Heimilispósturinn - 01.11.1949, Qupperneq 8

Heimilispósturinn - 01.11.1949, Qupperneq 8
sínar og skóara, sem aldrei gátu gert henni til hæfis, var hin ókrýnda drottning samkvæmis- salanna í Prag og vandist því að vera elskuð, án þess að elska sjálf. Án nokkurs samvizkubits töfraði hún ungu mennina, einn- ig þá, sem henni stóð nákvæm- lega á sama um, og gerði þá ást- fangna af sér. Og á sama hátt fór um Rilke hinn unga. Eitt af fyrstu kvæðum Rilke er til hennar. Það hét „Þegar við sáumst fyrst, 4. janúar“. Hann var ástfanginn átján ára piltur og orti eins og ástfanginn unglingur. Hann var allt of ást- fanginn til að geta ort vel, og flest ljóð hans frá þessu tíma- bili ævinnar tjá ást hans á Valerie. Hún fékk mörg ástar- kvæði frá honum á viku. Þetta kitlaði hégómagirnd hennar, og þar kom, að hún leyfði þessum óásjálega, freknótta pilti að leiða sig um göturnar í Prag. Við hlið hans kom fegurð henn- ar enn þá betur í ljós, þau reik- uðu um lystigarðana í aðals- mannahverfinu, og um hinar friðsælu götur gamla borgar- hlutans. Ást hans varð sífellt heitari og bréfum og kvæðum frá honum rigndi yfir hana. Hann þráði að kvænast henni. Á afmælisdaginn sinn, þegar hann varð nítján ára, skrifaði hann henni bréf, sem f jallar um möguleikana á því, að þau gifti sig: Þriðjudaginn 4. desember, að kvöldi. „ . . . . Um klukkan hálf tólf í kvöld er ég nákvæmlega nítján ára. Þú þekkir hina dapurlegu sögu um hina ömurlegu æsku mína og þær persónur, sem eiga sök á því, að ég á fáar eða engar unaðarsælar minningar frá upp- vaxtarárunum. Þú veizt, að mestan hluta dagsins var ég fal- inn umsjá fátækrar og sið spilltrar þjónustustúlku. Þú hefur oft sagt, að ég væri hug- sjónamaður. Kæra Vally! Ef svo er, hugsaðu þér þá, hversu hreinar og göfugar tilfinningar hafa bærzt í brjósti litla drengs- ins, sem, innibyrgður í sjálfan sig hafði ímugust á saklausum ærslaleikjum skólabræðra sinna. Ég þoldi högg án þess að gjalda nokkru sinni í sömu mynt eða svara einu orði. Ég þoldi og þreyði. Ég áleit, að óbifanleg og óbreytanleg örlög krefðust af mér þessarar hetjulegu þolin- mæði. Ég áleit, að þjáningar mínar væru eins sjálfsagðar og óumflýjanlegar eins og það, að nótt kemur á eftir degi, og ég lagði allt stolt mitt í að þola þær. f barnslegri einfeldni minni hélt ég, að með þolinmæði minni gæti ég fetað í fótspor Krists, og dag nokkurn, þegar ég fékk svo þungt högg í and- litið, að ég, riðaði við, sagði ég við hinn óbilgjarna árásarmann, rólegri rödd, sem bergmálar í huga mér enn þann dag í dag: „Ég umber þetta, af. því að Kristur hefur umborið það, möglunarlaust og án þess að kvarta, og meðan þú varst að berja mig, bað ég guð að fyrir- gefa þér það“. Stundarkorn stóð piltanginn orðlaus og undrandi, en því næst rak hann upp hæðn- ishlátur, og þegar hann sagði öðrum frá þessu, hlógu þeir líka hæðnishlátri. Og ég flýði inn í gluggaskot og reyndi að harka af mér, en um nóttina, þegar allir skólafélagar mínir voru sofnaðir, grét ég heitum og höf- 6 9 9 9

x

Heimilispósturinn

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Heimilispósturinn
https://timarit.is/publication/1514

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.