Morgunblaðið - 19.06.2021, Side 35

að tapa í rakka, þá var ég að níðast
á gamalmenni.
En nú ertu fallinn frá, blessaður.
Ég mun alla tíð minnast þeirra
óteljandi ævintýra sem við áttum
saman. Litlu sigrarnir voru ómet-
anlegir og allar góðu stundirnar
með þér og ömmu í öllum skíða-
ferðunum.
Þótt að þar sé fjall við fjall
og fátt um gróður bestan,
þá er margur kjarnakarl
kominn þaðan að vestan.
Þar á meðal þú, afi, og sjálfur
Jón Sigurðsson.
Hvíl í friði, þess óskar þinn vinur
og barnabarn,
Hjörleifur (Hjölli).
Sólberg móðurbróðir okkar er
fallinn frá, stórhuga maður með
óstöðvandi bjartsýni og eljusemi
sem lét ekki rysjótt veðurfar og
grýttan jarðveg hindra sig í fyrir-
ætlunum um að byggja fagran
skóg innst inni í Jökulfjörðum, þar
sem varla finnst stingandi strá.
Hríslunum sem hann plantaði
vegnar misvel, en annað verður
sagt um fræin sem hann sáði með
umhyggju og ástúð við fjölskyldu
og vini sem syrgja hann sárt í dag.
Sólberg og móðir okkar voru
einstaklega náin og ávallt mikill
samgangur milli fjölskyldnanna.
Foreldrar okkar gerðu upp gam-
alt hús við hliðina á Sólberg og
fjölskyldu í Bolungarvík fyrir
þremur áratugum og dvöldu þar
sumarlangt og jók það samgang-
inn enn frekar. Sólberg var sam-
einingartákn samheldinnar stór-
fjölskyldu okkar, fylgdist af áhuga
með lífshlaupi okkar allra stórra
og smárra og tók öllum fagnandi.
Sólberg var fjölskyldumaður í
svo miklu dýpri merkingu en
venjulega er lagt í það orð. Þau
Lucie byggðu sér sumardvalar-
stað á afskekktum stað í Leir-
ufirði, þangað sem aðeins er fært á
bát eða fótgangandi. Það skal
ósagt látið hvort það hafi verið
einskær framsýni hans eða
skyggnigáfa að byggja sér bústað
þar sem útilokað væri að nokkurn
tímann yrði hægt að fá gsm- eða
netsamband. En hvað sem því líð-
ur þá tryggði hann með þessu
staðarvali að fjölskyldumeðlimir
nytu samvista hver við annan í
stað þess að hver grúfði sig yfir
sitt snjalltæki.
Við systkinin eigum öll góðar
minningar frá Leirunni. Fyrstu
árin var eldað á kolaeldavél og
vatn sótt í fötu í nærliggjandi læk.
Nú er búið að virkja, kominn ís-
skápur, sími og heitt og kalt vatn í
krana. Alltaf er nóg að gera enda
þau hjónin stórhuga og endalaus-
ar framkvæmdir í gangi. Við nut-
um ævintýraheims Leirunnar
með fjölskyldunni, veiðandi silung
og tínandi ber, í skemmtilegum
gönguferðum í nærliggjandi firði
eða uppi á Drangajökli.
Það var aðdáunarvert hvernig
Sólberg og Lucie sameinuðu fjöl-
skylduna í áhugamálum. Sólberg
var mikill útivistarmaður og elsk-
aði gönguferðir og skíði og þau
hjónin fóru árlega í skíðaferð á
meginlandi Evrópu eða til Norð-
ur-Ameríku. Börn og barnabörn
voru með í skíðaferðum þar sem
þau nutu samvista við afa sinn og
ömmu.
Elísabet naut þess í tvö skipti
að skíða með honum og fjölskyldu
í ítölsku Ölpunum. Þar sveif hann
niður hlíðarnar, skíðakonungur
Bolungarvíkur í öllu sínu veldi,
alltaf með nýjustu græjur og
klæddur í nýtísku skíðafatnað.
Sólberg var ungum falið að
stýra Sparisjóði Bolungarvíkur
sem var mikið ábyrgðarstarf á
þeim tíma þegar uppbyggingin
var sem mest og útgerðin í blóma.
Hann sinnti því af miklum skör-
ungsskap og af umhyggju fyrir
samfélaginu og íbúum þess. Lucie
var kletturinn sem aldrei brást.
Hún fylgdi honum og studdi hann
í starfi og áhugamálum sem eng-
inn hefði betur gert. Móðir okkar
Guðrún Halldóra er þeim hjónum
ævinlega þakklát fyrir þeirra
tryggð og umhyggju. Við systkin-
in vottum Lucie, börnunum og
fjölskyldum þeirra okkar dýpstu
samúð vegna fráfalls stórkostlegs
manns.
Megi minning Sólbergs frænda
lifa.
Halldór Jón, Einar
Garðar, Gísli Jón, Elísabet
og Hilmar Garðar.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(Valdimar Briem)
Í dag kveðjum við Sólberg föð-
urbróður okkar.
Við fjölskyldur bræðranna
Sólbergs og Guðmundar Bjarna
pabba okkar ólumst upp í nánu
samneyti á Miðstræti í Bolung-
arvík. Amma okkar og afi, Elísa-
bet Bjarnadóttir og Jón Guðni
Jónsson, reistu sér hús af miklum
myndugleik sem þau nefndu Sól-
berg. Nokkrum árum síðar fædd-
ist þeim sonur sem þau nefndu
þessu sama fallega nafni.
Sólberg veiktist af berklum 17
ára gamall og dvaldi á Vífils-
staðaspítala í tvö ár. Hann sigr-
aðist á þeim illvíga sjúkdómi og
kom það sér vel hversu hraustur
hann var. Á Vífilsstöðum hitti
hann stúlku sem varð hans lífs-
förunautur. Hin unga, fallega og
dugmikla Lucie Einarsson hafði
komið frá Danmörku til að kynn-
ast landi föður síns, Ásgeirs Ein-
arssonar frá Arnardal í Skutuls-
firði. Sólberg og Lucie felldu
hugi saman, hófu búskap í Bol-
ungarvík og eignuðust fimm
börn. Fyrir skömmu fögnuðu þau
65 ára brúðkaupsafmæli.
Þegar afi dó fluttist fjölskylda
okkar í húsið Sólberg, en Sólberg
og Lucie byggðu hús við hliðina
fyrir sína fjölskyldu og var íbúð
fyrir Betu ömmu niðri hjá þeim.
Þar bjó hún í góðu yfirlæti og var
það ómetanlegt fyrir okkur
barnabörnin að alast upp í svo
nánu samneyti við hana.
Sólberg, Lucie, pabbi og
mamma bjuggu því hlið við hlið á
Miðstrætinu og ólu þar upp allan
sinn barnaskara. Í þessari nánu
sambúð ríkti góð vinátta og hlý
fjölskyldutengsl alla tíð. Pabbi og
Sólberg hittust fyrir utan húsin
sín þegar þeir skruppu heim í há-
degismat og ræddu saman. Sól-
berg kom einnig oft á kvöldin inn
á Sólbergi ef þurfti að ræða ein-
hver mál. Þegar þeir bræðurnir
höfðu rætt saman einslega var
komið fram og drukkið kaffi og
spjallað. Þegar pabbi dó reynd-
ust Sólberg og Lucie mömmu
okkar ómetanlega vel og vináttan
hélst allt til enda.
Lucie og Sólberg festu
snemma kaup á landi Leiru í
Leirufirði og vörðu þar flestum
sínum frístundum Þar bjuggu
þau fjölskyldu sinni einstakan
sælureit fjarri ys og þys alheims-
ins. Á Leiru naut Sólberg sín til
hins ýtrasta og fékk þar útrás
fyrir framkvæmdagleði sína og
útsjónarsemi. Við framkvæmd-
irnar naut hann dyggs stuðnings
afkomenda sinna.
Sólberg var athafnamaður og
mikil félagsvera. Hann stundaði
útivist og naut þess að vera á
skíðum. Hann var manna hress-
astur og naut sín vel í félagsskap.
Hann átti auðvelt með samskipti
og var umhugað um samferðafólk
sitt.
Sólberg var alvöru hetja og
töffari allt til enda lífs síns og
kraftur hugans óendanlegur
þrátt fyrir að líkaminn færi að
þreytast og veikjast.
Sólberg hefur alla tíð reynst
okkur systkinunum á Sólbergi
einstaklega vel og mikil vinátta á
milli okkar allra. Teljum við okk-
ur vera einstaklega lánsöm að
hafa alist upp og lifað í hans ná-
vist.
Við viljum þakka fyrir vináttu
og hlýhug, ekki síst við foreldra
okkar og sendum okkar dýpstu
samúðarkveðjur til Luciear, Ás-
geirs, Bjarna, Betu Jónu, Sölva,
Maríu og fjölskyldna þeirra.
Systkinin frá Sólbergi,
Björg, Elísabet, Ása,
Jón Guðni, Ragna
og Ingibjörg.
Kær móðurbróðir minn er fall-
inn frá. Hann hefur fylgt mér alla
ævi og reynst mér og mínum alveg
einstaklega vel. Alltaf boðinn og
búinn að hjálpa og standa með
mér í öllu sem ég hef tekið mér
fyrir hendur og fyrir það ber að
þakka.
Sólberg var iðjusamur og sí-
vinnandi, höfðingi heim að sækja,
einstaklega gestrisinn og greið-
vikinn en ekki síður velviljaður og
umhyggjusamur. Ég sit hér á
Skriðu og ótal minningar um
frænda minn koma upp í hugann.
Allar eru þær jákvæðar því Sól-
berg og reyndar öll móðursystkini
mín eru með jákvæðara fólki sem
ég þekki. Á Skriðu á Sólberg mörg
handtökin. Hann setti niður
plöntur og á heiðurinn af þeim vísi
að skógrækt sem hér er. Hann var
aðalhvatamaðurinn að því að for-
eldrar mínir reistu sér athvarf
hér, tók þátt í byggingarfram-
kvæmdum þegar þær hófust og
fylgdist með öllu alveg fram á síð-
asta dag. Hann kom oft, stundum
daglega, samgladdist og hvatti til
dáða.
Sólberg eignaðist jarðirnar
Leiru og Kjós í Leirufirði og
byggði þar myndarlegan sum-
arbústað, svo ekki sé meira sagt,
og þar hefur hann brasað við
áhugamál sitt, skógrækt og jarða-
bætur, af einstakri eljusemi. Við
Sigga vorum svo heppin að fá að
dveljast á Leiru í brúðkaupsferð
okkar og tuttugu árum seinna
buðu þau Lucie okkur og strákun-
um í nokkurra daga heimsókn á
Leiru og þá var nú dekrað við okk-
ur.
Lífið var frænda mínum ekki
alltaf auðvelt. Erfið veikindi í
æsku og nokkur áföll síðar komu
þó ekki í veg fyrir að hann skapaði
sér gæfuríkt líf. Sólberg kynntist
Lucie sinni ungur á Vífilsstöðum,
þar sem hún annaðist hann
berklasjúkan, og síðan hefur hún
sinnt honum og allri fjölskyldunni.
Það er ekki hægt að minnast Sól-
bergs öðruvísi en að tala um Lucie
í sömu andrá, svo samrýmd hafa
þau verið í lífi sínu. Saman fluttu
þau vestur og hófu búskap, bæði
vel innan við tvítugt, og börnin
voru orðin fjögur þegar Lucie var
22 ára en fimmta barnið bættist
við fáum árum síðar. Það hefur
örugglega reynt vel á þrek, úthald
og þolinmæði ungu hjónanna. Lu-
cie og Sólberg hafa alltaf verið ein-
staklega samstiga í verkefnum og
verkaskiptin hafa verið skýr. Hjá
þeim hefur verið mikilvægast að
vera til staðar, sinna sínu fólki og
láta gott af sér leiða. Í umhyggju-
radíus þeirra hafa þó ætíð verið
miklu fleiri en afkomendurnir og
fjölskyldur þeirra.
Sólberg var sparisjóðsstjóri í 39
ár og rak sparisjóðinn allan þann
tíma með hagnaði. Hann lagði
metnað sinn í að hafa alltaf sem
flest stöðugildi því hann leit á það
sem samfélagslega skyldu að
skaffa sem flestum atvinnu. Hann
var af þeirri kynslóð manna sem
ekki töldu nóg að vera hluti af
samfélagi heldur þyrfti maður að
taka þátt í að skapa það og það
gerði hann svo sannarlega með
þátttöku í félagsstarfi og með því
að vera góð fyrirmynd. Það má því
með sanni segja að hann hafi verið
máttarstólpi í samfélagi sem hann
valdi að eyða ævinni í. Blessuð sé
minning Sólbergs Jónssonar.
Elsku Lucie, Ásgeir, Bjarni,
Beta, Sölvi, María og fjölskyldur,
megi allar góðar vættir vernda
ykkur og styrkja á þessum erfiðu
tímum.
Jón Ingi og Sigríður Helga.
Sólberg Jónsson móðurbróðir
minn er genginn inn í dýrðina ei-
lífu eftir farsælt og viðburðaríkt
líf. Þegar ég var lítil var mér um-
hugað um hver yrðu mamma mín
og pabbi ef foreldrar mínir myndu
deyja. Það var ekki spurning í
mínum huga að Sólberg yrði pabbi
minn og Imba, Ingibjörg Jóna,
móðursystir mín, yrði mamma
mín. Það skipti mig engu máli sú
staðreynd að þau voru systkini en
ekki hjón og áttu heima sitt á
hvoru landshorninu. Þau voru þær
manneskjur sem ég treysti best í
lífinu fyrir utan foreldra mína.
Móðir mín Kaja og Sólberg
voru langyngst systkinanna á Sól-
bergi í Bolungarvík. Þau voru
mjög náin og alla tíð var órjúfan-
legur strengur þeirra á milli. Það
má segja að þessi strengur hafi
ekki slitnað á milli kynslóða en
börn Sólbergs og Lucie eru mitt
og minna nánasta fólk. Þegar Sól-
berg var 10 ára bauðst honum að
fara í sveit til Hesteyrar í Jökul-
fjörðum til sæmdarhjónanna Sig-
rúnar Bjarnadóttur og Sölva
Betúelssonar, sem þá vantaði dug-
mikinn strák til að aðstoða við
sveitaverkin. Mömmu, þá 8 ára,
þótti óréttlátt að Sólberg færi og
ekki hún og linnti ekki látum fyrr
en hún fékk að fara þótt ljóst væri
að það væri ekki mikið lið í henni.
Hvað um það, þau Sólberg vörðu
næstu sumrum með Nabba og
Rúnu. Þar mynduðust ævilöng
tengsl og kærleikur sem meðal
annars leiddi til þess að systkinin
skírðu börnin sín í höfuðið á gömlu
hjónunum en það erum við Sölvi
Rúnar Sólbergsson og undirrituð
Sigrún Hauksdóttir.
Ég naut þeirrar gæfu að fá að
vera langdvölum í Bolungarvík á
sumrin sem barn og fram á fullorð-
insár. Þá dvaldist ég bæði hjá Sól-
berg og Lucie og Guðmundi
Bjarna móðurbróður mínum og
Fríðu á Sólbergi. Húsin eru hlið
við hlið svo ekki skipti miklu fyrir
mig á hvoru heimilinu ég gisti. Á
báðum þessum heimilum var mikil
formfesta í öllu heimilishaldi. Það
var enginn sveigjanleiki á mat-
málstímum og alltaf tvíréttað. Hjá
flestum í Bolungarvík var sest nið-
ur til hádegisverðar á slaginu tólf
en ekki hjá Sólberg og Lucie, þar
settumst við niður korter yfir þar
sem Sparisjóðurinn var opinn
lengur til að bjóða upp á nauðsyn-
lega þjónustu.
Sólberg var ríkur. Hann átti Lu-
cie og þau áttu langt og farsælt líf
saman. Þau áttu fimm börn og
mörg barnabörn og barnabarna-
börn. Sólberg hélt vel utan um hóp-
inn sinn á einstakan hátt enda hafði
hann einlægan áhuga á lífinu og var
mjög forvitinn um menn og málefni.
Sólberg átti leynivopn. Hann átti
Leiru, paradísarreit fjölskyldunnar
í Leirufirði. Leiran er ekki venju-
legur sumarbústaður. Leiran er
kröfuhörð, hún krefst bæði vinnu
og fjármagns. Þrátt fyrir endalaus-
ar vinnustundir við bát, bústað,
skógrækt og tilraunir við að hemja
Jökulána sameinaði Leiran fjöl-
skylduna. Sólberg fannst gaman að
vinna og plana og var stórhuga.
Ferðir á Leiru voru meiriháttar
verkefni þar sem Sólberg og Lucie
unnu sem einn maður. Með þakk-
læti reikar hugurinn til minna
Leiruferða sem standa upp úr
minningunum eins og skínandi gull.
Elsku Lucie og fjölskylda, ég
votta ykkur mína innilegustu sam-
úð.
Minning um góðan mann lifir.
Ykkar
Sigrún.
MINNINGAR 35
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 19. JÚNÍ 2021
- Fleiri minningargreinar
um Sólberg Jónsson bíða birt-
ingar og munu birtast í blað-
inu næstu daga.
Elskulegur eiginmaður minn, faðir,
tengdafaðir, afi og langafi,
GUÐBERG ELLERT HARALDSSON,
Árskógum 8,
Reykjavík,
lést á Landspítalanum í Fossvogi
miðvikudaginn 9. júní. Útförin fer fram frá Seljakirkju
þriðjudaginn 22. júní klukkan 13.
Regína Birkis, Páll Guðbergsson
og aðrir aðstandendur
Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir, afi og
langafi,
BRYNJÓLFUR GUÐMUNDSSON
vélstjóri,
Klapparhlíð 5, Mosfellsbæ,
lést á heimili sínu mánudaginn 14. júní.
Að ósk hins látna fer útförin fram í kyrrþey.
Guðmundur Brynjólfsson
Guðfinna Brynjólfsdóttir Logi Halldórsson
Einar Finnur Brynjólfsson Guðrún Bryndís Hafsteinsd.
barnabörn og langafabörn
Elskulegur eiginmaður minn, faðir,
tengdafaðir og afi,
AXEL AXELSSON
málarameistari,
Dalbraut 18, Reykjavík,
lést á hjúkrunarheimilinu Skjóli sunnudaginn
13. júní. Útförin fer fram frá Hallgrímskirkju fimmtudaginn
24. júní klukkan 13.
Dagbjört Guðmundsdóttir
Brynhildur Axelsdóttir Einar Ingvar Guðmundsson
Júlíus Viðar Axelsson Margrét Sif Hafsteinsdóttir
Sólrún Axelsdóttir Árni Örn Bergsveinsson
Ívar Örn Axelsson Anna Sigríður Sveinbjörnsd.
og barnabörn
Ástkær eiginkona mín, móðir, tengdamóðir
og amma,
ELÍN ALICE ELTONSDÓTTIR,
Vallarbraut 6, Njarðvík,
lést á kvennadeild Landspítalans
fimmtudaginn 10. júní.
Útförin fer fram í kyrrþey að ósk hinnar látnu. Þeim sem vilja
minnast hennar er bent á Krabbameinsfélag Suðurnesja.
Hrafn Sveinbjörnsson
Sveinn Björnsson Svandís Þorsteinsdóttir
barnabörn og aðrir aðstandendur
Ástkær faðir okkar,
BRAGI NÍELSSON
læknir,
lést á Dvalarheimilinu Höfða á Akranesi
sunnudaginn 13. júní. Útförin fer fram frá
Akraneskirkju 25. júní klukkan 13 og
athöfninni verður streymt frá vef Akraneskirkju.
Árni Bragason
Röðull Bragason
Baldur Bragason
Margrét Bragadóttir
og fjölskyldur