Morgunblaðið - 07.06.2022, Qupperneq 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 7. JÚNÍ 2022
✝
Helga Sigurð-
ardóttir fædd-
ist 3. mars 1926 á
Steig í Mýrdal.
Hún lést á Hlé-
vangi, Reykjanes-
bæ, 27. maí 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Ástríður
Stefánsdóttir, f.
1903, d. 1989, og
Sigurður Bjarni
Gunnarsson, f.
1896, d. 1973, ábúendur að
Litla-Hvammi Mýrdal. Systkini:
Gunnar, f. 1924, d. 1992, Stefán
Jón, f. 1927, d. 2016 og Sigþór,
f. 1928.
Maki: Erlendur Vilmund-
arson, f. 26.október 1928, d. 13.
janúar 1992. Þau gengu í hjóna-
band 17. júní 1955.
Börn þeirra eru 1. Ástríður,
f. 24. nóvember 1958. Börn
hennar: Gunnlaugur Árni Jóns-
son, maki Jóhanna Sandra Hel-
11. janúar 2021, maki hans,
Guðlaug Ragnarsdóttir. Synir
Sigurðar eru Gunnar og Bryn-
geir, maki Jóhanna Arnþórs-
dóttir, þeirra börn: Lovísa Una
og Arney Stella.
Helga ólst upp í Litla-
Hvammi en flutti til Reykjavík-
ur 1947 og hóf störf á Hress-
ingarskálanum. Hún kynntist
Erlendi Vilmundarsyni, sjó-
manni og síðar pípulagninga-
meistara, frá Löndum í Staðar-
hverfi í Grindavík. Þau hófu
búskap í Keflavík en fluttu
fljótlega til Njarðvíkur og
bjuggu þar ávallt síðan. Helga
starfaði hjá Varnarliðinu á
Keflavíkurflugvelli við þrif og
síðar í fiskvinnslu hjá Hrað-
frystihúsi Keflavíkur. Hún var
einnig umboðsmaður Morg-
unblaðsins í Njarðvík í fjölda-
mörg ár. Helga var mikil fé-
lagsvera og starfaði í Kven-
félagi Njarðvíkur og söng lengi
í kirkjukór Ytri-Njarðvík-
urkirkju. Einnig söng hún í kór
eldri borgara á Suðurnesjum,
Eldey.
Helga verður jarðsungin frá
Ytri-Njarðvíkurkirkju í dag, 7.
júní 2022, klukkan 13.
enudóttir. Þeirra
börn: Helena Rós,
Árni Stefán, Alex-
ander Snorri og
Jón Valur. Erlend-
ur Þór Jónsson.
Helga Ingibjörg
Jónsdóttir, maki
Ívar Örn Arnarson,
sonur hans er Hen-
rik Þór. María Ísa-
bella Jónsdóttir,
maki Guðmundur
Heimsberg Sigurðsson. 2. Guð-
mundur Jón, f. 16. ágúst 1965,
maki Ragnhildur Magnúsdóttir,
þeirra börn: Auður Elín og
Ágúst Ægir. Með fyrri eigin-
konu átti Guðmundur: Erlend
Jón, maki Sunna Kristín Gunn-
laugsdóttir, börn þeirra: Enika
Hildur, Erik Freyr og Bergrós
Fríða. Helga Rut, börn hennar:
Kristín Júlía og Guðmundur
Liljar. Fyrir átti Helga: Sigurð
Árnason, f. 18. október 1945, d.
Elsku Helga amma. Þegar ég
loka augunum og hugsa um þig
kemur fram mín fyrsta minning
um þig. Þú ert að passa mig og
Ella bróður og við erum að fara
að sofa í koju, þú ert að segja
okkur frá Jesú og Guði, útskýra
fyrir mér að ég geti alltaf talað
við Guð, sama hvar ég er, og
bæði upphátt eða bara í hljóði.
Ég man hvað mér fannst skrýtin
tilhugsun að einhver gæti heyrt í
mér og jafnvel hjálpað mér sem
ég tala við í hljóði og einhver sem
ég gæti ekki séð. Þú kenndir mér
faðirvorið og kenndir mér að
biðja, sem ég verð þér alltaf
þakklát fyrir.
Svo kemur upp í hugann
hversu glæsilega þú varst alltaf
til fara, með hringi á öllum fingr-
um og fallega skartgripi. Alltaf
búin að fara í lagningu og með
vel snyrtar hendur, líktist konu
sem er konungborin.
Ég get ég ekki talið skiptin
sem ég hljóp yfir götuna í heim-
sókn til þín og þú svindlaðir á
mér í ólsen-ólsen, ég sagði aldrei
neitt, því mér fannst svo gaman
að sjá þig glaða með sigurinn.
Það skipti engu máli hversu göm-
ul ég varð, þú kallaðir alltaf á eft-
ir mér þegar ég labbaði út um
dyrnar: „Passaðu þig nú á bíl-
unum, Helga mín.“
Ég á svo mikið af fallegum
minningum sem ég mun geyma
vel í huga mínum og hjarta.
Ég er rosalega þakklát fyrir
að hafa getað kvatt þig í síðasta
skiptið áður en þú kvaddir þenn-
an heim en ég veit að núna ertu
komin á góðan stað til Ella afa og
að þið passið okkur öll. Ég kveð
þig með þakklæti og kærleik í
hjarta.
Læt fylgja hérna fallega bæn
sem er ein af mörgum sem þú
kenndir mér:
Láttu nú ljósið þitt
loga við rúmið mitt.
Hafðu þar sess og sæti,
signaði Jesús mæti.
Ég fel í sérhvert sinn
sál og líkama minn
í vald og vinskap þinn
vörn og skjól þar ég finn.
(Höf. ók)
Helga Rut
Guðmundsdóttir.
Ert þetta þú elskan, en gaman
að heyra í þér, voru oft fyrstu orð
Hellu frænku þegar við hringd-
um í hana. Þannig voru samskipti
okkar oftast við hana síðustu ár-
in, skemmtileg símtöl þar sem
við rifjuðum upp gömlu dagana í
Litla-Hvammi og minningar af
fólkinu okkar þar.
Helga Sigurðardóttir, eða
Hella eins og við frændfólkið
kölluðum hana, fæddist og ólst
upp í austurbænum í Litla-
Hvammi í Mýrdal en þar var þá
tvíbýli. Foreldrar Hellu, þau
Ásta og Siggi, og þeirra börn
bjuggu í austurbænum og Stefán
og Steinunn Helga, afi og amma
okkar allra í vesturbænum. Í
samtölum okkar við Hellu vorum
við sammála um að lífið í Litla-
Hvammi hefði verið gott, fólkið
gott og alltaf mikið um að vera.
Skóli afa okkar var í vesturenda
húsaraðarinnar og kirkjan þar
fyrir vestan. Hella gekk í barna-
skóla hjá Stefáni afa sínum og við
höfum vitneskju um að hún hafi
verið mjög góður námsmaður og
fengið hrós frá kennaranum afa
sínum.
Við frænkur hennar munum
fyrst eftir Hellu þegar hún var
flutt að heiman til Reykjavíkur.
Hún vann þá á Hressingarskál-
anum en í fríum kom hún á æsku-
slóðirnar. Hún minnti á Parísar-
dömu, svo fínleg og elegant,
nema hvað hún var ljós yfirlitum,
rauðhærð og freknótt.
Seinna kom svo með henni
myndarlegur ungur maður, hann
Elli, Erlendur Vilmundarson, og
með þeim í för var ástin. Þau fóru
ekki leynt með þessa ást sína,
kysstust og keluðu í allra augsýn,
það var nú ekki sjálfsagður hlut-
ur í sveitinni í þá daga. Hella og
Elli giftu sig og settust að í Ytri-
Njarðvík. Þau voru samhent
hjón, heimili þeirra hlýlegt og
þau góð heim að sækja. Mesta
hamingja þeirra hjóna voru
börnin þeirra elskuleg, þau Ásta
og Guðmundur. Elli lést aðeins
64 ára og missir þeirra var mikill.
Sigurður Árnason, elsta barn
Hellu, fæddist í Litla-Hvammi og
ólst upp hjá móðurforeldrum sín-
um þar. Siggi var mömmu sinni
góður og skyldurækinn sonur en
hann lést í janúar á síðasta ári.
Síðustu ár hittumst við hjá
Hellu á aðventunni þegar veiru-
faraldurinn hamlaði ekki. Það
var alltaf upplífgandi að hitta
Hellu því lífsgleði hennar og
glaðværð var smitandi. Hún naut
þess að spjalla við unga sem
aldna og hafði t.d. mjög gaman af
því að hlusta á þriggja ára fjöl-
skyldumeðlim, sem eitt sinn var
með í för, skálda söguna um
Bangsímon Púa og ræða bókina
við hann. Hella var félagslynd og
vinamörg og hafði unun af dansi
og söng. Hún söng í kór Njarð-
víkurkirkju og við höfum það fyr-
ir satt að þegar presturinn var
með aðventustund á Hlévangi
hafi hann viljað hafa hana nálægt
sér í söngnum.
Hella kunni að njóta augna-
bliksins og dvaldi ekki í fortíðinni
nema þegar við minntumst
æskustöðvanna í Mýrdal. Í þeim
hugarheimi gátum við dvalið
löngum stundum, rifjað upp
minningar af mönnum, málefn-
um, búskaparháttum og félagslífi
fyrr og nú. Þessi sameiginlegi
minningasjóður okkar frænkn-
anna spannaði nánast heila öld
þannig að nægur var efniviður-
inn.
Við minnumst Hellu frænku
með þakklæti.
Börnum hennar, barnabörn-
um og öðrum aðstandendum
sendum við samúðarkveðjur.
Jóna Sigríður, Steinunn
Helga, Sólrún og Silja.
Elsku vinkona.
Þú varst ein af mínum bestu
vinkonum. Mig langar að minn-
ast þín með nokkrum orðum. Þú
varst alltaf svo fín með þitt rauða
hár og lokka. Ég kynntist þér
fyrir rúmum 30 árum, þegar
dóttir þín og sonur minn eign-
uðust 4 börn. Við vorum alltaf
kallaðar Helga amma og Imma
amma. Elsku Helga mín ég ætla
ekki að hafa þetta langa minning-
argrein um þig, heldur geyma
svo margar ógleymanlegar sam-
verustundir hjá mér. Þú náðir
háum aldri, ég hélt að þú yrðir
100 ára, það var ekki langt í það.
Alltaf þegar ég talaði við þig í
símann og við vorum að kveðja,
sagði ég: Guð geymi þig, og þú
sagðir sömuleiðis Imma mín.
Elsku vinkona mín, ég ætla að
biðja góðan Guð að varðveita þig
og geyma. Ég mun aldrei aldrei
gleyma þér og haltu áfram að
eignast kærasta, þú heillaðir þá
upp úr skónum.
Þín elskulega vinkona
Ingibjörg (Imma).
Helga
Sigurðardóttir
✝
Jóhanna Þor-
kelsdóttir
fæddist 13. október
1941 í Reykjavík.
Hún lést á heimili
sínu 18. maí 2022.
Foreldrar Jó-
hönnu voru Lilja
Sigurrós Eiðs-
dóttir, f. 9.8. 1913,
d. 30.6. 2005, og
Þorkell Þorleifs-
son, f. 9.5. 1907, d.
14.5. 1991.
Systkini Jóhönnu eru sex, þau
Hreinn, f. 20.8. 1936, Edda f.
27.11. 1937, Kristján, f. 5.3.
1943, d. 13.5. 2016, Þorkell, f.
22.3. 1946, Þorleifur, f. 30.6.
1947, og Kolbrún, f. 23.4. 1949.
Jóhanna giftist hinn 4. febr-
úar 1961 Magnúsi Bjarnasyni, f.
17.12. 1938, og bjó með honum
til dauðadags. Foreldrar hans
voru Sigríður Kristjana Guð-
mundsdóttir, f. 22.4. 1916, d.
15.12. 1990, og Bjarni Magnús-
son, f. 9.9. 1914, d. 5.2. 1997.
Börn Jóhönnu og Magnúsar
eru: 1) Sigríður, 26.3. 1962, gift
Hans Olav Andersen, f. 12.1.
1960, börn þeirra eru Magnús, f.
19.2. 1990, Einar, f. 19.12. 1994,
og Nína Solveig, f. 30.5. 2002. 2)
Þorkell, f. 9.3. 1964, hann var
urbæjar. Hún var í Húsmæðra-
skólanum á Laugalandi 1958-59.
Hún vann eftir það við versl-
unarstörf.
Jóhanna hóf búskap sinn með
Magnúsi í Melgerði 17 í Reykja-
vík en þau fluttu til Kaup-
mannahafnar 1961 og dvöldu
þar til 1965. Jóhanna stundaði
þar ýmis störf. Eftir að Jóhanna
flutti til Íslands bjuggu þau
Magnús fyrst í Reykjavík, en
leiðin lá þaðan að Búrfells-
virkjun þar sem þau bjuggu í
þrjú ár. Þegar þau fluttu þaðan
höfðu þau byggt sér raðhús í
Breiðholtinu í Reykjavík þar
sem þau voru í sjö ár eða til
1977. Þau fluttu þaðan til Akra-
ness vegna starfa Magnúsar á
Grundartanga. Jóhanna og
Magnús fluttu aftur til Reykja-
víkur 1979 og byggðu fljótlega
einbýlishús í Lækjarseli 9. Þau
bjuggu þar til 2001, en þau
fluttu 2002 að Dynsölum 4 í
Kópavogi og hafa búið þar allt
til þess að Jóhanna andaðist.
Jóhanna vann áfram að versl-
unarstörfum eftir að til Reykja-
víkur var komið, lengst af hjá
Gleraugnaversluninni Optik. Jó-
hanna og Magnús stofnuðu
Verkfræðiþjónustu Magnúsar
Bjarnasonar 1979. Jóhanna
starfaði síðan við rekstur þess
fyrirtækis og var fram-
kvæmdastjóri þess þar til þau
Magnús hættu störfum.
Útför Jóhönnu fer fram frá
Fossvogskirkju í dag, 7. júní
2022, klukkan 15.
kvæntur Kristínu
Stefánsdóttur, f.
20.7. 1967, þau
skildu. Þau eiga tvö
börn. Dóttir þeirra
Þorkels og Krist-
ínar er Þóra Krist-
ín, f. 30.4. 1990, áð-
ur gift Helga Má
Hannessyni, f. 22.1.
1980, þau eiga
Breka Má, f. 16.3.
2011, og Hrafnhildi
Kristínu, f. 8.9. 2015. Sambýlis-
maður Þóru Kristínar er Andri
Snær Ágústsson, f. 20.2. 1991,
og er sonur þeirra Þorkell Örn,
f. 5.12. 2020. Sonur Þorkels og
Kristínar er Kári, f. 26.1. 1998,
og er hann í sambúð með Ás-
laugu Guðnýju Unnsteinsdóttur,
f. 28.6. 1997, og þeirra sonur er
Logi Steinn, f. 17.8. 2021. Þor-
kell er kvæntur Berghildi Ásdísi
Stefánsdóttur, f. 4.4. 1972, og
eiga þau Baldur, f. 31.1. 2007,
og Bjarna Ásberg, f. 16.1. 2009.
3) Gígja, f. 27.8. 1969. Hún er
gift Frank Dieter Luckas, f. 9.1.
1968, dætur þeirra eru Anna, f.
26.12. 2000, og Katla, f. 3.11.
2004. 4) Ónefndur sonur, f. 23.8.
1974, d. 24.8. 1974.
Jóhanna gekk í Laugarnes-
skóla og Gagnfræðaskóla Aust-
Það eru tæp 20 ár síðan ég varð
tengdadóttir Jóhönnu og þar með
hef ég fylgt henni um það bil síð-
asta fjórðung ævi hennar. Hún tók
strax á móti mér af þeirri hlýju og
hógværð sem mér fannst einkenna
hana. Þegar þarna var komið voru
þau Magnús nýlega búin að
minnka við sig og flutt í Dynsalina.
Þau voru búin að koma sér þar fyr-
ir af mikilli smekkvísi og fágun.
Þau voru líka búin að koma fyrir-
tækinu sínu til yngri kynslóðar
verkfræðinga. Þau voru tilbúin til
að hafa minna umleikis og voru að
búa sér í haginn fyrir efri árin.
Magnús var að vísu ekki alveg
hættur að vinna en þau voru dug-
leg að ferðast, sækja listviðburði,
rækta vináttu og fjölskyldu.
Það er margs að minnast og ég
finn fyrir hlýju og þakklæti. Allt í
einu fór ég frá því að hafa sneitt
fimlega framhjá þeim sið að snæða
skötu í að finnast skötuboð á Þor-
láksmessu ómissandi hluti í að-
draganda jóla. Það er nú reyndar
ekki skatan sem er aðalatriðið enda
hef ég komist upp með það að láta
saltfiskinn nægja meðan allir eiga
að minnsta kosti að smakka. Jó-
hanna var fljót að sussa á bónda
sinn Magnús þegar hann ætlaði í
fyrstu skötuboðunum mínum að
gera athugasemdir við ekki-skötu-
át mitt. Hún benti honum á að ég
væri ekki alin upp við skötuát. Ég
var því algjörlega undanþegin öll-
um kröfum um skötusmakk og þar
við hefur setið. En nokkur eru
skötuboðin orðin, ýmsar aðrar
veislur og samvera. Hjá Jóhönnu
var allt snoturlega fram borið,
smekklegt og gert af natni. Jó-
hanna var líka listunnandi og list-
ræn. Það er nokkuð sem hefur skil-
að sér til afkomenda hennar sem
mörg hver fást við skapandi grein-
ar. Hún var víðlesin, fróð og fróð-
leiksfús. Hún las mikið fram á síð-
asta dag og það var gaman að ræða
við hana um það sem hún var að
lesa hverju sinni. Henni var annt
um fjölskyldu og afkomendur og
gladdist þegar þeim gekk í haginn.
Barnabörnin áttu hlýja ömmu sem
vildi vita hvernig þau hefðu það og
virtist stundum vita það án þess að
þurfa að spyrja.
Þau Magnús voru samhent hjón
í fallegu, ástríku hjónabandi. Það
var ekki annað að sjá og finna en að
þeim hefði tekist að rækta sitt
hjónaband og kunnað að vaxa
hvort með öðru á jafningjagrund-
velli. Kunnað að meta og dá hvort
annað en getað leyft sér að umbera
og tuða lítilsháttar líka. Jóhanna
var eiginkona mannsins sín með
stóru E-i. Hún var þeirrar kynslóð-
ar kona sem stóð með manni sín-
um. Hún hafði lokið húsmæðra-
skóla þegar þau kynntust og naut
þess auðheyrilega að nema. Hún
flutti síðan með honum til útlanda,
studdi hann til mennta, velgengni í
starfi og fjölskyldulífi.
Það var frábært að eiga þig að.
Mig langar að segja það svona því
það varst þú sem sendir okkur Þor-
kel með syni okkar í leikhús á þá
ágætu sýningu „Allt sem er frá-
bært“. Þú hreifst af henni og vildir
að við fengjum líka að njóta. Sýn-
ing sem minnir okkur á mikilvægi
mannkærleika, nokkuð sem þú átt-
ir mikið að gefa af.
Takk fyrir allt.
Berghildur Ásdís
Stefánsdóttir.
Elskuleg og kær vinkona er lát-
in.
Kynni okkar Jóhönnu hófust
þegar eiginmenn okkar, verkfræð-
ingarnir, unnu um skeið samtíða
við Búrfellsvirkjun. Kunningsskap-
urinn óx þegar við urðum nágrann-
ar í Bökkunum í Breiðholti og varð
fljótlega að hlýrri og traustri vin-
áttu. Jóhanna og Magnús þekktu
okkar Sigga bæði „innvortis og út-
vortis“. Sú hefð komst á að þau
gistu eina nótt sumar hvert í
„hjartahreiðri“ okkar, Ljósalandi. Í
sambandi við það fórum við í smá-
ferðir í nágrenninu: að Laugar-
vatni, upp á Hestfjall, austur í
Bræðratungu og einu sinni keyrði
Magnús okkur upp að hinni dul-
arfullu Bragabót langt inni á heiði.
Eitt kvöld er mér sérlega minn-
isstætt í Ljósalandi. Við komum í
bústaðinn í myrkri í byrjun októ-
ber, eftir sjö tíma gönguferð í
Maradal vestan Hengils. Kveikt
var á kertum og kveikt upp í háa
kolaofninum. Siggi og Magnús fóru
út á pall að grilla en við Jóhanna
sátum inni við ofninn að hlýja okk-
ur. Allt í einu heyrðum við söng í
ofninum, sópranrödd sem fór síðan
niður í alt. Oft minntumst við Jó-
hanna á sönginn í ofninum sem við
fengum einar að heyra.
Fleiri og lengri ferðir fórum við.
Árið 1993 flugum við til Aþenu og
sigldum síðan með skipi til eyjar-
innar Chios. Þar undum við okkur
vel á óspilltri strönd. Dag einn fór-
um við fjögur í bílferð, Magnús
keyrði. Við fórum yfir þvera eyjuna
og komum á veitingastað þar sem
afgreiðslufólkið kunni enga ensku.
Á heimleiðinni lentum við í villum á
nær ófærum vegum þar sem leirinn
hafði harðnað í hrúgur og klungur.
Við vorum komin í burtu frá öllum
mannabústöðum og sáum bara eina
litla kirkju úti í auðninni. En allt fór
vel og við rötuðum til byggða.
1999 fórum við í Miðjarðarhafs-
siglingu á litlu skipi, Viktoríu. Við
fórum í land á ýmsum stöðum:
Tyrklandi, Líbanon og Ísrael. Þetta
fór Jóhanna á tveimur hækjum og
lét sér ekkert fyrir brjósti brenna.
Á göngu okkar eftir Via Dolorosa
birtist lítil svarthærð og hrokkin-
hærð stúlka sem leiddi pabba sinn,
en greip með hinni hendinni í
hækju Jóhönnu og var okkur sam-
ferða smáspöl.
Og svo eru það allar óperuferð-
irnar. Þær eru yfir fjörutíu, óper-
urnar sem við sóttum saman fjögur
og sátum alltaf á fyrsta bekk fyrir
miðju. Ó hvað var gaman í hléum
að halla sér upp að gamla græn-
málaða veggnum, með rauðvíns-
glas í hendi, og heilsa upp á marga
kunningja sem þarna voru á þeim
tíma. Í Hörpu fórum við líka en svo
fór að halla undan fæti hjá mér.
Síðasta óperan sem við sáum var
Don Carlo eftir Verdi. Við skipt-
umst á að fara hvert heim til ann-
ars eftir óperurnar þar sem við
röbbuðum saman og „tókum flutn-
inginn út“ yfir ljúfum veigum og
snarli.
Ég sakna sárt símtalanna við
Jóhönnu. Þau sýndu tryggð henn-
ar og alúð. Um margt gátum við
spjallað. Undarlegar eru lykkjurn-
ar á lífsins leið. Í janúar skrifaði
Magnús minningargrein um Sigga
og nú sit ég og skrifa minningar-
grein um Jóhönnu. Efst í huga mér
er innilegt þakklæti fyrir allar þær
góðu og skemmtilegu stundir sem
við fjögur áttum saman.
Magnúsi og afkomendum flyt ég
innilegar samúðarkveðjur.
Anna María
Þórisdóttir.
Jóhanna
Þorkelsdóttir
Ástkær móðir, dóttir, systir, vinur og
frændsystkini,
MARÍA ÞORLEIF HREIÐARSDÓTTIR,
Safamýri 46, Reykjavík,
lést á gjörgæsludeild Landspítalans við
Hringbraut laugardaginn 7. maí.
Útför fer fram frá Kópavogskirkju miðvikudaginn 8. júní klukkan
13. Blóm afþökkuð en þeim sem vilja minnast hennar er bent á
Þroskahjálp. Streymt verður frá útförinni á www.streyma.is.
Einnig má nálgast hlekk á streymi á mbl.is/andlat.
Ottó Bjarki Arnar
María Þ. Þorleifsdóttir Hreiðar A. Aðalsteinsson
Birgitta Hreiðarsdóttir
Þorleifur Jón Hreiðarsson Anna Margrét Árnadóttir
og aðrir aðstandendur