Morgunblaðið - 16.06.2022, Síða 18

18 DAGLEGT LÍF
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 16. JÚNÍ 2022
Kristín Heiða Kristinsdóttir
khk@mbl.is
É
g erfði mikið af bókum
eftir pabba minn, það er
ekki einu sinni allt komið
upp í hillu, enda eru þetta
tugir kassa,“ segir Móheiður Geir-
laugsdóttir, en hún bjó til litla bóka-
búð í bílskúrnum heima hjá sér sem
hún kallar Kanínuholuna og þar sel-
ur hún bækur föður síns heitins,
Geirlaugs Magnússonar ljóðskálds.
„Pabbi var ekki beint bókasafn-
ari en hann var mikill lestrarhestur
og bókasafnið hans geymir fjöl-
breyttar bækur. Hér í Kanínuhol-
unni eru heimsbókmenntirnar enda
var pabbi skáld, hann átti til dæmis
mjög stórt ljóðabókasafn, bæði á er-
lendum tungumálum og á íslensku.
Hér eru fyrir vikið margar ljóða-
bækur en sumar þeirra eru heima
hjá mér. Ég tími ekki að láta allar
bækurnar hans frá mér og ég er enn
að skoða ofan í bókakassana hans.
Ég á nánast í stríði við hverja ein-
ustu bók, hvort ég eigi að láta hana
frá mér eða halda henni,“ segir Móa
og bætir við að pabbi hennar hafi
átti mikið af bókum á öðrum tungu-
málum.
„Hann var frönskumælandi,
eins og ég, og í Kanínuholunni er
mjög stór frönsk deild. Hann var
líka pólskumælandi og þýddi mikið
úr pólsku. Einnig talaði hann rúss-
nesku. Hann las á mörgum tungu-
málum svo hér í Kanínuholunni eru
auk íslenskra bóka, franskra,
pólskra og rússneskra, einnig ensk-
ar, þýskar, franskar, danskar og
sænskar bækur. Hér er úrval af bók-
um sem finnast ekki í venjulegum
bókabúðum og ég er líka með gull-
mola, góðar sjaldgæfar bækur,“ seg-
ir Móa og bætir við að um áttatíu
prósent af bókunum í holunni séu frá
pabba hennar, en restina hafi hún
fengið hjá öðrum.
„Vinkona mín gaf mér til dæmis
helling af barnabókum og fyrir vikið
get ég verið með tilboð fyrir unga
lesendur, fyrstu bókina sem þeir
finna hér og langar í fá þeir frítt.
Þetta er mín aðferð til að gera
krakka háða Kanínuholunni.“
Gerist hægt og rólega
Móa er einkadóttir pabba síns
og segir að bókasafn hans hafi verið í
geymslu hjá mömmu hennar frá því
hann lést árið 2005.
„Ég var alltaf að velta fyrir mér
hvað ég ætti að gera við þetta bóka-
safn en ég fékk hugmyndina að því
að búa til litla fornbókabúð þegar ég
var í Bretlandi fyrir tveimur árum
og rakst þar inn í margar slíkar litl-
ar búðir. Ein þeirra var í Bristol og
hún var alveg sérstaklega skemmti-
leg, þar voru allar bækurnar sér-
valdar góðar bækur. Sala þeirra
snerist ekki um að okra á viðskipta-
vinum heldur að hver sem er gæti
gengið inn og keypt góða bók. Ég
áttaði mig á að þær eru á fallandi
fæti búðirnar sem selja notaðar
bækur og sama má segja um bókina
sjálfa sem fyrirbæri. Fólk virðist
vera mikið að losa sig við bækur
núna,“ segir Móa og bætir við að
þegar þau fjölskyldan hafi flutt í
Stangarholtið vildi svo vel til að
íbúðinni fylgdi bílskúr.
„Ég spurði sjálfa mig að því
hvort ég ætti ekki að setja bækurnar
hans pabba í bílskúrinn og opna í
kringum þær litla bókabúð. Undan-
farin tvö ár hef ég smátt og smátt
verið að byggja þetta upp, ég fékk
bókahillur gefins frá nágrönnum,
málaði, setti inn hita og skipti um
hurð og glugga að framanverðu.
Þetta hefur gerst hægt og rólega, en
mér finnst það skemmtilegt. Næst á
dagskrá er að fá rennandi vatn svo
ég geti hitað kaffi hér inni til að
bjóða fólki upp á. Mér finnst skipta
máli að það sé notalegt og heimilis-
legt að koma hingað inn, hér getur
fólk sest í gamla stóla og sófa og ég
hef sett plaköt, útsaumsmyndir og
fleira á veggina.“
Otaði bókum ekki að mér
Móa segir að vissulega veki það
allskonar minningar að fara í gegn-
um bækur Geirlaugs.
„Ég finn líka lyktina sem fylgdi
pabba þegar ég opna bækurnar, því
hann reykti svo mikið. Pabbi var
svolítið mikið bækurnar sínar, hann
lánaði til dæmis ekki bækur, ekki
einu sinni mér, einkadóttur sinni.
Hann gaf mér oft annað eintak af
bók sem hann vildi að ég læsi, en
hélt sínu eintaki fyrir sig. Þess
vegna á ég núna slatta af bókum í
tvíriti. Hann var mjög fastheldinn á
sínar bækur og þó mér finnist erfitt
að láta bækurnar hans frá mér, þá er
líka erfitt að hugsa um þær lokaðar
ofan í kassa. Mér líður vel þegar ein-
hver kemur í holuna og kaupir bók
úr safni pabba, af því hún fær nýtt
heimili. Mér finnst líka gaman að
fólk sé að glugga í bækurnar, opni
þær og skoði, þó það kaupi ekki, því
það viðheldur á ákveðinn hátt ein-
hverju sem einu sinni var, þegar
pabbi var á lífi,“ segir Móa og bætir
við að þó hún hafi tekið margar bæk-
ur frá fyrir sig, þá komist ekki meira
fyrir á heimilinu, þar sé allt að fyll-
ast af bókum.
„Hér í Kanínuholunni er ekki
allt safnið sem pabbi átti, hann var
sjálfur búinn að senda hluta þess til
bókasafna.“
Móa segir pabba sinn ekki hafa
reynt að stjórna hvað hún læsi, en að
bækur hafi verið alls staðar heima
hjá honum.
„Þar rakst ég oft inn í hinar og
þessar bækur sem ég annars hefði
ekki kynnst. Hann otaði bókum ekki
að mér en þær voru allt í kringum
mig. Hann átti nokkrar uppáhalds-
barnabækur og hann las mjög mikið
fyrir mig þegar ég var lítil. Ég var
fimm ára þegar foreldrar mínir
skildu og þá fór hann að senda mér
kassettur þar sem hann las upphátt
fyrir mig.“
Hefur búið sér til konuhelli
Kanínuholan er ekki gerð til að
græða peninga, bækurnar eru ekki
hátt verðlagðar og Móa gaf t.d. allan
ágóða frá páskaopnun til Úkraínu-
söfnunar Rauða krossins. Kanínu-
holunafngiftina segir hún koma til af
því að hún haldi mikið upp á bókina
um Lísu í Undralandi, þar sem ein-
mitt er merkileg kanínuhola.
„Ég hef búið mér til konuhelli
hér úti í skúr í Kanínuholunni minni.
Hér er ég alltaf eitthvað að stússa,
hlusta á Rás 1 og fletta í bókum,
velja og hafna. Það hefur verið ótrú-
lega gefandi fyrir mig að hafa tilefni
til að taka bækurnar hans pabba upp
úr kössunum, skoða þær og velta
fyrir mér hvað hann hafi verið að
lesa.“
Kanínuholan er opin á sunnu-
dögum, því Móa þarf að mæta til
vinnu á virkum dögum. Hún ætlar
að hafa opið á morgun á þjóðhátíð-
ardeginum milli kl. 14 og 17.
Finnur lyktina sem fylgdi pabba
„Pabbi var svolítið mikið bækurnar sínar og hann
var mjög fastheldinn á þær. Þó mér finnist erfitt að
láta þær frá mér, þá er líka erfitt að hugsa um þær
lokaðar ofan í kassa,“ segir Móheiður sem bjó til litla
bókabúð í bílskúrnum þar sem hún selur bækur föður
síns heitins, Geirlaugs Magnússonar ljóðskálds.
Morgunblaðið/Kristinn Magnússon
Móheiður í Kanínuholunni „Mér finnst skipta máli að það sé notalegt og heimilislegt að koma hingað inn.“
Feðgin Móheiður með pabba sínum
Geirlaugi Magnússyni skáldi.
„Þarna vorum við pabbi að mót-
mæla, eins og venjulega.“
Velkomin Eiginmaður Móu, Arnar Eggert, er tíður gestur í Kanínuholunni.
Hér lætur hann fara vel um sig og veifar til konu sinnar innar í holunni.
www.gilbert.is
Hjá Gilbert úrsmið sérhæfum
við okkur í úrsmíði, hönnun
og framleiðslu úra