Fréttablaðið - 13.02.2021, Blaðsíða 20

Ma rg rét Gna r r er eini Íslend-ingurinn sem komist hef ur á a t v i n n u -mannasamning
í módelfitness og vann heimsmeist-
aratitilinn í greininni árið 2013. En
þó hún hafi verið heimsmeistari
í að líta vel út, eins og hún sjálf
orðar það, var sjálfið brotið. Hún
glímdi við sjálfsniðurrif og óraun-
hæfar væntingar sem mögnuðu upp
átraskanir sem hún sjálf telur sig
hafa byrjað að þróa með sér aðeins
sex ára.
„Ég held ég hafi verið farin að
þróa með mér einhvers konar
brenglað hugarfar í tengslum við
líkamsmynd þegar ég var aðeins
sex ára. Ég var óánægð með útlit
mitt enda voru krakkar alltaf að
stríða mér, aðallega strákar sem
gerðu grín að mér fyrir að vera með
rautt hár og freknur. Ég fór að biðja
guð að dekkja hár mitt og taka burt
freknurnar,“ segir Margrét sem seg-
ist hafa verið mjög trúuð en þó hafi
ekkert gerst í þessum efnum.
„Þetta einkenndi mína skóla-
göngu og þó ég hafi skipt um skóla
í kringum 10 ára aldurinn var ég
orðin virkilega brotin og í mikilli
vörn gagnvart krökkunum.“
Hvað er að sjá þig stelpa!
Margrét segir kynþroskaskeiðið
hafa reynst erfitt enda hafi hún þá
bætt á sig eins og f leiri. „Ég þyngd-
ist upp í einhver 70 kíló sem þá var
talið yfir kjörþyngd,“ segir hún
og hlær. Hæðarmæling og vigtun
sem fram fór hjá skólahjúkrunar-
fræðingi í kringum 14 ára aldurinn
er henni sérlega minnisstæð enda
voru nokkrar stelpur þar mældar
saman í hóp. „Þegar ég steig á vigt-
ina sagði hjúkrunarfræðingurinn:
„Hvað er að sjá þig stelpa – veistu
ekki að þú ert yfir kjörþyngd?““
útskýrir Margrét og segir hinar
stelpurnar þá hafa flissað.
„Ég skammaðist mín gríðarlega
eftir þetta og hætti eiginlega að
mæta í skólann. Ég hafði æft list-
dans á skautum af metnaði og þó
mér þætti gaman fannst mér ég
ekki eins góð og hinar stelpurnar,
fannst ég ekki verðug þess að vera
í kringum þær. Svo uppgötvaði ég
taekwondo þar sem ég fann mig
algjörlega. Varnarveggir mínir
hrundu strax á fyrstu æfingu enda
snýst íþróttin mikið um gagn-
kvæma virðingu og þar var enginn
vondur við mig.“
Margrét sýndi strax mikla hæfi-
leika í taekwondo og fékk að æfa
með bæði byrjenda- og framhalds-
hóp. „Ég æfði þrisvar í viku í fjórar
til fimm klukkustundir í senn. Svo
bauðst mér að æfa líka hjá félagi í
Hafnarfirði. Þar var sama sagan,
ég æfði með öllum flokkum og var
þar aðra þrjá daga vikunnar. Ef ég
svo átti ekki fyrir strætó fór ég úr
Austurbænum til Hafnarfjarðar á
línuskautum í öllum veðrum.“
Margrét viðurkennir að þarna
hafi strax verið komin hættumerki,
hún hafi verið að æfa allt of mikið
og haft lítinn tíma til að nærast. „Ég
var samt ekkert að spá í að grennast
þarna á þessum tíma, mér bara leið
svo vel á æfingum. En skyndilega
fór fólk að taka eftir því að ég hefði
grennst og hrósa mér fyrir það. Mér
fannst það æðislegt enda mundi ég
ekki eftir því að neinn hafi hrósað
útliti mínu frá því ég var barn. Það
var svo auðvelt fyrir mig að borða
lítið sem ekkert enda svo upptekin
og ég fór að tengja þetta saman, að
borða lítið, æfa mikið og líta svona
vel út. Ef ég gat komist í gegnum
heilan dag án þess að borða fannst
mér það sigur,“ segir Margrét, sem
náði því markmiði oft og náði að
fela sveltið fyrir sínum nánustu með
því að vera mikið fjarverandi vegna
æfinga. „Eftir svona eitt og hálft ár af
þessu var ég orðin hættulega grönn
og nánast hætt að geta æft vegna
orkuleysis.
Þarna var ég orðin hrædd
Svo á einni æfingunni kastaði ég
upp og það leið yfir mig inni á kló-
setti. Þarna var ég orðin hrædd og
sagði þjálfaranum að ég héldi að
þetta væri orðið vandamál.“
Þá fór ferli í gang og rætt var við
foreldra Margrétar og hún send á
fund sálfræðings. „Ég var samt ekki
tilbúin til að ná bata því ég óttaðist
það enn að þyngjast.“
Næstu árin einkenndust af
sveiflum þar sem Margrét reyndi að
ná bata þegar hún fann að hún var
farin að veikjast en um leið og hún
þyngdist kom upp ótti og átrösk-
unin lét aftur á sér kræla.
„Ég var með lystarstol sem er
hættulegasta átröskunin en á
meðal átröskunarsjúklinga er hæsta
dánartíðni allra þeirra sem þjást
af geðsjúkdómum. Ég var farin að
finna fyrir hjartsláttartruf lunum
og missti stundum andann vegna
þeirra og það hræddi mig. Ég vissi
að hjartastopp væri raunveruleg
hætta.“
Það var eftir afmæli í fjölskyld-
unni sem Margrét, þá 22 ára, áttaði
sig á hversu alvarlegur vandinn
var og tók skrefin sem þurfti til
að ná bata frá lystarstoli. „Ég var
mjög veik á þessum tíma en ákvað
að mæta í afmæli hjá litla bróður
mínum. Þegar ég mætti sá ég ótt-
ann í augum fjölskyldunnar og
heyrði eftir á að yngri systir mín
hefði hreinlega brotnað saman af
áhyggjum. Þetta varð mér hvatning
til að reyna allt til að ná bata enda
vildi ég vera henni fyrirmynd. Ég fór
að mæta í ræktina, styrkja og byggja
upp vöðvamassa án þess að vera að
gera það fyrir útlitið.“
Margrét hafði aldrei áður verið í
ræktinni en þar vöktu stelpur sem
voru að undirbúa sig fyrir módel fit-
ness keppni athygli hennar.
„Mér fannst þær líta út fyrir að
vera heilbrigðar. Þær voru stæltar
og ég vissi að ég ætti auðvelt með
að bæta á mig vöðvamassa, sem
ég hafði aldrei fílað á meðan ég
var veik. Mér datt í hug að ég gæti
prófað þetta og það gæti hjálpað
mér að halda mér í bata.“
Það kom f ljótt í ljós að þetta lá
vel fyrir Margréti sem þyngdist
hratt. „Þá fór fólk líka að hrósa mér
og spyrja mig hvernig ég hafi náð
að byggja upp vöðvamassa svona
hratt og svo framvegis. Margrét
ákvað að prófa að keppa í módelfit-
ness og réði sér þjálfara, þar fann
hún sig f ljótt og lenti í þriðja sæti á
sínu fyrsta móti. „Dómararnir vildu
ekki að keppendur væru of lágir í
fituprósentu og ekki sjá í æðar. Þeir
vildu sjá heilbrigt, íþróttalegt og
kvenlegt útlit.
Þráhyggjan að verða best í heimi
Árið 2013 keppti Margrét í annað
sinn á heimsmeistaramótinu. Eftir
að hafa verið í seinasta sæti árið á
undan dreymdi Margréti um að
komast í topp fimmtán en gerði
mun betur og sigraði mótið. Yfir
hana rigndi hamingjuóskum og
hvatning um að gera enn betur.
„Það voru allir að segja mér að
ég gæti unnið Ms. Olympia sem er
stærsta mót heims í módelfitness.“
Hélt hún gæti ekki eignast börn
Líkaminn sem Margrét Gnarr refsaði áður, svelti og beitti óbærilegu álagi gaf henni soninn Elías Dag, sem hún
telur jafnvel kraftaverk, enda hafði líkaminn lengi ekki starfað sem skyldi og hún hélt barneignir útilokaðar.
Margrét Gnarr segist að einhverju leyti hafa þurft að syrgja gömlu Möggu, hún sé ekki lengur hún. Nú segist hún þó vita betur hver hún í raun er og nú sé hún til staðar. FRÉTTABLAÐIÐ/VALLI
Björk
Eiðsdóttir
bjork@frettabladid.is
ÞEGAR ÉG MÆTTI SÁ ÉG
ÓTTANN Í AUGUM FJÖL-
SKYLDUNNAR OG HEYRÐI
EFTIR Á AÐ YNGRI SYSTIR
MÍN HEFÐI HREINLEGA
BROTNAÐ SAMAN AF
ÁHYGGJUM.
1 3 . F E B R Ú A R 2 0 2 1 L A U G A R D A G U R20 H E L G I N ∙ F R É T T A B L A Ð I Ð