Fréttablaðið - 13.02.2021, Qupperneq 90

ALLIR EIGA
SKILIÐ AÐ
ELSKA
LÍKAMANN
SINN. AÐ
MINNSTA
KOSTI EKKI
HATA HANN,
ÞETTA ER
BARA LÍKAMI.
ÞAÐ ER FULLT
AF ÖÐRU Í
LÍFINU TIL AÐ
VERA PIRR-
AÐUR YFIR.
Kara Kristel Signýjar-dóttir vakti fyrst athygli hér á landi fyrir hispurs-laus skrif um kynlíf og samskipti kynjanna á
bloggi sem hún hélt úti. Kara Kristel
er engu minna hispurslaus í dag þótt
viðfangsefnið sé annað. Hún hefur
vakið athygli fyrir einlægar færslur
um líkamsvirðingu á samskipta-
miðlum. Í dag opnar hún sýningu
á teikningum í Hringekjunni í
Þórunnartúni. Yfirskrift sýningar-
innar er Muna að passa hjartað,
og hún samanstendur af blýants-
teikningum af hjörtum. Málefnið
er henni sérstaklega hugleikið þar
sem hjartasjúkdómar eru algengir
í fjölskyldunni hennar. Kara missti
afa sinn árið 2019 úr hjartaáfalli og
hafði fráfallið mikil áhrif á Köru,
sem var í kjölfarið greind með áfalla-
streituröskun.
„Það ætti ekki að koma neinum á
óvart að ég sé með bullandi ADHD,
vissulega á lyfjum við því, en ég
hef aldrei litið á greininguna sem
hindrun eða afsökun. Ég hef alltaf
verið þannig að ef ég hef ekki áhuga
er mér alveg sama. En þegar ég fæ
áhuga á einhverju þá eyði ég heilu
dögunum, vikunum eða mánuðum
í það,“ segir Kara.
Seldi steina á okurverði
Síðustu tvo mánuðina hafa teikn-
ingarnar átt hug hennar allan en
þar áður var aðaláhugamálið öllu
sérstakara.
„Í fyrrasumar fékk ég mikinn
áhuga á hegningarlögum á Íslandi.
Ég eyddi þremur mánuðum í það, las
allar mögulegar BA-ritgerðir sem ég
fann um hegningarlög og málaferli
af öllum gerðum, las greinargerðir
og reglugerðir nokkrum sinnum.
Þegar mér leið eins og ég vissi allt
sem mig langaði að vita þá hætti ég.
Ég hvorki planaði þetta né var með
eitthvert markmið tengt þessu. Ég
ætlaði ekkert að verða lögfræðingur
eða gera neitt með þessa þekkingu.
Ég hef stundað þetta frá því ég man
eftir mér og það hefur oft komið sér
vel, vinir og fjölskylda eru dugleg
að leita til mín því ég er líklegust
til að hafa þekkingu á ólíklegustu
málum.“
Kara segist ekki hafa teiknað
mikið í æsku og þetta sé því tiltölu-
lega nýtilkomið áhugamál.
„Ég hef hins vegar alltaf verið list-
ræn og skapandi, stödd í mínum
eigin heimi. Ég held að ég hafi verið
fimm ára þegar ég byrjaði að tína
steina í fjörunni og selja þá ofan á
rafmagnskassa við sjoppu. Allt á
okurverði sem túristarnir borguðu
glaðir,“ segir hún og hlær.
Í herferð með sjálfri sér
Frá því í september 2019 hefur Kara
verið í herferð með sjálfri sér og
sinni andlegu heilsu, eins og hún
orðar það sjálf.
„Í kringum áramótin var ég búin
að taka mér mánuð í pásu frá sköp-
un. Ég fann að ég var orðin eirðar-
laus, fór fyrst að búa til skartgripi
úr steinum sem ég átti, hálsmen og
hringa, en fann ekki alveg hugarró í
því. Góð vinkona mömmu minnar,
listakonan Michelle Bird, leyfði
mér að koma í stúdíóið sitt og þar
eyddi ég nokkrum dögum og gerði
þrjú stór málverk. Málverkin voru
svolítið brútal, sonur minn má til
dæmis alls ekki sjá þau,“ segir hún.
Í kjölfarið langaði hana að halda
flæðinu gangandi þar sem hún fann
mikla hugarró í listsköpuninni.
„Þannig að ég fór að prufa mig
áfram með blýantinn heima. Fyrr-
um samstarfskona mín frá því ég
starfaði á Þingvöllum, listakonan
Guðrún Tryggvadóttir, var ekki
lengi að byrja að leiðbeina mér og
gefa mér verkefni. Ég teiknaði alls
konar myndir, en eftir að ég teiknaði
fyrsta hjartað var ekki aftur snúið.
Ég þurfti að gera f leiri, ég elska
hjörtu.“
Mætti því segja að þú finnir
ákveðna sáluhjálp í því að skapa?
„Algjörlega, það er mín leið til að
sleppa tökunum á hugsunum. Ég á
það til að gleyma mér alveg tímun-
um saman. Mér líður alltaf vel eftir
á og á stundum erfitt með að stoppa
og fara að sofa,“ segir hún.
Hjartans mál
Kara segir hjartasjúkdóma algenga
í föðurætt hennar. Langamma
hennar var þriðji Íslendingurinn til
að gangast undir hjartaskurðaðgerð
hér á landi. Hún lifði löngu lífi eftir
aðgerðina og var orðin 96 ára gömul
þegar hún lést. Nokkrum mánuðum
síðar lést svo sonur hennar, afi Köru,
úr hjartaáfalli.
„Hann var 75 ára þegar hann lést,
eins og pabbi hans sem lést á svip-
uðum aldri vegna hjartaáfalls. Þetta
er mjög ættgengt og þess vegna er
þetta málefni mér mjög kært og
mikilvægt.“
Kara lýsir afa sínum sem hennar
besta vini og skírði hún son sinn í
höfuðið á honum.
„Það kom aldrei neitt annað nafn
til greina. Ég bjó mikið hjá honum
og hann var mitt helsta öryggi og
minn helsti peppari. Ég er mjög
þakklát fyrir að hafa alltaf gefið mér
mér tíma til að eyða með honum,
alveg sama hvort ég var 13 ára
gelgja, 17 ára vitleysingur eða full-
orðin móðir. Ég sótti alltaf mikið í
hans félagsskap. Stundum þegar
ég kom heim af djamminu sat hann
við eldhúsborðið, því hann vaknaði
mjög snemma og ég kom heim mjög
seint. Þá settist ég alltaf með honum
Fann hugarró
í listinni eftir
erfið áföll
Í dag opnar Kara Kristel sína fyrstu lista-
sýningu. Kara missti afa sinn úr hjartaáfalli
árið 2019, en honum lýsir hún sem sínum
besta vini. Hún hefur verið í sjálfsvinnu
eftir greiningu með áfallastreituröskun.
Kara Kristel opnar sína fyrstu sýningu í Hringekjunni við Þórunnartún í dag. FRÉTTABLAÐIÐ/VALLI
Verkin á sýning-
unni eru til sölu.
Eftirprent eru
seld til styrktar
Hjartaheilla.
og mér þykir ótrúlega vænt um þær
minningar,“ segir Kara Kristel.
Kvíðinn versnaði
Eftir að hafa misst afa sinn byrjaði
Kara að upplifa lítil kvíðaköst sem
fóru svo versnandi.
„Áður en ég vissi var ég hætt að
sofa. Ef ég náði svefni fékk ég mar-
tröð og vaknaði. Ég var í krefjandi
vinnu á erfiðasta tímanum og á
hverjum degi eftir tíu tíma vinnudag
kom ég heim, lagðist á gólfið og grét
í einn til þrjá klukkutíma. Ef ég gat
sofnað eftir það þá vaknaði ég á milli
2 og 3 á nóttunni og starði á loftið
þangað til vekjaraklukkan hringdi.
Það gekk svona í nokkra mánuði.“
Kara var harðákveðin í að byrja
að vinna í sínum málum, sem hún
segir hafa gengið mjög vel.
„Ég var svo ákveðin í því að það
þyrfti bara að gerast, ég þyrfti bara
að taka fyrir öll áföll sem ég hafði
grafið lengst inni. Ég tók það alvar-
lega og tók markviss skref, eitt í
einu, í samstarfi við sálfræðinginn
minn.“
Ekki í karakter
Kara segist ekki setja fram eitthvað
gervisjálf á samfélagsmiðlum.
„Í grunninn er ég alveg eins og
í raunveruleikanum, ég er mjög
„authentic“ á samfélagsmiðlum.
Munurinn er hins vegar dýptin. Ég
vel hvað ég sýni og það er mjög stór
partur míns persónulega lífs sem
ég birti ekki á samfélagsmiðlum
og deili bara með mínum nánustu.
Það fylgir því ákveðinn friður og ró
að eiga persónulegt líf sem enginn
veit mikið um. En persónuleikinn er
eiginlega sá sami, ég er oftast ekki í
neinum karakter.“
Undanfarið hefur Kara verið
dugleg að setja inn færslur tengdar
líkamsvirðingu.
„Því meira sem ég sá því meira
varð ég hissa. Staðreyndin er sú
að allt of margir glíma við brotna
sjálfsmynd eða hatur á eigin líkama.
Hetjusögurnar eru endalausar, sem
er frábært, en svo sorglegt á sama
tíma. Ég hef aldrei litið á líkamann
minn sem neitt annað en líkama,
ég fitna, ég grennist, ég fæddi barn,
grenntist. Ég hef aldrei upplifað
hatur eða ást á líkamanum mínum
sem fer út í öfgar, sem er mjög
algengt,“ segir hún.
Kara segist því styðja umræðuna
heilshugar, en hún hafi orðið mjög
hissa við að átta sig á því hve stórt
vandamálið væri.
„En ef ég get haft góð áhrif á
stelpur og konur með færslunum
mínum, af hverju ekki? Allir eiga
skilið að elska líkamann sinn. Að
minnsta kosti ekki hata hann,
þetta er bara líkami. Það er fullt
af öðru í lífinu til að vera pirraður
yfir að mínu mati. Við erum öll alls
konar, og það er grilluð pæling að
fyrirtæki og einstaklingar geti haft
svona neikvæð áhrif til lengdar á
líkamsímynd fólks.“
Sýningin Muna að passa hjartað
verður opnuð í dag í Hringekjunni,
Þórunnartúni 2. Eftirprent af verk-
unum eru einnig til sölu á staðnum
og rennur allur ágóðinn af þeim til
Hjartaheilla.
steingerdur@frettabladid.is
1 3 . F E B R Ú A R 2 0 2 1 L A U G A R D A G U R50 L Í F I Ð ∙ F R É T T A B L A Ð I Ð
LÍFIÐ