Morgunblaðið - 13.05.2022, Qupperneq 26

26 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 13. MAÍ 2022
✝
Guðmundur
Knútur Eg-
ilsson fæddist í
Reykjavík 15. októ-
ber 1928. Hann lést
29. apríl 2022 á
Hrafnistu í Hafn-
arfirði. Foreldrar
hans voru Egill
Ólafsson, stýrimað-
ur og síðar verk-
stjóri í Reykjavík, f.
19.3. 1892, d. 26.1.
1976, og Ragnheiður Rannveig
Stefanía Stefánsdóttir húsfrú, f.
11.2. 1897, d. 6.7. 1949.
Systkini Guðmundar voru:
Ólafur Ásmundsson Egilsson, f.
20.6. 1924, d. 4.3. 2012, og Sig-
ríður Stefanía Egilsdóttir, f.
15.10. 1927, d. 24.12. 2015. Fóst-
urbarn Egils og Ragnheiðar
Rannveigar var Valgerður Lilja
Hagalín Jónsdóttir, f. 23.12.
1917, d. 20.1. 1996, og kjörsonur
Sigurður Ragnar Blomsterberg,
f. 15.2. 1944.
Eiginkona Guðmundar var
Sigurbjörg Hervör Guðjóns-
dóttir, f. 27.1. 1931, ein stofn-
enda Félags heyrnarlausra og
formaður þess um árabil, d. 2.4.
2021.
Börn Guðmundar og Her-
varar eru: 1) Bryndís, f. 25.3.
1959, talmeinafræðingur, maki
Árni Sigfússon, ráðgjafi og
fyrrv. borgar- og bæjarstjóri.
Börn þeirra eru: a) Aldís Krist-
ín, f. 1980, maki Ralph D. Firm-
an. Börn þeirra eru Klara Krist-
Abraham, f. 1985. b) Vigdís Her-
vör, f. 1999. c) Valdís Sólvör, f.
2001. d) Sóldís Salvör, f. 2009. 5)
María Guðrún, f. 23.1. 1966, við-
skiptafræðingur, maki Stein-
grímur Sigurgeirsson, sérfræð-
ingur í fjármálaráðuneytinu.
Börn: a) Helga Sigríður, f. 1994.
b) Ragnheiður Rannveig, f.
1998. c) Brynhildur Birna, f.
2007.
Guðmundur hóf störf hjá Raf-
magnsveitu Reykjavíkur 15 ára,
árið 1944, með Agli Ólafssyni
föður sínum, og starfaði þar
nær óslitið til 2010, eða í rúm-
lega 66 ár, lengur en nokkur
annar starfsmanna fyrir-
tækisins fyrr og síðar. Árið 1988
tók Guðmundur að sér að skrá
muni og halda til haga sögu-
legum þáttum í starfi Raf-
magnsveitunnar. Hann varð
fyrsti forstöðumaður Minjasafns
Rafmagnsveitu Reykjavíkur,
síðar Orkuveitu Reykjavíkur,
við Elliðaár, sem opnað var vor-
ið 1990. Einnig var hann til
fjölda ára í ritnefnd og ritstjóri
Línunnar, tímarits starfsmanna
RR. Guðmundur sinnti fjölda
trúnaðarstarfa fyrir Félag
heyrnarlausra um langt árabil,
sat um árabil í ritnefnd Tímarits
heyrnarlausra og þau hjónin
voru gerð að fyrstu heið-
ursfélögum Félags heyrnar-
lausra á 25 ára afmæli félagsins.
Guðmundur gaf út tvær bæk-
ur um ættir sínar, fyrri bókin
um ættir móður hans, „Niðjatal
hjónanna Jóns Pálssonar og
Ragnheiðar Jónsdóttur“, og sú
síðari um ættir föður hans,
„Fólkið mitt suður með sjó“.
Guðmundur verður jarðsung-
inn frá Fríkirkjunni í Reykjavík
í dag, 13. maí 2022, klukkan 15.
ín Margaret og
Arthur Árni Mich-
ael. b) Védís Her-
vör, f. 8.7. 1982,
maki Þórhallur
Bergmann. Börn
þeirra eru Árni
Stefán, Jóhann Vik-
ar og Bryndís
Helga. c) Guð-
mundur Egill, f.
18.12. 1988. d) Sig-
fús Jóhann, f. 15.8.
1990. 2) Magnús, f. 11.7. 1960,
ráðgjafi og hestabóndi í Svíþjóð,
í sambúð með Kajsu Arena
kennara. Börn Magnúsar eru: a)
Arna Ösp, f. 1984, í sambúð með
Kristjáni Pétri Vilhelmssyni.
Börn Örnu eru Herdís Hekla og
Alfreð Ási. b) Jóhann, f. 1984, í
sambúð með Marie Meldgaard
Jakobsen. c) Hrafnhildur Ylfa, f.
1990, í sambúð með Guðjóni
Ólafssyni. Barn þeirra er Mikael
Máni. d) Jafet Máni, f. 1997. 3)
Ragnheiður Eygló, f. 19.6. 1962,
deildarstjóri í upplýsingatækni,
maki Gunnar Salvarsson, sér-
fræðingur í utanríkisráðuneyt-
inu. Börn þeirra eru a) Arn-
aldur Jón, f. 1984, maki Unnur
Karlsdóttir. Börn þeirra eru
Solveig, Borghildur og Karl. b)
Egill Ólafur, f. 1984. c) Högni
Freyr, f. 1997, í sambúð með
Birtu Hinriksdóttur. d) Hávar
Snær, f. 1997, í sambúð með Evu
Rós Birgisdóttur. 4) Guðjón
Gísli, f. 27.10. 1963, viðskipta-
fræðingur. Börn: a) Baldur
„Hjartað mitt“ eru orð sem
hafa hljómað daglega í eyrum
mínum alla tíð frá barnæsku til
fullorðinsára. Pabbi var óspar á
þessi orð og fullvissaði mig ætíð
um að allt yrði í lagi, sama
hversu lítil og ómerkileg við-
fangsefnin voru.
Þegar ég kveð elsku pabba er
mér efst í huga þakklæti fyrir
samfylgdina og umhyggjuna,
traustan vinskap og óskilyrtan
kærleik föður til dóttur. Ég er
þakklát þeim mömmu fyrir svo
ótalmargt í uppeldinu; vinátt-
una, stuðninginn við okkur Árna
og börnin okkar, þar sem gnótt
var af ást. Alltaf var afi fyrstur
boðinn og búinn að sækja og
strjúka tár af hvarmi, ef svo bar
við, og foreldrarnir uppteknir.
Pabbi hefur lifað ótrúlega ævi
og áorkað miklu með mikilli elju
og vinnusemi. Fríin fóru gjarna
í aukavinnu; uppskipun, múr-
flísalagnir, timburhreinsun og
fleira. Allt svo að fjölskyldan
hans gæti átt betri framtíð.
Ekki fóru aurarnir í hann sjálf-
an en hann lagði þó kapp á að
reyna að kaupa ársmiða í leik-
húsið. Auðvitað áraði ekki alltaf
vel og ársmiðinn beið það árið.
Reglusemi var í heiðri höfð og
dyggð að „fara vel með“. Besta
fjárfestingin var í steypu og
menntun og allir afkomendur
þekkja frá pabba að ef maður
„sparar penníin þá sparar pund-
ið sig sjálft“.
Við systkinin lærðum
snemma að tungumál og menn-
ing helst í hendur. Með pabba
sem fyrirmynd sem aldrei lagð-
ist til hvílu öðruvísi en með bók
í hönd þrátt fyrir að hafa lokið
a.m.k. tveimur störfum þann
daginn voru skilaboðin augljós.
Bækur og auðugur orðaforði
lyftu andanum og báru hugann
langt yfir brauðstrit líðandi
dags.
Öll markmiðagúrufræði
heimsins þykja mér hjóm eitt
hjá þeim markmiðum sem pabbi
setti sér sem ungur maður og
hafði úthald í að framkvæma.
Hann þroskaðist í starfi og
bætti stöðugt við þekkingu sína
og sérhæfingu. Við pabbi áttum
dásamlegar stundir þegar við
unnum að Sögu heyrnarlausra á
Íslandi og útgáfu fyrstu ís-
lensku táknmálsorðabókarinnar.
Heimilið var skrifstofan og
börnin mín fylgdust af áhuga
með afa sínum skrifa alls kyns
fróðleik um rafmagn og umbylt-
ingartíma á Íslandi þegar
Minjasafn RR var í mótun. All-
ar þessar minningar eigum við
auk minninga af ferðalögum
innanlands og erlendis þar sem
safnaheimsóknir voru toppurinn
á tilverunni.
Væntumþykja pabba kom
sterkt fram í litlu hlutunum og
nærvera hans var mér ætíð
mikils virði. Mér er minnisstætt
þegar pabbi heimsótti mig á
sjúkrabeði fyrir 25 árum síðan
eftir svæfingu. Rödd hans brast
um leið og hann strauk vanga
minn; „Hjartað mitt, elskan
mín, þú ert eins og lítill fugl“.
Allt varð gott við þessa heim-
sókn og þessi krúttlegu orð.
Pabbi var kominn og allt varð
betra! Það verður erfitt að
heyra ekki fallegu röddina hans
pabba í framtíðinni með orð-
unum: „Hjartað mitt“ og full-
vissa mig um að „allt verði í
lagi“.
Síðustu dagana okkar pabba
áttum við góðar samverustund-
ir, þrátt fyrir veikindi hans og
nú var komið að mér að fullvissa
hann um að allt yrði í lagi með
þennan glæsilega hóp afkom-
enda sem þau mamma voru svo
stolt af.
Ég lýt höfði og kveð föður
minn með virðingu og þökk.
Blessuð sé minning hans.
Bryndís
Ég kveð pabba með miklum
trega en kærleika og hlýju og
þakklæti, ánægð að vita af hon-
um hjá mömmu sem hann elsk-
aði af öllu hjarta. Í pabba átti
ég mikinn vin, ég gat talað við
hann um allt, hann átti svo
sannarlega hjarta mitt.
Hugurinn reikar aftur til þess
tíma þegar ég fór með honum í
vinnuna lítil stelpa. Þá var gam-
an fá að fylgjast með því sem
hann var að gera. Pabbi var
mikill grúskari alla tíð og áhugi
hans á gömlum minjum var hon-
um svo hugleikinn. Þegar heim-
spekilegar vangaveltur mínar
um heimsendi voru ofarlega í
huga, sem lítillar stúlku, og köll-
uðu fram krepputilfinningu í
maganum, var gott að geta
spjallað og kúra hjá pabba sem
náði iðulega að róa mig. Pabbi
var mér svo mikið og ég bar
mikla virðingu fyrir lífsgildum
hans um heiðarleika og vera
góður við þá sem minna mega
sín. „Sælla er að gefa en að
þiggja,“ heyrði ég oft sagt í
barnæsku og það mótaði mig.
Hann hafði sterka réttlætis-
kennd og skoðanir á mönnum
og málefnum.
Fyrir fermingarpeningana
vildi ég fara til Spánar og engan
ferðafélaga kaus ég fremur en
pabba. Ég bauð honum því með
mér og þetta var fyrsta utan-
landsferðin mín, mjög eftir-
minnileg. Það var svona gagn-
kvæmur áhugi hjá okkur
báðum. Ég naut þess svo inni-
lega að hafa hann fyrir mig.
Ferðin einkenndist af því að
kynnast Spáni, fara í skoðunar-
ferðir og upplifa alls konar æv-
intýri.
Synir okkar Gunnars hafa
notið þeirra forréttinda að
kynnast honum náið því sam-
gangur var mikill við pabba og
mömmu. Margar ógleymanlegar
minningar úr ferðum okkur með
þeim. Þau höfðu svo góða nær-
veru og gerðu engar kröfur.
Pabbi gat miðlað af kærleika og
visku og lét þá alltaf vita hversu
stoltur hann var af þeim. Hann
var líka alltaf til staðar fyrir þá.
Hrósaði þeim óspart. Gleðin og
glensið var ekki langt undan.
Taugin milli Gunnars og
pabba var alltaf sterk og sam-
verustundir þeirra margar í
ættfræðigrúski settu svip á
heimilið um helgar í mörg ár.
Pabbi var allt í öllu. Þrátt
fyrir að pabbi ynni mikið hafði
alltaf einhvern veginn orku í að
sinna uppeldi, félagsstörfum og
skrifum. Við systkinin áttum í
honum hvert bein. Skemmtileg-
ar stundir og minningar í æsku
áttum við saman þar sem heim-
ilið iðaði af lífi sem fyrsta fé-
lagsheimili fyrir heyrnarlausa.
Hann rétti iðulega fram
hjálparhönd til okkar systkina
þegar við vorum að standa í
breytingum eða byggingum,
sagði einfaldlega aldrei nei –
það var ekki til í hans orðabók.
Hann var mjög virkur með
mömmu í félagsstörfum og sótti
fundi í reglu musterisriddara
með stolti og áhuga. Hann hafði
gaman af því að lesa og var
fróðleiksfús og vel að sér í svo
mörgu.
Við pabbi áttum náið sam-
band alveg fram á síðasta dag
sem ég varðveiti í hjarta mínu.
Rödd hans og hlátur óma í höfð-
inu á mér og það er erfitt og
sárt að hugsa að hann hafi kvatt
þessa jarðvist.
Það er þyngra en tárum taki
að kveðja pabba en ég veit að
við hittumst aftur.
Elska þig pabbi minn. Hvíldu
í friði.
Ragnheiður Eygló.
Elsku pabbi, nú er komið að
leiðarlokum, eftir langa og við-
burðarríka ævi. Þótt maður
vissi í hvað stefndi þá er alltaf
sárt að kveðja þá sem manni
eru kærir, hafa alltaf verið til
staðar og haft áhrif á stóran
hluta lífs manns.
Mamma tekur vel á móti þér
en þú saknaðir hennar svo sárt
eftir að hún dó í fyrra og lofaðir
að koma brátt til hennar. Sam-
an voruð þið eitt og það tók á að
horfa á þig sjá eftir konunni
sem þú elskaðir svo mikið. Þú
gast samt huggað þig við það að
hún fór á undan þér en fyrir
það varstu þakklátur.
Ég minnist ferðanna okkar
saman með mömmu og þér og
barnabörnunum til Ameríku og
Ítalíu. Þar sem við áttum góðar
stundir saman með stórfjöl-
skyldunni.
Fermingaferðin okkar til
Amsterdam var eftirminnileg,
ég á unglingsaldri í minni fyrstu
utanlandsferð, búin að skoða
myndir í ferðabæklingum af út-
löndum og sá fyrir mér fólk
liggjandi í bikini á strönd á fínu
hóteli. Þegar út var komið beið
aftur á móti eitt herbergi með
klósetti og síki beint fyrir utan
gluggann. Einn morguninn
vöknuðum við eldsnemma til
þess að fara í skoðunarferð og
ég óvenjulega þreytt þegar ég
var dreginn út á tómar götur
Amsterdam. Fljótlega kom í ljós
að tímamismunurinn var tveir
tímar og þú enn þá með klukk-
una stillta á íslenskan tíma, enn
þá hánótt. Þú dróst unglinginn
sem hafði lítinn áhuga þá í allar
skoðanaferðir að skoða vind-
myllur og ostamarkaði. Við
borðuðum McDonalds í öll mál
enda að mati pabba bæði ódýrt
og öruggt. Þú hafðir samt skiln-
ing á því að ég var unglingur og
hafðir ótrúlega þolinmæði fyrir
því. Unglingurinn fékk líka að
kíkja í fatabúðir á milli þess að
hún var dregin í skoðunarferðir.
Það sem einkenndi þinn kar-
akter var fórnfýsi fram í fing-
urgóma. Þú varst alltaf fyrsti
maðurinn að mæta á staðinn ef
einhver þurfti hjálp.
Þú varst hreinskilinn og
sagðir ávallt þína skoðum hverj-
um sem heyra vildi. Þú varst
tryggur og stóðst ávallt við bak-
ið á þínu fólki.
Þú tókst alltaf vel í allt sem
ég tók mér fyrir hendur, lést
mig finna að ekkert var ómögu-
legt, heldur skipti máli að vilj-
inn væri fyrir hendi. Sökktir þér
niður í hlutina með eldmóði og
þá komst ekkert annað að.
Það er ekki hægt að annað en
að minnast á sparsemi pabba
þegar kemur að því að skrifa
um hann. Í uppeldinu fór maður
ekki varhluta af því að pabbi
hafði alist upp við fátækt og
sparsemi var dyggð í hans aug-
um. Það sneri hins vegar ein-
ungis að honum sjálfum, alltaf
var hann örlátur á aðra en sjálf-
an sig. Hann var aldrei í fyrsta
sæti heldur börnin hans og
barnabörn.
Þú fórst snemma að vinna,
aðeins 15 ára gamall og ekki var
lagt upp úr því að þú færir
menntaveginn. Þú lagðir alltaf
ríka áherslu á að við menntuð-
um okkur þar sem að þú hafðir
ekki átt tök á því. Fróðleiksfýsn
þín og áhugi á fólki leiddi til
þess að minningagreinaskrif
urðu að sérstöku áhugaefni þar
sem þú náðir góðum tökum á
lýsingu á samferðarfólki. Ég
man líka þegar þú lentir í þriðja
sæti í ritkeppni með grein um
hernámsárin. Þú yrðir sennilega
ánægður að ég væri að skrifa
minningargrein núna.
Elsku pabbi ég bið að heilsa
mömmu.
Þin dóttir,
María
Manni stóð ekki alveg á sama
þegar við Guðmundur hittumst
fyrst. Þetta var á menntaskóla-
árunum í Hamrahlíð og ef ég
man rétt þá höfðum við María
ætlað að vinna saman í verkefni
og röltum heim til hennar í
Espigerði. Þar sátu þau hjónin
Guðmundur og Hervör í eldhús-
inu. Hervör heilsaði manni bros-
andi út að eyrum og bauð fram
veitingar en Guðmundur, dökk-
ur yfirlitum, svipmikill og
brúnaþungur virti alvarlegur
fyrir sér þennan pilt sem yngsta
dóttirin hafði dregið inn á heim-
ilið. Fljótlega vorum við komnir
í samræður og greinilegt að
þarna var maður sem hafði
skoðanir og fylgdist vel með.
Svo var hann rokinn út – ein-
hver verk sem varð að vinna.
Þessi einstaki maður sem
nokkrum árum síðar varð að
tengdaföður mínum hefur verið
stoð okkar og stytta alla tíð síð-
an, og ekki einungis okkar. Guð-
mundur stóð alltaf með sínu
fólki í gegnum þykkt og þunnt,
ávallt hjálpfús, fórnfús, einarður
og reiðubúinn að hvetja, hjálpa,
leiðbeina.
Þau Gummi og Hebba voru
ávallt fyrst á staðinn þegar
framkvæmdir voru á döfinni
einhvers staðar, ekki bara til að
fylgjast með heldur leggja sitt
af mörkum. Það kom ekki annað
til greina en að unga parið
keypti sér íbúð, steinsteypan
var traustasta fjárfestingin. Og
þá tóku við breytingar sem Guð-
mundur hvatti til.
Á Öldugötu var gamalt bað-
ker sem við veltum fyrir okkur
að skipta út fyrir sturtu.
Skömmu síðar sást Guðmundur
renna í hlaðið, opna afturhurð-
ina og taka þar út stærðarinnar
sleggju. Við varla náðum að
kasta á hann kveðju áður en
hann þrammaði inn á bað, lok-
aði að sér. Við tóku mikil læti
meðan sleggjan dundi á bað-
kerinu. Fljótlega opnaðist hurð-
in, Guðmundur birtist kófsveitt-
ur og bar rústirnar út í bíl. Þar
með varð ekki aftur snúið,
sturta skyldi það vera.
Þau hjónin voru miðpunktur-
inn í stórri fjölskyldu, Hvassa-
leitið félagsmiðstöð þar sem
alltaf var heitt á könnunni fyrir
þá sem leið áttu hjá. Þau voru
alltaf á ferðinni og þess á milli
voru regluleg símtöl, allt að því
daglega heyrði Guðmundur í
dóttur sinni og fylgdist grannt
með öllu sem á daginn dreif hjá
ættinni, stoltur af öllu sem af-
komendur tóku sér fyrir hend-
ur. Hann var ávallt fréttaþyrst-
ur, forvitinn án þess að vera
hnýsinn, en líka fréttaveita sem
tengdi saman alla þræði.
Saman eignuðust þau Hervör
fimm börn og Guðmundi var
mikill akkur í því að koma þeim
til manns og mennta, með
hvatningu og stuðningi. Hann
hafði mótandi áhrif á afkom-
endur sína og ljóst að snemma
hafði dótturinni verið innrætt
margvísleg holl gildi og dyggðir
á borð við heiðarleika og spar-
semi. Fara skyldi vel með fé,
ávaxta en ekki eyða. Þar var
Guðmundur fyrirmynd sem hélt
áfram að innræta barnabörnun-
um að láta ekki plata sig í fjár-
málum, ávallt skyldi kílóverðið
skoða.
Hann var einnig örlátasta
manneskja sem ég hef kynnst.
Aldrei setti hann sjálfan sig í
fyrsta sæti, lífið snerist um
börn, barnabörn og svo auðvitað
hana Hebbu, ástina í lífinu hans.
Nú hafa þau bæði kvatt okkur,
eru sameinuð á ný. Heimurinn
er tómari en leiðarljós þeirra
halda áfram að varða okkur
veginn.
Steingrímur Sigurgeirsson.
Þegar menn ná 94 ára aldri,
halda skynsömum huga og lík-
amskrafti næstum því til hinstu
stundar, skila miklu og merku
ævistarfi og njóta virðingar og
ástar samverkafólks og fjöl-
skyldu, þá er kveðjustundin
ljúfsár. Hún er nær þakkar-
gjörðarhátíð!
Ég er þakklátur vini mínum
og tengdaföður fyrir svo ótal
margt: virðingu hans fyrir heil-
ögu hjónabandinu, virðingu fyr-
ir göfugu lífsstarfi, staðfestu í
öllu því sem hann lofaði, gjaf-
mildina, sem aldrei mátti minn-
ast á, stöðugan þorsta í fróðleik,
virðingu fyrir forfeðrum og sög-
unni, ást og umhyggju þeirra
hjóna fyrir barnabörnunum, ein-
staka vináttu við Bryndísi mína.
Þakklátur fyrir hvernig hann
kenndi mér handbrögðin við að
lagfæra stækkandi vistarverur
okkar eftir því sem fjölgaði í
fjölskyldunni, flísalagnir, pípu-
lagnir, smíðar. Þakklátur fyrir
ferðalögin sem við áttum saman
með honum og Hervöru. Þakk-
látur fyrir að hann var alltaf til
staðar þegar þurfti að vinna
verkin, rétt eins og hann vissi af
því sem ég þyrfti að gera, áður
en ég hafði hug á því. Þakklátur
fyrir að styðja okkur á barn-
mörgu heimili. Hann var ein-
stakur maður.
Ég er svo stoltur að hafa ver-
Guðmundur
Knútur Egilsson
HINSTA KVEÐJA
Til þín Guðmundur sem
hafðir stórt hjarta fyrir
okkur sem höfðum kynnst
þér. Við kveðjum þig með
söknuði, þakklæti og falleg-
um minningum um þig.
Hér við skiljumst
og hittast munum,
á feginsdegi fira.
Drottinn minn
gefi dauðum ró,
og hinum líkn er lifa.
(Úr Sólarljóðum)
Miyako.
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
SIGFRÍÐUR ÓSKARSDÓTTIR,
Sigfríður í T-bæ,
Egilsbraut 19,
Þorlákshöfn,
lést á Heilbrigðisstofnun Suðurlands þriðjudaginn 3. maí.
Útförin fer fram frá Þorlákskirkju miðvikudaginn
18. maí klukkan 13.
Guðbjörg Ósk Kjartansdóttir Markús Örn Haraldsson
Sigríður Kjartansdóttir Gestur Áskelsson
Jensína Kjartansdóttir Þorsteinn Ægir Þrastarson
barnabörn og barnabarnabörn