Hlynur - 15.12.1957, Blaðsíða 5

Fyrstu verðlaun í ritgerðasamkeppninni er vikudvöl í Þingeyjarsýslu fyrir tvö. Sig-
urjón Jónsson er nýkvæntur, hann gekk fyrir skömmu að eiga Ólöfu Vernharðsdóttur,
sem starfaði einu sinni hjá Sambandinu, og er systir Einars í fjármáladeild. Það eru
því allar líkur fyrir því að förin norður verði um leið brúðkaupsferð, og þá verður
vafalaust komið að Mývatni.
bylgjudali og bárufalda. Það er ógn-
andi, þegar brimskaflar brotna á hlein-
um, en milt og merlað í miðnætursól.
Það er gjöfult. En gjafir þess eru oft
dýrkeyptar. Það reynir á þrek og karl-
mennsku sjómannanna, sem draga í
þjóðarbúið dýrmæta björg úr hafdjúp-
unum. Þar eru margar dáðir drýgðar.
Landið þitt, glókollur, hefur stund-
um verið nefnt sögueyjan. Bókiðja for-
feðra þinna myndar perlur í heimsbók-
menntunum. Og saga þjóðar þinnar er
að mörgu leyti mjög merk. Orlögin
liafa að vísu oft spunnið hnökrótt band
með bláþráðum, svo að vefurinn, sem
sleginP hefur verið í vefstól aldanna,
er misjafn að gæðum og áferðin sund-
urleit. En það eru velgerðir kaflar í
voðinni.
Frelsi er fjöregg þjóða og einstaklinga.
Þjóðin þín, glókollur, stofnaði þjóðveldi
á Þingvelli. Þar réðu vitrir menn ráð-
um. Þá hófst gullöld. En sá, sem stend-
ur á tindinum, getur hrapað í gljúfra-
gil. Þjóðin þín, glókollur, hrapaði niður
í crbirgð, \ arð umkomulaus í greipum
erlendrar ánauðar. En saga hennar
minnir á kjarrið í brunahrauninu: Það
dregur svölun og næringu úr duldum
lindum undir hraunskorpunni. Umkomu-
lausa smáþjóðin glataði aldrei sjálfri
sér, tungu sinni og frábærum bók-
menntaarfi. Undir felhellum fornrar
frægðar, mannvits og drengskapar, fól-
ust glóðir, sem ornuðu og efldu við-
námsþrótt hennar. Og hún sigraði að
lokum í sjálfstæðisbaráttunni.
En það er eigi nóg að endurheimta
frelsi og fullveldi. Þjóðin verður að
varðveita hitann í eigin barmi. Makráð-
ur amlóði og' sýndarmenni nýtur án
verðleika verka athafnasamra foreldra,
sem brutust úr öskustó til bættra lífs-
kjara. Hcnn sólundar arfinum. Og fjör-
eggið brotnar í höndum hans.
I bláum augum þínum, glókollur, eru
spurningar. Sólargeisli á gólfinu vekur
athygli þína. Þú réttir fram fálmandi
hendi. Þú sérð hann, glókollur, en gríp-
ur þó í tómt.
Stækkunargler dregur að sér sólar-
geisla og getur valdið íkveikju. Þannig
HLYNUR 5