Morgunblaðið - 16.06.2022, Side 46

46 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 16. JÚNÍ 2022
✝
Albert Ágúst
Halldórsson
fæddist á Syðri-
Úlfsstöðum í Aust-
ur-Landeyjum 16.
febrúar 1935.
Hann lést 2. júní
2022.
Foreldrar hans
voru hjónin Sigríð-
ur Guðbjörg Guð-
mundsdóttir hús-
móðir, f. 5.3. 1901,
d. 5.1. 1972, og Halldór Jó-
hannsson, bóndi á Syðri-
Úlfsstöðum, A-Landeyjum, f.
28.2. 1887, d. 1.11. 1976.
Systkini Alberts voru Karl
Hafstein, Óskar og Sigríður og
eru þau öll látin, en hann var
yngstur í systkinahópnum.
Hinn 12. júlí 1964 kvæntist
Albert eftirlifandi eiginkonu
Albert sótti barnaskóla sem
þá var á Krossi í Landeyjum.
Síðar fór hann í Íþróttaskóla
Sigurðar Greipssonar á Geysi í
Haukadal. Ýmis störf vann
hann, t.d. sláturtíðir, sjó-
mennsku frá Vestmannaeyjum,
línulagnir hjá RARIK, hafn-
argerð í Þorlákshöfn og fleira.
Þau hjónin hófu búskap á
Skíðbakka árið 1964 til ársins
1986 er Guðbjörg dóttir þeirra
og tengdasonur tóku við búi en
bjuggu þó áfram í sínu húsi.
Ýmis störf vann Albert eftir að
búskap lauk og þótti honum
vænst um árin í Reykjagarði á
Hellu en þar vann hann meðan
kraftar leyfðu.
Árið 2008 fluttu þau á
Hvolsvöll er þau höfðu húsa-
skipti við Hlín dóttur sína og
fjölskyldu.
Síðasta eina og hálfa árið
dvaldi hann á Hjúkrunar- og
dvalarheimilinu Kirkjuhvoli á
Hvolsvelli.
Útför fer frá Krosskirkju í
Austur-Landeyjum kl. 14 í dag,
þann 16. júní 2022.
sinni, Sigríði Odd-
nýju Erlends-
dóttur, f. 25.1.
1943, frá Skíð-
bakka í Austur-
Landeyjum. Börn
þeirra eru: 1) Guð-
björg, f. 19.1.
1965, maki Rútur
Pálsson, eiga þau
fjögur börn og
fimm barnabörn.
2) Úlfar, f. 9.7.
1967, maki Jónína Kristjáns-
dóttir og eiga þau þrjú börn og
þrjú barnabörn. 3) Hlín, f. 27.1.
1972, maki Birgir Ægir Krist-
jánsson, eiga þau tvær dætur
(eldri af fyrra sambandi, faðir
Bjarni Óskarsson). 4) Gylfi
Freyr, f. 17.12. 1974, maki
Margrét Sveinbjörnsdóttir,
eiga þau eina dóttur.
Góð lýsing á þér er að þú
varst mikill íþróttamaður, hesta-
maður og glöggur á bæði fólk og
skepnur. Þú vitnaðir oft um tím-
ann sem þú varst á íþróttaskól-
anum á Geysi í Haukadal og
barst gífurlega virðingu fyrir
Sigurði Greipssyni skólastjóra.
Oft fékk maður að heyra:
„Gakktu beinn í baki, drengur!“
Þú varst mikill ungmennafélags-
sinni og fannst ekki gáfulegt
þegar fólk gekk ekki í ung-
mennafélag.
Hestar áttu hug þinn allan,
og varla liðu þau jól sem þú
fékkst ekki allavega eina hesta-
bók að gjöf. Þú passaðir vel upp
á að alltaf væru til hestar fyrir
okkur krakkana og oft lukkaðist
það vel, ef við fengum að láta
folald lifa, að til yrði góður hest-
ur úr því. Glöggur varstu alltaf
á hross og t.d. lagðir þú á minn-
ið hvernig faxið lá; hægra eða
vinstra megin framan eða aftan.
Minningar hlaðast upp. Ein
er sú þegar við fórum með þér
til Ella á Lækjarbakka til að
sækja harmóniku sem þú fékkst
þér aftur eftir nokkur ár án
nikku. Oft spilaðir þú inni í her-
bergi á nikkuna, þú vildir ekki
mikið trana þér fram með hana
þar sem þú varst alltaf frekar
hlédrægur. Líka koma upp
minningar þegar riðið var á
Hellumótin og austur í Péturs-
ey. Þetta voru hinar eiginlegu
hestaferðir á þessum tíma. Þú
rifjaðir oft upp sögur þegar
komið var ríðandi austur í Mýr-
dal þegar þú varst í línuflokki að
reisa raflínur á þessu svæði og
lýstir mönnum og hrossum á
þessum bæjum. Oft gat verið
glatt á hjalla í þessum ferðum.
Þú gast verið alvarlegur á
köflum og fékkst oftast að njóta
þín í minni hópum, t.d. í hesta-
ferðum þegar gamlar sögur
voru rifjaðar upp. Þú varst
grallari og gast tæst í fólki, ung-
um sem öldnum, og það sást
best þegar ég heimsótti þig á
Kirkjuhvol hvað þú spjallaðir
létt við starfsfólkið þar og það
svaraði þér létt til baka.
Þið mamma hvöttuð mig til að
fara á Bændaskólann á Hólum
og þú sýndir því mikinn áhuga
þegar ég var að vinna í tvö sum-
ur í Skagafirði. Grunar mig að
þig hafi alltaf langað til að prófa
eitthvað svipað en tíðarandinn
var annar þegar þú varst ungur.
Eitt sinn sem oftar var Góu-
gleði í Gunnarshólma, mamma
var formaður kvenfélagsins og
þurfti hún því að fara aðeins
fyrr en við á ballið og við vorum
heima og Mundi í Dalsgarði.
Mamma setti yfir læri og treysti
okkur til að slökkva undir því
þegar við færum á ballið. Þú
taldir nú að þrír fullvaxnir karl-
menn væru á við einn kvenmann
að muna eftir þessu. Mamma
hafði ekki alveg trú á því, sem
von var, þar sem það mallaði á
fullu þegar hún kom heim um
fjögurleytið um nóttina! Sama
kvöld gerðum við okkur klára á
ballið og Mundi skellti sér í
rauðu kápuna hennar mömmu
og þú tókst vel undir að hann
færi í kápunni á ballið en ég
stoppaði þetta af þar sem mig
grunaði að þú fengir meiri
skammir fyrir þetta uppátæki
en við. Svona gastu grallarast
með þér yngra fólki.
Elsku pabbi, takk fyrir allt og
hvíldu í friði.
Þinn
Gylfi Freyr.
Flokkurinn af ungu fólki í
Austur-Landeyjum, sem fætt
var á fjórða áratug síðustu aldar
og upp úr honum var engu líkur.
Út úr fátæklegum íbúðarhúsun-
um hoppuðu töffarar og skvísur,
með brilljantín og túperað hár.
Voru eins og klippt út úr tísku-
blöðum og lifðu hratt á þess
tíma mælikvarða, stunduðu
glímu og frjálsar og skemmtu
sér. Og þau byggðu félagsheim-
ilið Gunnarshólma með eigin
höndum, til að eiga aðstöðu fyrir
allt þetta.
Þetta fólk var boðberar nýrra
tíma í sveitinni. Þau enduðu
mörg saman í búskap á bæj-
unum þegar kallað var eftir
framleiðslu og uppbyggingu og
samtakamáttur þeirra og sam-
staða var mikil. Dagarnir sem
fóru í steypuvinnu og samhjálp
meðal sveitunga urðu samtals að
vikum og mánuðum þegar upp
var staðið. Hvort sem það var
steypudagur, fundur í Dagsbrún
eða Freyju, eða ball í Gunn-
arshólma, þá var skyldumæting,
hvernig sem á stóð.
Albert var mitt í þessum lífs-
glaða hópi, var hrókur alls fagn-
aðar, næmur á fólk og undi sér
hvergi betur. Hann náði reynd-
ar ekki síður til yngra fólks en
hinna eldri. Hann lifnaði við
þegar mannlífið barst í tal og
kunni óteljandi sögur af sam-
ferðafólki lífs og liðnu og rifjaði
þær oft upp. Hann leit frekar á
jákvæðu hliðarnar og björtu og
dæmdi ekki hart – kaus frekar
taka lagið og hafa gaman en
lenda í orðaskaki. Húmorinn
klikkaði ekki og þegar ég hitti
hann í síðasta sinn gerði hann
létt grín að eigin ástandi og
minntist gamals sveitunga sem
hafði drukkið heldur mikið og lá
á milli leiða í kirkjugarðinum á
Krossi. Sá hafði þá haft á orði
að hann gæti drukkið aðeins
meira úr því að hann væri svona
vel skorðaður. Hugurinn brást
ekki né breyttist þrátt fyrir allt
og enn var hann veitandi á gleði
og hlátur. Blessuð sé minning
Alberts Halldórssonar.
Frá öllum, núverandi og fyrr-
verandi, í vesturbænum á Skíð-
bakka, fylgja þakkir fyrir frá-
bært nágrenni og vinskap, sem
sjaldan eða aldrei bar skugga á.
Elvar Eyvindsson.
Elsku pabbi minn, komið er
að kveðjustund, margar góðar
og afar dýrmætar minningar
koma upp í hugann. Þú varst
yndislegur pabbi og þótti mér
ákaflega vænt um þig. Ég þakka
fyrir alla bíltúrana um Landeyj-
arnar og hestaferðirnar sem
farnar voru ár hvert, þá bæði á
Péturseyjarmótin og Hellumót-
in, sem var upplifun fyrir barn
sem ungling á þeim árum.
Takk fyrir allar sögurnar og
ættfræðina sem þú varst ein-
stakalega laginn við að segja frá
og fræða okkur um. Sem sagt
sagnaglaður með eindæmum,
söngmaður mikill og með hjart-
að á réttum stað. Fylgdist með
og spurðir hvernig stelpurnar
okkar og dýrin hefðu það, sem
segir allt sem segja þarf.
Minning kemur upp í hugann
er við systur fórum með þig eitt
sinn í fjarveru mömmu til Víkur
á Hjallatún í hvíldarinnlögn.
Þarna hafði dæmið snúist við
þar sem það var eins og við vær-
um að fara með barnið okkar í
sumarbúðir. Við litum hvor á
aðra er inn í bíl var komið, með
sting í hjarta að skilja þig eftir.
Við nutum stundanna er við
áttum saman er þú komst inn á
Hjúkrunar- og dvalarheimilið
Kirkjuhvol eftir að heilsu þinni
var farið að hraka. Þakklæti er
mér efst í huga að hafa starfað
þar og getað eytt svo dýrmæt-
um tíma með þér elsku pabbi
minn. Þú áttir auðvelt með að
dreifa gleðinni og fá starfsfólkið
til að taka þátt í sprellinu með
þér sem þú komst af stað. Til að
mynda rétt svar í spurninga-
leiknum eitt sinn, þá gall í þér:
„Ég er ekki bara útlitið!“ Einnig
hvað athöfnina að fara á ball bar
oft á góma, hvort búið væri að
redda bílstjóra og pelinn væri
klár, þetta uppskar oft mikla
kátínu og hlátrasköll.
Við fjölskyldan erum svo
óendanlega þakklát fyrir að þú
hafir treyst þér til að koma
heim að Skíðbakka fáeinum dög-
um fyrir kallið í útskriftarveislu
Oddnýjar Lilju okkar þar sem
við vorum nánast öll saman
komin, stórfjölskyldan, að fagna
þeim áfanga með henni. Sú
minning og sú samverustund er
okkur öllum afar dýrmæt og
gleymist seint.
Þú varst höfðinginn í fjöl-
skylduhópnum og munt ávallt
vera það í hjarta okkar allra.
Hafðu þökk
pabbi minn
Þín gullnu spor
yfir ævina alla
hafa markað
langa leið
skilið eftir
ótal brosin,
bjartar minningar
sem lýsa munu
um ókomna tíð.
Elska þig ávallt pabbi minn.
Þín
Hlín.
Þá er komið að kveðjuorðum
pabbi minn.
En ég er svo þakklát fyrir að
hafa átt þig fyrir föður og vin.
Ég er þakklát fyrir hversu
langan og góðan tíma þú fékkst
að eiga með okkur.
Þakklát fyrir alla hlýjuna,
glettnina og sögurnar. Einnig
fyrir áhuga þínum á gangi mála
hjá okkur í búskapnum. Og
áhuga þínum og ást á afa- og
langafabörnunum. Það voru ófá-
ar ferðirnar sem þú skutlaðir
krökkunum mínum á íþróttaæf-
ingar og eitt og annað, meðan
þú bjóst hér enn á Skíðbakka.
Þakklát fyrir það hversu vel
þú undir þér á Kirkjuhvoli með
yndislega starfsfólkinu þar. Eft-
ir að heilsa þín leyfði þér ekki
lengur að búa heima.
Ómetanlega þakklát fyrir að
Hlín systir væri að vinna einmitt
á Kirkjuhvoli. Það var svo gott
að vita af henni þar að fylgjast
með þér. Ekki síst á erfiða co-
vid-tímabilinu.
Þakklát fyrir það hvernig þú
tókst á við veikindin þín og
hrakandi heilsu og lífsgæði. Þú
kvartaðir aldrei. Ef ég spurði
þig hvernig þér hefði liðið síð-
ustu daga og vissi að þú hefðir
verið slappur og lélegur þá
stundum fitjaðir þú upp á nefið
og grettir þig örlítið. Þá fórum
við bara að tala um eitthvað
skemmtilegt.
Þakklát fyrir það hversu fal-
legt það var þegar þú fórst inn á
Kirkjuhvol og þú minntir okkur
á að hugsa vel um hana mömmu.
Við vorum kannski meira með
hugann við hversu erfitt það
yrði fyrir þig að þurfa að flytja
að heiman.
Þakklát fyrir það hversu vel
þú fékkst að halda kollinum þín-
um í lagi alveg fram undir það
síðasta. Þó að fæturnir væru
löngu farnir að svíkja og lík-
aminn að gefa sig. Þú komst
okkur svo oft á óvart, svo enda-
laust glöggur og minnugur á
menn og skepnur. Þekktir svip-
inn á fólki og þá gjarnan hverr-
ar ættar það var og hvaðan.
Mundir hvaða litur hefði verið
áberandi á hrossum á þessum
bænum og hinum í nærliggjandi
sveitum og þessi svipur á sauð-
fénu.
Og nú er ég síðast en ekki
síst þakklát fyrir það hversu
fljótt og vel þú tæklaðir enda-
sprettinn. Enda alltaf íþrótta-
maður, teinréttur og léttur í
spori. Að sjálfsögðu sakna ég
þín pabbi minn en síðustu tvo
sólarhringana sem þú lifðir var
augljóst hvert stefndi. Og þú
bara kláraðir þetta hægt og
hljótt og fljótt og fallega.
Takk fyrir allt og allt.
Þín dóttir
Guðbjörg.
Elsku afi, þú varst gull af
manni og afi sem alla dreymir
um. Þegar ég lít til baka til
æskuáranna alltaf svo spennt að
koma til þín í sveitina að fá að
fara á hestbak með þér.
Virka barnið sem ég var
þurfti einhverja útrás því mér
fannst ekkert leiðinlegra en að
gera ekki neitt. Þú kunnir ráð
við því og tókst mig nær alltaf
með þér í langa reiðtúra, ég þá
oftast á hinum bleikálótta Kam-
el sem ég mun seint gleyma.
Skemmtileg saga sem mamma
man eftir þegar þú tókst mig
örugglega í langan reiðtúr til að
dæla úr mér orkunni og þegar
við komum ríðandi í hlað var ég
sofandi á Kamel, þannig áhrif
hafðir þú á mig og kunnir vel á
afabarnið þitt.
Ætli það hafi ekki verið
kveikjan að hestabakteríunni
hjá mér reiðtúrarnir með þér
afi, enda hittumst við aldrei án
þess að ræða hross, þér fannst
það aldrei leiðinlegt og ekki mér
heldur. Þú spurðir alltaf út í
hrossin og hringdir oft eftir mót
og óskaðir mér til hamingju.
Ég er svo glöð að hafa náð að
tilkynna þér um frumburðinn
okkar Þorgeirs nokkrum dögum
áður en þú kvaddir okkur, það
hefði verið gaman ef þið hefðuð
hist en ég mun segja barninu
frá frábæra langafa sínum einn
daginn.
Mikið er ég þakklát að hafa
komið við hjá þér daginn sem þú
kvaddir okkur og kysst þig á
kinnina, það er minning sem lif-
ir, ég elska þig afi, sofðu rótt og
ríddu inn í nóttina á miklum
gæðingi.
Ég berst á fáki fráum
fram um veg.
Mót fjallahlíðum háum
hleypi ég.
Og golan kyssir kinn.
(Hannes Hafstein)
Þín
Birgitta.
Elsku afi Albert okkar verður
jarðsunginn í dag og margar
minningar koma upp í hugann.
Við frænkurnar gátum verið
krefjandi og ákaflega duglegar
að metast og kýta þegar við vor-
um yngri. Við minnumst þess er
þú varst trúss í hestaferð um ár-
ið í Víkinni með okkur í aft-
ursætinu og ábyggilega orðinn
leiður á pexinu í okkur og þar
mátti vel sjá að hjartað var á
réttum stað hjá þér, afi okkar,
þegar þú komst með tvö háls-
men til okkar. Sagðir að á með-
an við værum með þau á okkur
mættum við ekki metast.
Hvíldu í friði.
Þínar afastelpur,
Oddný Lilja og
Rakel Ösp.
Ég var rétt orðin ellefu ára
þegar ég var send í sveit með
rútu frá Þorlákshöfn að Skíð-
bakka í Austur-Landeyjum til
sumardvalar og til að passa
tveggja ára stúlkubarn ábúenda,
Guðbjörgu. Ég var hrædd og
eitt spurningarmerki: „Hvert er
ég að fara og hvað bíður mín?“
Ég þekkti ekkert til og vissi
ekki hvert á land ég var að fara.
Sibba tók á móti mér á brúsa-
pallinum með bros á vör. Allar
götur frá þeim tímapunkti hefur
mér þótt vænt um þessa fjöl-
skyldu. Það sem ég met svo
mikils við Sibbu og Albert er að
þegar ég var þar í sveit, 11-13
ára krakki, þá báru þau alltaf
virðingu fyrir okkur sveitar-
krökkunum sem manneskjum.
Við vorum tekin með á sam-
komur á Hvolsvöll, á hesta-
mannamót, útreiðartúra og böll
og á allt mögulegt þar sem
krakkar voru ekki endilega vel-
komnir en þau tóku okkur samt
með. Þau voru svo miklar fyr-
irmyndir og peppuðu okkur
sveitarkrakkana svo fallega upp.
Þá er kartöfluupptakan á haust-
in ógleymanleg sem ég sótti að
komast í. Elsku Albert, takk
fyrir að taka málstað okkar
Sigga heitins þegar við áttum að
fara í ból en langaði á hestbak í
kvöldsólinni, „kvöldið og nóttina
eiga þau sjálf Sibba“, sagðir þú
og við Siggi heitinn fórum í út-
reiðartúr í miðnætursólinni. Það
veitti okkur og mér svo mikið
frelsi. Far í friði elsku kallinn
minn. Sjáumst á Væng í næsta
lífi. Manstu? „Vængur, Vængur
minn!“
Hinsta kveðja og samúðar-
kveðjur til ykkar allra sem eigið
um sárt að binda.
Ástríður (Ásta)
Grímsdóttir.
Elsku afi. Það er erfitt að
stundin sé komin, kveðjustund-
in. En við vitum að þú fylgist
með úr fjarska. Takk fyrir allar
yndislegu stundirnar sem við
áttum saman.
Takk fyrir allt spjallið, suðu-
súkkulaðið, afakexið og mjólk-
ina. Alltaf var faðmur þinn op-
inn og þú tilbúinn til að hlusta
og vildir allt fyrir alla gera.
Samverustundirnar samanstóðu
alltaf af gleði, hlátri og góðum
sögum.
Alltaf varst þú tilbúinn til að
hjálpa fólkinu þínu og góður vin-
ur vina þinna. Allt fram á síð-
asta dag varstu með það á
hreinu hvað fólkið þitt var að
fást við. Áhuginn sem þú sýndir
öllum í kringum þig var aðdáun-
arverður.
Barnabarnabörnin þín sakna
langafa, skoða myndir af þér og
brosa. Elsku afi, við lofum því
að minning þín mun lifa með
okkur.
Hvíldu í friði elsku afi, eins og
þú myndir orða það sjálfur „æ
lev jú“.
Þig sem í fjarlægð fjöllin bak við
dvelur,
og fagrar vonir tengir líf mitt við.
Minn hugur þráir, hjartað ákaft
saknar,
er horfnum stundum, ljúfum,
dvel ég hjá.
Heyrirðu ei, þig hjartað kallar á?
Heyrirðu ei storm, er kveðju
mína ber?
Þú fagra minning eftir skildir eina,
sem aldrei gleymist, meðan lífs ég er.
(Valdimar Hólm Hallstað)
Sandra Sif, Fanney og
Hilmar Úlfarsbörn.
Albert Ágúst
Halldórsson
Vesturhlíð 2 | Fossvogi | s. 551 1266 | utfor@utfor.is | utfor.is
VIÐ ÞJÓNUM ALLAN SÓLARHRINGINN
Útfararþjónusta
í yfir 70 ár
Sálm. 16.11
biblian.is
Kunnan gerðir þú
mér veg lífsins,
gleðignótt er fyrir
augliti þínu, yndi í
hægri hendi þinni
að eilífu.