Samtökin '78 - Úr felum - 01.07.1985, Qupperneq 34

Eftirfarandi frásögn barst blaðinu frá manni sem hefur nautn
af því að klæðast kvenmannsfötum. Það er stundum kallað
klæðskiptingur eða transi á íslensku sem er dregið af orðinu
transvestít. Bréfritari talar bka um transsexúal menn. Það eru
þeir sem finnst þeir hafa fæðst í röngum líkama og þrá að
skipta um kyn. Transar eru stundum hommar — en í raun
mun algengara að þeir séu það ekki. Transar eru sjaldséðir á
vettvangi Samtakanna ’78 en hreyfing okkar er vissulega til-
búin til að hjálpa trönsum til að kynnast — m.a. með auglýs-
ingum í blaðinu — ef þeir óska þess.
I lífi mínu eru tímamót þessa mán-
uðina. Tímamót í lífi manns geta
reyndar táknað svo margt, en hjá mér
eru þau dálítið sérstök þessa dagana
því ég er að reyna að gera það upp við
mig hvað ég er. Fram að þessu hefi ég
iitið á mig sem karlmann, húsbónda á
mínu heimili, föður barnanna, ást-
mann eiginkonunnar og máske fleiri
kvenna. En fljótt skipast veður í lofti.
Nú er ég ekkert. Einmana, fráskilinn,
heimilislaus og ráðvilltur. Og sökin er
öll mín.
í æsku gerði ég talsvert af því að
klæðast fatnaði kvenna og þá helst
fötum af systrum mínum og móður.
íklæddur pilsi eða kjól lét ég mig
dreyma um að ég væri kona, væri
vinkona stelpnanna og svo að sjálf-
sögðu umkringd sætum strákum sem
allir vildu eiga mig og svona koll af
kolli. Þessir dagdraumar mínir
breyttu hins vegar ekki þeirri stað-
reynd að ég var karlmaður með lík-
ama í grófara lagi. Því var það þegar
ég eltist að ég fór að þvinga þessar
hugsanir frá mér og hóf baráttu hina
mestu gegn eðli mínu. (í þá daga var
hommi álitinn verri maður en morð-
ingi og að sjálfsögðu réttdræpur og
skylda hvers manns að gefa homma á
kjaftinn hvar sem til hans næðist). En
hvað með það, baráttan var hafin og
ég tók upp lífssiði eins grófa og
ruddalega og frekast var kostur,
nema hvað ég þorði aldrei í almenni-
leg slagsmál enda gæti ég meitt mig á
þeim. En þess í stað valdi ég mér
sóðaleg og erfið, dæmigerð karla-
störf, fór á fyllirí með hinum strák-
unum, talaði ljótt, blótaði mikið,
óskaði öllum hommum til
andskotans að sjálfsögðu, þegar á þá
var minnst og síðast en ekki síst eltist
ég við stelpur eins og herforingi og
básúnaði eins og ég gat eigin frægðar-
sögur af samskiptum mínum við hitt
kynið og flestar upplognar. Þrátt
fyrir þetta var löngunin alltaf til
staðar og kom það fyrir öðru hverju
þegar færi gafst að læðst var í kjól
eða pils. Einnig stóð ég sjálfan mig að
því að reyna fremur við konur sem
voru kvenlega til fara, í pilsi eða kjól,
heldur en hinar.
En allt hefur sín takmörk og einn
góðan veðurdag stóð ég uppi við
altarið með konu í síðkjól mér við
hlið og lofaði tryggð við þessa konu
allt til æviloka.
Fyrstu hjónabandsárin var allt gert
til að halda eðlinu niðri og tókst að
fela það mætavel, enda gat konan
ekki lesið hugsanir mínar og hvernig
átti hún að geta ímyndað sér að jafn-
vel í miðjum samförum lét ég mig
dreyma um að ég væri konan í
leiknum (ég fékk yfirleitt ekki full-
nægingu öðru vísi).
Eftir því sem hjónabandsárin liðu
átti ég ver og ver með að hemja mig
og jókst að sama skapi ásókn mín í
fötin konunnar. Hún var þá reyndar
löngu búin að komast að hvað gekk á
og liðu svo nokkur ár og var hjóna-
bandið iðulega á bláþræði. Drykkju-
skapur var orðinn talsverður á heim-
ilinu og ekki bætti úr skák að konan
þurfti að létta á áhyggjum sínum við
einhvern, enda leið ekki á löngu uns
fjöldi fólks vissi hvað gekk á. Vitn-
eskjan um að ég þurfti að fela eðli
mitt fyrir æ færra fólki, hafði hins
vegar þau áhrif að ég fór að dunda
við að mála mig og gerðist ég um leið
frakkari við að kaupa mín eigin föt.
Þetta gat auðvitað ekki endað nema á
einn veg. Einn góðan veðurdag var ég
búinn að hola mér niður í kjallara-
herbergi úti í bæ, með fullan fataskáp
af kjólum og pilsum, sitjandi úti í
horni í ballkjól og háhæluðum skóm,
í góðu næði til að hugsa mín mál.
Ekki þorði ég að opinbera mig og þar
af leiðandi ekki að hafa samband við
samtök þau sem mér var fullkunnugt
um að störfuðu af töluverðum krafti.
Þá var það að eiginkonan fyrrver-
andi tók á sig rögg og tilkynnti mér
heimboð sem ég ætti hjá góðu fólki
og þar með brast stíflan á sálinni, sem
enn er ekki séð fyrir endann á.
Ekki hef ég enn getað gert upp við
mig hvort ég er hommi eður ei, en ég
hef þó viðurkennt fyrir sjálfum mér
og öðrum að ég er transvestit eða
transsexual og get hvorki né vil snúa
framar af þeirri braut.
Ég bíð nú aðeins eftir rétta tæki-
færinu til að komast út í dagsljósið
og verða ég sjálf.
Með kveðju.
Anna.
34