
ínu, hún tók því ekki sem svari.
Ferðin var því farin. Mestur var
spenningurinn í Jónínu að komast
á Kóngsbakka í grillveislu sem
hún hafði undirbúið fyrir börnin
með Tona kokki. Hún reið á Lip-
urtá sinni þvert yfir nesið með
rúllur í hárinu til að vera nógu vel
til höfð þegar hún kæmi í veisluna.
Oft kom Jónína með hryssur til
okkar í Vesturkot til að halda und-
ir stóðhesta. Ekkert lát var á
ræktunaráformum hennar, hún
var búin að panta þetta vorið.
Stundum höfðu hryssurnar vetr-
ardvöl hjá okkur. Síðastliðið vor
kom Jónína austur þótt verulega
væri af henni dregið til að heilsa
upp á Lipurtá, sem þá var nýlega
köstuð jarpri hryssu. Hún staul-
aðist með stuðningi Kristínar út í
girðinguna og kallaði „Libba mín,
mamma dín er komin“, þá leit
Libba upp og kom hlaupandi á
móti henni með folaldið sem hún
skírði Kristínu. Þegar Jódís okkar
kastaði tvíburafolaldi degi áður en
Jónína lést skírðum við það Jón-
ínu í höfuðið á henni.
Við Kristín sendum Rabba og
öllum aðstandendum okkar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Kristín og Finnur.