Morgunblaðið - 12.06.2021, Qupperneq 32

✝
Árni Óli Ólafs-
son frá Suður-
garði var fæddur í
Vestmannaeyjum
24. mars 1945.
Hann lést á Heil-
brigðisstofnun Suð-
urlands í Vest-
mannaeyjum 29.
maí 2021.
Foreldrar Árna
Óla voru hjónin
Anna Svala Árna-
dóttir Johnsen, f. 1917, d. 1995,
og Ólafur Þórðarson, f. 1911, d.
1996. Þau Svala og Ólafur eign-
uðust þrjú börn, Árni Óli elstur,
Jóna f. 1946, d. 2008, og Margrét,
f. 1960. Dætur Ólafs Þórðar-
sonar frá fyrra hjónabandi og
hálfsystur Árna Óla eru Þuríður,
f. 1935, og Ásta, f. 1936.
Árnadóttir, f. 1971. Sambýlis-
maður hennar er Anders Lerøy,
f. 1975, þau búa í Noregi. Anna
Svala á soninn Tómas Árna
Johnsen Arnarsson, f. 1996.
Árni Óli fæddist í Vest-
mannaeyjum og ólst upp í Suð-
urgarði þar sem foreldrar hans
bjuggu nær alla sína búskap-
artíð.
Árni Óli lauk landsprófi frá
Gagnfræðaskólanum í Vest-
mannaeyjum árið 1961 og hóf
nám við Kennaraskólann í
Reykjavík sama ár en hætti í því
námi eftir rúmt ár, hafði þá próf-
að að kenna bæði við Barnaskól-
ann í Vestmannaeyjum sem og
Gagnfræðaskólann. Ákvað þá að
snúa sér að sjómennsku, því
starfi sem átti eftir að verða hans
vettvangur allt til starfsloka.
Hann hóf nám í nýstofnuðum
Stýrimannaskóla Vest-
mannaeyja og lauk þaðan prófi
2. stigs 1967. Var síðan stýrimað-
ur á bátum frá Vestmannaeyjum,
lengi sem stýrimaður á Ísleifi VE
63 með Gunnari Jónssyni og á
Hugin VE 55 með Guðmundi
Inga Guðmundssyni og sonum
hans. Einnig var hann á Helgu
Jóh VE 41, með Ólafi Krist-
inssyni og endaði svo sína sjó-
mennsku sem stýrimaður á Ís-
leifi.
Árni Óli var fjölhæfur íþrótta-
maður á yngri árum, bæði í
frjálsum íþróttum en einkum þó í
knattspyrnu með Íþróttafélaginu
Þór í Vestmannaeyjum og knatt-
spyrnuáhuginn fylgdi honum allt
fram á síðustu ár þar sem hann
mætti á flestalla leiki ÍBV-liðsins
í Vestmannaeyjum. Þá var hann
einnig á yngri árum góður fjalla-
og úteyjamaður eins og hann átti
kyn til, sótti egg bjargfugla á
vorin og veiddi lunda á sumrin.
Útförin fer fram í dag, 12. júní
2021, klukkan 13. frá Landa-
kirkju í Vestmannaeyjum.
Árni Óli kvæntist
1966 Hönnu Birnu
Jóhannsdóttur frá
Reykjavík, f. 1944.
Börn þeirra eru:
1) Ólafur Árnason,
f. 1966, kvæntur
Guðrúnu Möller, f.
1964. Guðrún átti
fyrir soninn Krist-
ófer R. Magnússon,
f. 1987, saman eiga
þau þrjár dætur,
Erlu Alexöndru, f. 1994, Birnu
Ósk, f. 1997, og Sylvíu Söru, f.
2001. 2) Jóhann Ingi Árnason, f.
1969, kvæntur Amy Elizabeth
Árnason, f. 1973, búa í Banda-
ríkjunum og eiga þau þrjú börn,
Aron James, f. 1996, Alex Jó-
hann, f. 1998, og Hönnu Eliza-
beth, f. 2006. 3) Anna Svala
Elsku pabbi.
Mér tregt er um orð til að þakka þér,
hvað þú hefur alla tíð verið mér.
Í munann fram myndir streyma.
Hver einasta minning er björt og blíð,
og bros þitt mun fylgja mér alla tíð,
unz hittumst við aftur heima.
Ó, elsku pabbi, ég enn þá er
aðeins barn, sem vill fylgja þér.
Þú heldur í höndina mína.
Til starfanna gekkstu með glaðri lund,
þú gleymdir ei skyldunum eina stund,
að annast um ástvini þína.
Þú farinn ert þangað á undan inn.
Á eftir komum við, pabbi minn.
Það huggar á harmastundum.
Þótt hjörtun titri af trega og þrá,
við trúum, að þig við hittum þá
í alsælu á grónum grundum.
Þú þreyttur varst orðinn og þrekið
smátt,
um þrautir og baráttu ræddir fátt
og kveiðst ekki komandi degi.
(Hugrún)
Börnin þín
Ólafur, Jóhann Ingi og
Anna Svala.
„Hæææ!“ Svona hófust ansi
mörg símtöl frá Adda Óla tengda-
pabba mínum og þá brosti maður.
Svo kom iðulega: „Er titturinn
heima?“ en þá átti hann við elsta
son sinn, hann Óla. Addi Óli var
yndislegur maður og dásamlegur
afi og var alltaf glaður og kátur og
þá sérlega þegar hann vissi að von
var á okkur í Suðó því þá vildi hann
elda fyrir okkur bestu fiskibollur í
heimi eða kjötsúpuna en enginn
gerir eins góða súpu og Addi Óli.
Helst vildi hann að sem flestir
kæmu í heimsókn því hann vildi
alltaf gera allt fyrir alla. Leið vel
þegar fullt var af fólki í Suðó.
Ég veit að hann myndi ekki vilja
hafa mörg orð um sig en ég vil
segja takk fyrir allt og kveð hann
eins og við kvöddumst alltaf.
„Love you.“
Umhyggju og ástúð þína
okkur veittir hverja stund.
Ætíð gastu öðrum gefið
yl frá þinni hlýju lund.
Gáfur prýddu fagurt hjarta
gleðin bjó í hreinni sál.
Í orði og verki að vera sannur
var þitt dýpsta hjartans mál.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Þín tengdadóttir
Guðrún Möller.
Elsku besti afi okkar, það er
með miklum söknuði og sorg sem
við skrifum þessi orð. Það er ein-
stök ást og væntumþykja sem afar
og afabörn hafa sín á milli og er
þakklætið mikið fyrir allt sem þú
hefur gert fyrir okkur elsku afi.
Allar sögurnar sem þú hefur sagt
okkur þegar þú varst á sjó og aðr-
ar fjölskyldusögur sem var alltaf
svo gaman að hlusta á. Við vitum
að þú verður alltaf til staðar fyrir
okkur, þó svo þú sért ekki lengur
hér.
Við munum sakna þín alla ævi
og verðum ávallt þakklát fyrir
hversu heppin við vorum að eiga
afa sem var alltaf brosandi, gaf
bestu knúsin og nennti alltaf að
gera kjötsúpu fyrir okkur þegar
við komum til Eyja.
Elskum þig alltaf,
Kristófer, Erla Alex-
andra, Birna Ósk og
Sylvía Sara.
Mágur okkar, Árni Óli Ólafsson,
hefur kvatt. Langvarandi sjúk-
dómurinn veikti þrek hans að lok-
um en ekki kjarkinn. Nú er tóm-
legt. Minningar birtast nýjar og
gamlar og eru allar á einn veg;
Addi Óli var okkur kær. Hann var
drengur góður og skemmtilegur,
ekki bara á góðum stundum heldur
einnig hinum, með sinn smitandi
hlátur og vinsemd við aðra, fólki
leið vel í návist hans. Þau voru ung
og falleg bæði tvö, Hanna Birna
systir og Addi Óli, þegar við sáum
hann fyrst. Þau fyrstu kynni gátu
hafa farið á annan veg en raunin
varð, að Addi Óli hefði hreinlega
flúið burtu, þegar bróðir þeystist
að honum í Zorro-skrúða, ofur-
hetju þess tíma, í skikkju með
grímu og sverð. En Addi Óli hagg-
aðist ekki, hló smitandi hlátrinum
og síðan hafa mörg ár liðið. Seinna
meir hafði Addi Óli jafnan gaman
af misvel heppnuðum uppátækjum
hjá systrunum og stríddi okkur að
sjálfsögðu. Suðurgarður, fjöl-
skylduhúsið kæra, var ríki Adda
Óla. Hafið var athafnasvæði hans.
Enginn staður jafnaðist á við Vest-
mannaeyjar; þar vildi hann vera.
Gott var að koma til hans og systur
sem tóku vel á móti gestum enda
allir velkomnir í Suðurgarð. Ófáir
hafa einmitt minningar um að
gista hjá þeim á þjóðhátíð. Hvað
margir voru í húsinu er ekki auð-
velt að muna, bara að það var fullt
út úr dyrum. Systkinin Ólafur, Jó-
hann Ingi og Anna Svala sýna að
rætur heimabyggðarinnar eru
sterkar og sækja jafnan heim í
Suðurgarð. Fullorðinsár eða bú-
seta erlendis breytir því ekki.
Nánd systkinanna við foreldra
sína er rík og í veikindum Adda
Óla afar dýrmæt. Hann var líka
glaður með fólkið sitt og fylgdist
vel með öllum í hverri fjölskyldu.
Addi Óli var í huga okkar systkina
sannur sjómaður þótt við þekktum
veröld hans úti á sjó takmarkað.
Við vissum að hann var traustur og
ráðagóður, glaðlyndur og góður fé-
lagi í hverju sem var; góðu veðri
eða slæmu, með góðan afla eða í
brælu. Við þekktum yfirvegun
hans og hlýju og þótt hann hafi á
ólgandi hafinu þurft að taka á,
brast hvorki kraftur hans né
þrautseigja. Þessir góðu eiginleik-
ar fylgdu Adda Óla í hörðum veik-
indum hans. Til hinstu stundar var
hann æðrulaus og yfirvegaður:
„Ég hef það ágætt,“ sagði hann
lengst af. Á kveðjustund er ekki
hægt annað en að dást að því
hvernig Addi Óli og Hanna Birna
systir, kletturinn við hlið hans í
öllu, og bílstjórinn einnig, héldu
það út að vera stöðugt að ferðast á
milli lands og Eyja meðan á með-
höndlun veikindanna stóð. Það
gerðu þau án þess að kvarta. Jafn-
vel þegar óvissa var hvort Herj-
ólfur sigldi eða hvaðan skipið færi,
báru þau sig vel. Við dáumst að
þrekinu sem þau sýndu í þessum
aðstæðum.
Elsku systir, Óli, Jóhann Ingi,
Anna Svala og fjölskyldan öll, við
samhryggjumst ykkur innilega
vegna andláts elskaða Adda Óla.
Systrum hans og öðrum ástvinum
vottum við innilega samúð. Við
þökkum Adda Óla fyrir bjarta og
áralanga samfylgd. Kær minning-
in um hann lifir.
Hrund, Rannveig og
Sigurður Rafn.
Við Árni Óli, frændi minn, vor-
um aldir upp á sömu torfunni, fyrir
ofan hraun og lékum okkur saman
ungir menn, ásamt öðrum frænd-
um okkar og nágrönnum. Það var
alltaf gaman að skokka frá Þor-
laugargerði yfir í Suðurgarð, bæði
að degi til og kvöldi því alltaf var
þar eitthvað um að vera á heimili
þeirra Óla og Svölu, frænku minn-
ar, þar sem gott var að koma.
Þegar við eltumst tókum við svo
að stunda íþróttir á Suðurgarð-
stúninu, komum okkur upp sand-
gryfju til að æfa langstökk, þrí-
stökk, hástökk og stangarstökk og
svo urðu hlaupin ekki út undan. Þó
svo ég væri heilum þremur árum
eldri en Árni Óli og tveimur árum
eldri en Árni Johnsen, frændi okk-
ar sem einnig var með okkur í
þessu, þá stóðu þeir mér báðir
framar í öllum tegundum frjálsra
íþrótta, sem og fótbolta sem við
einnig iðkuðum. Þeir náðu báðir
langt í fótboltanum, báðir Þórarar;
ég náði hvað lengst í að verða vara-
markvörður í þriðja flokki hjá Tý.
En svo höfðum við Addi Óli báð-
ir nokkurn áhuga á golfi. Jón Svan
Sigurðsson, seinna í Svansprenti,
var kvæntur Dússý, systur hans;
þau komu oft til Eyja að Suður-
garði og þá kom Svan, sem var
góður golfleikari, ávallt færandi
hendi og gaf okkur frændum golf-
kylfurnar sem hann var hættur að
nota. Og við komum okkur upp
fjögurra holna golfvelli á Suður-
garðstúninu, fyrsta flötin var akk-
úrat á planinu þar sem nú stendur
Gvendarhús; svo var slegið af hóln-
um niður í lautina og svo aftur suð-
ur eftir að Suðurgarði og svo aust-
ur túnið. Addi Óli hélt ekki áfram í
golfinu en ég gerði það allmörgum
árum seinna.
Að loknu skyldunámi atvikaðist
svo að við frændur ákváðum báðir
að setjast á bekk í Kennaraskól-
anum, árið 1961, hann eftir að hafa
lokið landsprófi frá Gagnfræða-
skólanum og ég eftir gagnfræða-
próf og vélskólapróf og að hafa
verið tvö ár á sjó. Saman vorum við
svo í námi, ásamt Adda, frænda
okkar, í Reykjavík í tæp tvö ár en
þá skildi leiðir. Addi Óli fann sig
ekki í kennaranáminu og ákvað að
halda á nýjar brautir, fór á sjóinn,
þaðan í Stýrimannaskólann í Vest-
mannaeyjum þar sem hann lauk
prófi og stundaði síðan sjóinn og
gat sér gott orð þar.
Reyndar áttu leiðir okkar eftir
að liggja saman þar alloft, ég var
með honum til sjós á Ísleifi VE í
Norðursjónum, Hugin VE á Vest-
fjarðamiðum og svo á Helgu Jóh á
trolli hér heima. Addi Óli frændi
minn var afskaplega fær í sínu
starfi enda vel liðinn af sínum
skipsfélögum.
En líklega eru eftirminnileg-
ustu samverustundirnar tengdar
þjóðhátíð. Um margra ára skeið
var það fastur liður að við tjöld-
uðum saman á fimmtudegi fyrir
þjóðhátíð, við Árni Óli, Bjarnhéð-
inn Elíasson og Ólafur Kristins-
son. Eftir tjöldun, að loknum ýms-
um misgóðum athugasemdum frá
þeim Bjarnhéðni og Ólafi, var síð-
an haldið heim til einhvers okkar
þar sem glaðst var við söng og gít-
arspil og góðar veigar í hófi. Þar
með var þjóðhátíð hafin.
Um leið og ég kveð þig, kæri
frændi, votta ég Hönnu Birnu og
börnum samúð okkar Katrínar.
Ég veit að við eigum eftir að hittast
aftur hinum megin og vona að þú
sért farinn að gera klárt fyrir það.
Sigurgeir Jónsson.
Árni Óli Ólafsson
- Fleiri minningargreinar
um Árna Óla Ólafsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
32 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 12. JÚNÍ 2021
✝
Kristjana Frið-
bertsdóttir
(Systa) fæddist í
Botni í Súganda-
firði 22. september
1939. Hún lést á
líknardeild Land-
spítalans 24. maí
2021.
Foreldrar Krist-
jönu voru Friðbert
Pétursson bóndi, f.
1909, d. 1994, og
Kristjana Guðrún Jónsdóttir hús-
freyja, f. 1909, d. 2000.
Systkini Kristjönu: Svavar, f.
1933, d. 1969, Birkir, f. 1936, d.
2017, Kristín, f. 1943, og Ásta
Björk, f. 1947.
Þann 22.10. 1960 giftist Krist-
jana Hafsteini Sigmundssyni frá
Suðureyri, f. 19.6. 1939. Börn
þeirra eru:
1) Elías Hafsteinsson, f. 16.4.
1957. Maki 1: Lilja Brynja Guð-
jónsdóttir, f. 1958.
Sonur þeirra er
Hafsteinn Elíasson,
f. 1979. Maki: Svan-
laug Erla Ein-
arsdóttir, f. 1981,
þrjú börn. Maki 2:
Ásta Kristjana Jens-
dóttir, f. 1963. Börn
þeirra eru: Elfar
Þór Bragason, f.
1981 (sonur Ástu),
eitt barn, Eva Lind
Elíasdóttir, f. 1995, Matthías Orri
Elíasson, f. 1997. Maki: Anna-
bella Arndal Erlingsdóttir, f.
2001. Maki 3: Sølvi Karin Iver-
sen, f. 1968.
2) Kristjana Erla Hafsteins-
dóttir, f. 26.11. 1958. Maki: Win-
fried Mende, f. 1954. Synir þeirra
eru: Thomas Georg Mende, f.
1990. Maki: Anika Voigt, f. 1996.
Simon Ari Mende, f. 1993.
3) Kári Hafsteinsson, f. 5.4.
1966. Maki: Hafdís Þorgilsdóttir,
f. 1964. Börn þeirra eru: Sig-
urveig Erla Hafdísardóttir, f.
1982 (dóttir Hafdísar). Maki:
Eggert Hannesson, f. 1981, tvö
börn. Daníel Kárason, f. 1989.
Maki: Inga Jóna Bragadóttir, f.
1990, tveir synir. Júlía Káradótt-
ir, f. 1989. Maki: Guðjón Ingi-
marsson, f. 1987, tveir synir. Al-
mar Kárason, f. 1991.
Systa og Hafsteinn kynntust
ung að aldri á Suðureyri og
byggðu sér hús og bjuggu þar til
ársins 1975. Þau fluttu þá suður
þar sem Hafsteinn stundaði út-
gerð og Systa vann lengst af við
verslunarstörf auk ýmissa ann-
arra starfa. Hún var alls staðar
vel liðin, félagslynd og lífsglöð
kona. Á seinni árum ferðuðust
þau víða um heiminn, bæði um
höf og lönd. Þótt Systa hafi
ferðast víða fannst henni alltaf
best að koma heim og knúsa
ömmubörnin og langömmubörn-
in. Það var hennar helsta gleði að
hafa þau hjá sér. Allt sem Systa
lagði fyrir sig var gert af alúð og
vandvirkni.
Útförin fer fram í Þorláks-
kirkju í dag, 12. júní 2021, kl. 13.
Elsku besta amma Systa, það
sem mér finnst lífið óréttlátt
þessa dagana. Ég hefði fegin vilj-
að geta stöðvað tímann í mars
2021 á meðan allt lék í lyndi og
við spennt fyrir öllum þeim tíma
sem við áttum saman. Hugsanir
eins og ósanngirni, reiði, órétt-
læti hafa allar blossað upp síð-
ustu daga. Af hverju þú, af hverju
endilega þú? Ég á erfitt með að
sætta mig við það að þú sért far-
in, ég get ekki lengur hringt og
spjallað um daginn og veginn,
fengið góð ráð eða bara fengið
smá hvatningu til að klára þau
verkefni sem ég átti eftir. Að eiga
ömmu eins og þig eru forréttindi,
þú varst lífsglöð, jákvæð, hlátur-
mild, heilsuhraust og frábær.
Fyrirmynd er kannski orðið sem
lýsir þér best, uppáhaldsman-
neskjan mín síðan ég var lítið
barn í Núpabakkanum og svo á
uppáhaldsstaðnum mínum, Ás-
búðinni. Þaðan á ég margar
minningar frá okkar samveru og
þær hlýja sannarlega hjarta
mínu á þessum erfiðu tímum. Við
áttum ófáar stundirnar saman
þar sem við ræddum um heima
og geima, spiluðum eða bara
hlógum að hvor annarri. Mér leið
alltaf vel að vera hjá þér og afa,
eftir að ég eignaðist börn sjálf þá
nutum við þess að vera hjá ykkur.
Synir mínir elskuðu það alveg
jafn mikið og ég. Fjölskyldan var
alltaf í forgangi hjá þér og ég veit
að þú hefðir sannarlega viljað
hafa alla hjá þér alltaf. Þið afi
voruð dugleg að ferðast, en ávallt
í sambandi. Þótt það væri ekki
nema bara senda mér SMS til að
segja mér hvernig veðrið væri.
Mikið sem mér þykir vænt um
þessi SMS. Ég var ekki bara að
missa ömmu mína heldur minn
helsta stuðning, allar ákvarðanir
og allt sem ég gerði, þar voru þið
afi mætt að styðja mig áfram. Ég
get ekki þakkað ykkur nóg fyrir
það sem þið hafið gert fyrir mig
og mína litlu fjölskyldu. Þið afi
hafið alltaf staðið eins og klettar
við hlið mér eða við hlið barnanna
minna hvar og hvenær sem er.
Mikið sem ég er þakklát fyrir að
hafa getað verið við hlið þér þeg-
ar þú kvaddir og stutt afa í gegn-
um þessa erfiðu tíma. Verið sterk
fyrir alla sem áttu erfitt og stutt
þau í gegnum þennan sára missi.
Við sem eftir sitjum hugsum vel
um afa og pössum upp á hann.
Minning um bros þitt og hlátur
þinn mun hjálpa okkur að komast
yfir erfiðustu tímana. Ég elska
þig alltaf amma Systa.
Hver minning um þig er dýr-
mæt perla.
Þitt barnabarn,
Júlía Káradóttir.
Elsku systir.
Nú ert þú farin frá okkur öll-
um og komin á annan góðan stað,
en minning þín lifir. Þú varst allt-
af svo jákvæð, aldrei neitt mál að
taka að þér alls konar verkefni og
hjálpa öðrum. Þú varst alltaf
hress og spaugaðir með allt. Ég
man þegar ég fór fyrst í skóla þá
orðin 11 ára. Þá voruð þið Haddi
farin að búa á Suðureyri og ég
fékk að vera hjá ykkur. Þótt
plássið væri ekki mikið, en ég
svaf í stofunni, og eflaust ekki
einfalt fyrir ykkur að hafa mig,
var ég í góðu yfirlæti. Seinna
meir þegar ég var orðin eldri
unnum við saman í Kaupfélagi
Súgfirðinga. Ég leigði reyndar
annars staðar, en fékk að borða
hjá ykkur Hadda. Þá kom það
fyrir að ég svaf yfir mig, en þá
bjargaðir þú mér frá skömminni
og vaktir mig með því að kasta
litlum steinum í gluggann minn
sem var uppi á annarri hæð. Allt-
af að passa litlu systur. Þegar
Sandra mín var rúmlega mánað-
argömul forfallaðist kokkur á
bátnum hans Hadda. Þú áttir að
redda nýjum kokk sem ekki gekk
vel. Þú snerir þér þá að mér og
sagðir: „Þú ferð, ég skal hafa
hana Söndru á meðan.“ Þú varst
svo ákveðin að ég þorði ekki ann-
að en að hlýða. Og fór því svo að
ég fór á sjóinn í tæpan mánuð, án
þess að vita nokkuð hvað ég var
búin að koma mér út í. En ég vissi
að Sandra var í góðum höndum
hjá þér. Alltaf varstu með opið
hjarta til að gera allt fyrir alla.
Allt var svo sjálfsagt í þínum
huga og þú gafst svo mikið af þér.
Konur kíktu við hjá þér í tíma og
ótíma í kaffisopa og spjall og allt-
af var mikið grínað og hlegið og
mikill léttleiki. Já, það var aldrei
neitt vandamál sem ekki mátti
leysa. Þegar Sandra og Kalli
maðurinn hennar útskrifuðust
sem stúdentar, og þú þá flutt í
bæinn, varst þú fljót að bjóðast til
að halda veisluna þeirra heima
hjá ykkur Hadda. Að skella upp
einni veislu og bjóða heim til þín
fólki, sem þú hafðir sumt aldrei
séð, var engin fyrirstaða. Alltaf
var allt svo sjálfsagt hjá þér og
lítið mál. Eins og þegar við Kjart-
an þurftum húsaskjól eftir nýrna-
skiptin, þá stóð ekki á ykkur
Hadda. Þið fluttuð úr hjónaher-
berginu á dýnu í gestaherberginu
og eftirlétuð okkur Kjartani
hjónarúmið í á annan mánuð. Og
enn einu sinni var ég komin til þín
í gott yfirlæti og léttleika sem
hjálpaði mikið til við batann.
Elsku Systa mín. Ég gæti haldið
áfram að rifja upp endalausar
minningar af jákvæðni þinni og
spaugi. Jafnvel síðustu dagana á
Landspítalanum gast þú séð
kómísku hliðarnar á hlutunum,
þótt þú hefðir varla orku til að
tala. Takk fyrir allar yndislegu
samverustundirnar sem við
Kjartan höfum átt með þér og
ykkur Hadda, bæði innan- sem
utanlands. Guð veri með þér
elsku Haddi minn og fjölskylda.
Hvíl í friði.
Saknaðarkveðja,
Ásta Björk og Kjartan Þór.
Kristjana
Friðbertsdóttir
- Fleiri minningargreinar
um Kristjöna Friðberts-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.