Morgunblaðið - 16.06.2022, Qupperneq 50

50 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 16. JÚNÍ 2022
✝
Alda Hanna
Grímólfsdóttir
fæddist í Reykjavík
1. ágúst 1980. Hún
lést á líknardeild
Landspítalans 8.
júní 2022.
Foreldrar Öldu
Hönnu eru Jónína
Ingólfsdóttir, f. 15.
maí 1956, og Grí-
mólfur Sævar
Valdimarsson, f.
11. september 1956. Sambýlis-
kona Grímólfs er Hugrún Val-
garðsdóttir, f. 16. desember
1954.
Systir Öldu er Anna Laufey
Árnadóttir, f. 1. febrúar 1976.
Sambýlismaður hennar er Hall-
dór Vilberg Torfason, f. 29. jan-
úar 1979.
Alda var hægri hönd móður
sinnar og áttu þær náið og fal-
legt mæðgnasamband. Saman
mynduðu Alda, Anna og móðir
þeirra sterkt þríeyki í dagsins
önn og amstri.
Alda var afar náin ömmu
sinni og afa, Öldu
Hönnu Grímólfs-
dóttur, f. 12. sept-
ember 1939, og
Valdimar Guð-
laugssyni, f. 18.
desember 1930, d.
26. febrúar 2017.
Alda var stúdent
frá Kvennaskól-
anum í Reykjavík.
Hún lauk BA-gráðu
í ensku frá Háskóla
Íslands árið 2013. Hún var
ferðamálafræðingur frá Ferða-
málaskólanum í Kópavogi og
lærði viðburðastjórnun við Há-
skólann á Hólum. Alda starfaði í
fjórtán ár hjá Símanum, síðar Já
ehf. Frá árinu 2014 starfaði hún
hjá Icelandair.
Útför Öldu fer fram frá Graf-
arvogskirkju í dag, 16. júní
2022, klukkan 15. Útförinni
verður streymt á slóðinni
https://www.netkynning.is/
alda-hanna-grimolfsdottir
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
Fyrir rúmum tveim áratugum
lágu saman leiðir fjölbreytts
hóps ungra kvenna sem áttu það
sameiginlegt að hafa fengið
vinnu við símsvörun í talsam-
bandi innanlands eða talsam-
bandi við útlönd. Starfið var mis-
gefandi, á stundum krefjandi og
vanþakklátt en öðrum stundum
hlýlegt og oft jafnvel stórkost-
lega fyndið. Þetta var á þeim
tíma þegar hringt var án afláts í
118 og fyrirspurnirnar spönnuðu
allan þann skala mannlegs eðlis
sem með góðu móti er hægt að
ímynda sér. Við ungu konurnar
deildum með okkur reynslusög-
um innbyrðis og sameiginlegur
reynsluheimur varð snemma til
þess að styrkja tengsl okkar og
kynni.
Eins og gefur að skilja var
einn helsti kostur starfsins fé-
lagsskapurinn, enda héldust
flestar okkar lengur við en til
hafði staðið í upphafi. Þarna
eyddum við saman verslunar-
mannahelgum, áramótum, að-
fangadögum, páskum og ótal
næturvöktum ár eftir ár og allar
eigum við minningar um það
hvernig Alda Hanna gerði það
að verkum að tíminn leið hraðar
og langar vaktirnar urðu ekki
aðeins bærilegar, heldur dásam-
lega skemmtilegar í hennar fé-
lagsskap.
Með okkur öllum tókst mikil
vinátta sem einkenndist af vænt-
umþykju og gagnkvæmum
stuðningi og sú vinátta og vænt-
umþykja hefur lifað góðu lífi í
gegnum árin. Snúrurnar, eins og
við kölluðum okkur, hafa verið
duglegar að standa fyrir spila-
kvöldum, skipuleggja sumarbú-
staðaferðir og bjóða hver ann-
arri í hverskyns tækifærisboð í
gegnum tíðina og var fertugsaf-
mælisboð Öldu líklega síðasta
slíkt boðið sem leiddi margar
okkar saman.
Alda Hanna var góðmennsk-
an uppmáluð, lífsglöð, hugulsöm
og hlý, bráðgáfuð og fyndin.
Alda var líka frábærlega uppá-
tækjasamur prakkari. Í bústað-
arferð Snúranna að Apavatni ár-
ið 2003 þóttist hún ætla snemma
í háttinn fyrsta kvöldið. Hún
klæddi sig í náttföt, burstaði
tennurnar og bauð okkur hinum
góða nótt á meðan við reyndum
að telja hana á að sitja áfram
með okkur. Þegar talsvert var
liðið frá því að Alda hafði farið
inn í herbergi og við gerðum all-
ar ráð fyrir því að hún væri
löngu sofnuð birtist skyndilega
vera íklædd Scream-búningi fyr-
ir utan flennistóran gluggann í
stofunni á bústaðnum. Okkur
hinum var auðvitað í fersku
minni hryllingurinn úr fyrstu
þrem Scream-myndunum og lík-
lega óþarfi að ræða það hversu
mikið var öskrað áður en Alda
tók hlæjandi af sér grímuna.
Að sú bjarta framtíð sem
blasti við Öldu hafi verið tekin
frá henni er bæði óbærilega sárt
og ósanngjarnt. Missirinn er
mikill og auðvitað mestur þeirra
sem stóðu henni næst. Fjöl-
skyldu Öldu og vinum vottum við
okkar dýpstu samúð. Hennar
verður sárt saknað.
Katla Ásgeirsdóttir,
Marta Gunnarsdóttir og
Særún María Gunn-
arsdóttir.
Við erum hópur ólíkra kvenna
sem eigum það sameiginlegt að
hafa unnið saman á Símanum
fyrir um tveimur áratugum.
Milli okkar vaknaði og óx gleði,
vinátta og virðing. Margar okk-
ar hafa haldið sambandi gegnum
árin en mismiklu eins og gengur
og gerist. Eitt sinn Snúra ávallt
Snúra! Þær eru ófáar minning-
arnar sem hafa skapast þegar
Snúrurnar hafa heimsótt veit-
ingastaði bæjarins, haldið partí,
spilakvöld og farið upp í sum-
arbústað. Ef það hefðu verið
veitt mætingarverðlaun í hitt-
inga hjá Snúrunum hefði Alda
sannarlega verið kandídat. Alda
var ótrúlega mörgum kostum
gædd og nutum við Snúrurnar
þess hvað hún var styðjandi,
klár, fyndin og traust. Spila-
klúbburinn græddi líka mikið á
því hvað Alda var ötull spilasafn-
ari. Andláti Öldu fylgir ekki að-
eins missir og sorg heldur líka
erfiðar tilfinningar vegna þess
hve ótímabær og ósanngjörn
endalokin á hennar jarðvist
voru. Við skálum fyrir þér elsku
Alda. Við erum þér og verðum
alltaf þakklátar fyrir að hafa
snert hjarta og líf okkar allra.
Elsku fjölskylda og vinir, ykk-
ar missir er mikill og við sendum
ykkur okkar dýpstu samúð og
hlýjustu hugsanir.
F.h. Snúranna,
Auður Elísabet, Berglind,
Gerður Sif, Íris, Katla,
Sigurveig og Særún María.
Elsku Alda mín. Ekki grunaði
mig í byrjun febrúar þegar við
keyrðum saman í ofsaveðri yfir
Lyngdalsheiðina að þetta yrði
okkar síðasta ferðalag saman.
Snjóstormur og sól. Við vorum
pínulítið hræddar en samt gát-
um við ekki annað en dáðst að
fegurðinni í storminum. Á vissan
hátt má segja að þetta hafi verið
fyrirboði fyrir það sem koma
skyldi, því ekki löngu seinna
skall á annar og verri stormur
sem setti lífið á hliðina.
Síðustu vikur hafa verið
skrítnar, innst inni vissi ég að sá
dagur myndi koma að ég þyrfti
að kveðja þig en vonin var alltaf
til staðar um að við myndum fá
meiri tíma saman. Eitt ferðalag í
viðbót, eina útilegu, sumarbú-
staðarferð eða utanlandsferð.
Við áttum eftir að fara saman í
Þakgil, til Balí eða Maldives-
eyja.
Elsku vinkona, þegar við
kynntumst sex ára gamlar í
Fellaskóla þá var eins og tvær
gamlar sálir væru að hittast á ný
og ég gleymdi þér aldrei þegar
þú skiptir um skóla í nokkur ár.
Mikið var ég glöð þegar þú
komst aftur og vinskapur okkar
átti aldrei eftir að rofna eftir
það. Ég áttaði mig á því snemma
að þú værir alveg sérstök vin-
kona, svo hlý og góð. Alltaf að
passa upp á að öllum liði vel. Svo
varstu alveg einstaklega klár
líka og við útskriftina úr Fella-
skóla fékkstu nær öll verðlaunin
fyrir framúrskarandi námsár-
angur. Mikið var ég stolt af þér
elsku Alda mín.
Eftir grunnskóla fórum við
svo saman í Kvennó, það var ein-
stakur styrkur fyrir mig að við
fórum í sama skóla þótt við vær-
um hvor í sínum bekknum, þú í
þýsku og ég í frönsku. Við fórum
saman í kórinn, enda varstu tón-
elsk og elskaðir að hlusta á tón-
list og syngja. Í Kvennó eign-
uðumst við góðar vinkonur og
stofnuðum vinahópinn H.E.R.-
F.U.R. sem hefur haldið vinskap
til dagsins í dag.
Ég man ennþá eftir því þegar
ég átti afmæli í fyrsta bekk í
Kvennó og þú mættir í stofuna
mína rétt fyrir tíma með snúð,
stakkst í hann kerti og kveiktir á
því. Þannig varstu alltaf elsku
Alda, þú elskaðir að gleðja fólk,
þú mundir eftir öllum afmælum,
hvort sem það var hjá mér, Óm-
ari eða börnunum okkar og oftar
en ekki varstu mætt með óvænta
gjöf handa okkur. Á móti kom að
þér þótti virkilega vænt um það
þegar ég gerði eitthvað fyrir þig,
hvort sem það var óvænt gjöf
eða hrós, sama hversu lítið það
var þá varstu ætíð þakklát. Þú
varst þakklát fram á síðasta dag
þó að lífið tæki stefnu í vitlausa
átt.
Ég er þakklát fyrir að hafa
kynnst þér elsku Alda. Ég er
þakklát fyrir allt það sem við
náðum að gera saman í gegnum
árin, öll ferðalögin, spilakvöldin,
samtölin, tarot-spárnar og bolla-
lesturinn. Ég er þakklát fyrir að
við létum gamla hugmynd ræt-
ast í fyrra og fengum okkur eins
tattú.
Ég mun sakna þess að heyra
röddina þín aftur, heyra dillandi
hláturinn og fá hlýtt faðmlag.
Þar til við hittumst aftur
elsku Alda.
Með ástarþökk ertu kvödd í hinsta
sinni hér
og hlýhug allra vannstu er fengu að
kynnast þér.
Þín blessuð minning vakir og býr í
vinahjörtum
á brautir okkar stráðir þú, yl og
geislum björtum.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Þín vinkona,
Arna Dögg.
Elsku besta Alda mín. Að ég
skuli sitja hérna og skrifa minn-
ingagrein um þig er svo óraun-
verulegt. Ég bíð eftir að einhver
segi að þetta sé einn stór mis-
skilningur og að þú hringir í mig
og segir mér að þetta hafi allt
verið djók. En þannig er þetta
víst ekki, heldur ískaldur, öm-
urlegur veruleiki. Hversu
ósanngjarnt getur lífið eiginlega
verið? Þú sem ekki varst nema
rétt rúmlega fertug og ættir að
eiga framtíðina áfram fyrir þér.
Hversu ósanngjarnt er það að þú
hafir varla fengið tíma til að átta
þig á því að þú værir með ólækn-
andi sjúkdóm sem myndi leggja
þig á þremur mánuðum? Þær
eru margar spurningarnar sem
vakna hjá mér, en fátt er um
svör.
Þótt ég hafi ekki kynnst þér
fyrr en eftir að við komumst á
fullorðinsár tókst strax með
okkur gríðarlega góð vinátta,
vinátta sem var mér mjög dýr-
mæt og kær. Góðmennska þín og
umhyggja. Við gerðum svo
margt saman, öll spilakvöldin,
útilegurnar, innanlandsferðirn-
ar, utanlandsferðirnar, bóka-
klúbbarnir í hverjum mánuði og
fleira og fleira. Ég á bara góðar
minningar um þig elsku Alda
mín. Ég veit ekki hvað skal rifja
upp, þær eru svo margar minn-
ingarnar. Ég fer samt alltaf að
hlæja þegar ég hugsa um útileg-
una okkar fyrir nokkrum árum
þegar við næstum frusum til
bana í Hallormsstaðarskógi. Við
hringdum sennilega á öll hótel á
Suður- og Austurlandi en það
var sama svarið; alls staðar full-
bókað. Við höfum ekki farið í
ekta útilegu síðan, en gátum vel
hlegið að þessu, svona eftir á.
Það var líka svo skemmtilegt
þegar ég kom óvænt til Spánar
og hitti þig, Guðrúnu, Kalla og
Andrés, enginn nema Guðrún
vissi að ég væri að koma og það
sem þú varst glöð þegar ég birt-
ist og við áttum frábæra daga öll
saman vinirnir. Síðasta ferðin
okkar saman var núna fyrir jólin
í fyrra þegar við vinirnir fórum
saman á jólatónleika á Akureyri.
Ekki hvarflaði það að okkur að
þetta yrði okkar síðasta hópferð,
síðustu jólin okkar. Ég, þú og
Guðrún vorum að byrja að plana
draumaferðina til Kanada í
haust þegar veikindin bönkuðu
upp á hjá þér. Ég er þakklátur
fyrir að hafa getað setið hjá þér
á líknardeildinni daginn áður en
þú yfirgafst þessa jarðvist.
Hvernig eigum við að geta
farið í sumarbústaðaferðirnar án
þín elsku Alda, það sem þú elsk-
aðir manna mest að gera? Góli-
tól-keppnin verður aldrei söm án
þín. Hver á að vaka með mér
langt fram eftir nóttu að sumbli,
eftir að allir fara að sofa? Mikill
er missir okkar allra, fjölskyldu
og vina. Hvíldu í friði elsku Alda
mín, ég sakna þín!
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
(Valdimar Briem)
Þinn vinur,
Garðar Örn Þórsson.
Það er óraunverulegt að
hugsa til þess að þú hafir kvatt
þennan heim. Það var svo margt
sem við áttum eftir að gera sam-
an. Við erum þakklát fyrir þær
góðu stundir sem við áttum með
þér. Þú kenndir okkur margt,
talaðir aldrei illa um neinn og
hugsaðir alltaf um að öðrum liði
vel.
Takk fyrir öll spilakvöldin,
takk fyrir að skipuleggja allar
samkomurnar í Fannó, takk fyr-
ir Evrópuferðina, takk fyrir allt.
Við vitum að þú ert á góðum
stað þar sem þér líður vel.
Alda mín, eins og þú hefðir
orðað það: Takk æðislega!
Fannó-frændsystkinin,
Daníel, Rakel,
Sara, Telma og
Unnar.
Það er sannarlega erfitt að
skrifa kveðju um kæra vinkonu
sem kvaddi allt of fljótt en það er
ekki erfitt að skrifa falleg orð
um Öldu, því yndislegri mann-
eskju hef ég varla hitt. Ég var
svo lánsöm að kynnast Öldu í
upphafi menntaskólaáranna
þegar leiðir okkar lágu saman í
kór Kvennaskólans í Reykjavík.
Veru mína þar mátti aðallega
rekja til áhuga míns á gítarund-
irleikara kórsins, sem rann fljótt
út í sandinn, en sama var ekki
hægt að segja um kynni mín af
Öldu og fleiri kórstelpum. En
þau kynni leiddu til þess að þétt-
ur vinkvennakjarni myndaðist
sem hefur haldið hópinn til
þessa dags og hittist reglulega.
Við Alda lentum líka í sama
bekk og þar dafnaði vináttan enn
frekar í hópi okkar góðu bekkj-
arfélaga og vina, Kalla og
Hönnu, þar sem við vorum frek-
ar rólegi og fyrirferðarlitli hóp-
urinn innan um framíköll og al-
mennan ærslagang
menntskælinga. Við vorum í
daglegum samskiptum innan
sem utan skóla og stofnuðum
líka Menngóklúbbinn, sem hafði
það háleita og yfirlýsta markmið
að sækja alls konar menningar-
viðburði. Skemmst er frá því að
segja að meðlimir hans stund-
uðu eingöngu kaffihúsamenn-
inguna og það grimmt.
Öllum leið vel nálægt Öldu
með sitt ljúfa fas en hún hafði
einnig aðra hlið sem ég dáðist
að. Hún gat nefnilega líka verið
ákveðin og staðið fast á sínu,
ekki síst ef um réttlætismál var
að ræða. Ég tel að starfsval
hennar hafi hjálpað henni að efla
þessa hlið en Alda vann hjá upp-
lýsingaveitum um árabil og
þurfti oft að svara með blöndu af
skilningi og röggsemi, sem hún
náði góðum tökum á. Ég held að
hún hljóti að hafa hjálpað þorra
þjóðarinnar að rata á rétt heim-
ilisföng á næturbrölti sínu og
ófáum vonbiðlum að grafa upp
símanúmer tilvonandi maka
sinna, á þeim tíma þegar snjall-
símar voru ekki í allra höndum.
En svona var Alda í hnot-
skurn, einstaklega þolinmóð og
alltaf boðin og búin að hjálpa öll-
um, jafnt krefjandi viðskiptavin-
um sem góðum vinum. Síðar
þegar hún fékk draumastarfið
hjá Icelandair samglöddumst við
henni innilega enda komin á
rétta hillu þar sem hún hafði
mikið yndi af ferðalögum. Öldu
leið alltaf best fyrir aftan
myndavélina og tók fallegar
landslagsmyndir á flakki sínu.
Þegar maður skoðar þær á þess-
um sorgartíma finnur maður
smá huggun í því að hún náði að
sjá svo margt og njóta lífsins á
undanförnum árum.
Fyrir utan einstaka næmni í
mannlegum samskiptum var
Alda líka mjög næm á öðru sviði
og spáði gjarnan fyrir okkur vin-
unum bæði í spil og bolla, sem
oft vakti spennu og kátínu. Eitt
árið gaf hún okkur öllum
stjörnuspákort í afmælisgjöf
sem hún lagði mikla vinnu í og er
enn í dag ein dýrmætasta gjöf
sem ég hef fengið. Alda var ein-
faldlega ótrúlega hlý manneskja
sem allir gátu litið upp til og
hennar verður sárt saknað.
Kæra fjölskylda, ég sendi
ykkur innilega samúðarkveðju
og set hér að lokum kveðju sem
hún skrifaði oft í kort og mér
þótti alltaf vænt um og lýsandi
fyrir hana.
Elsku Alda, megi allar góðar
vættir vaka yfir þér.
Nína Margrét
Jónsdóttir
Okkur langar til að minnast
með nokkrum orðum okkar góðu
samstarfskonu, Öldu Hönnu
Grímólfsdóttur, sem féll frá
langt fyrir aldur fram eftir stutt
veikindi.
Alda Hanna starfaði með okk-
ur hjá Icelandair sl. átta ár og nú
síðustu þrjú árin með okkur á
upplýsingatæknisviði félagsins.
Við trúum því varla enn að þú
sért farin þar sem örstutt er síð-
an þú varst hér með gleði þinni
að veita okkur ráð og spjalla.
Einstakur áhugi á Júróvisjón
var smitandi og alltaf gott að fá
ferðaráð um Tenerife sem var í
uppáhaldi. Við kveðjum okkar
kæru samstarfskonu sem hafði
einstaka þjónustulund og vilja til
að aðstoða okkur og starfsmenn
félagsins í störfum sínum. Við
munum hugsa til þín við Júró-
visjón á komandi árum þar sem
áhugi þinn naut sín sérstaklega
og þekktir þú vel til þar.
Takk fyrir allt, elsku Alda
Hanna, fyrir samstarfið, gleðina
og ráðin. Það er ekki hægt að
setja sig í spor fjölskyldu Öldu
Hönnu, en þeim öllum vottum
við okkar innilegustu samúð.
Megið þið finna styrk og ljós í
ykkar miklu sorg.
Draumur um Nínu
Það er sárt að sakna, einhvers
lífið heldur áfram, til hvers?
Ég vil ekki vakna, frá þér
því ég veit að þú munt aldrei aftur
þú munt aldrei, aldrei aftur
aldrei aftur strjúka vanga minn.
(Eyjólfur Kristjánsson)
Fyrir hönd samstarfsfélaga
hjá Icelandair,
Elísabet
Halldórsdóttir.
Í dag fylgjum við Öldu í sinni
síðustu ferð. Í dag eru sumir að
kveðja spilafélaga, aðrir ferða-
félaga, sumir rauðvínssálufélaga
en allir eiga það sameiginlegt að
vera að kveðja góða vinkonu sem
við þurfum að kveðja of snemma.
Alda var mikil félagsvera þó svo
að hún hafi verið hlédræg og
forðast óþarfa athygli. Í hitting-
um naut hún hverrar samveru-
stundar innan um vini sína og
eru ófáar minningar sem tengj-
ast henni enda var hún manna
duglegust að mæta þegar boðið
kom. Síðustu ár var Alda dugleg
að reka á eftir vinahópnum að
hittast oftar, taka dag í að gera
eitthvað skemmtilegt saman.
Það vantaði ekki að vel var tekið
í hugmyndina en eins og vill
verða í stórum vinahóp í nútíma-
heimi fannst aldrei rétti tíminn
og eftir situr vinahópurinn
hljóður yfir þeirri staðreynd að
rétti tíminn verður ekki fundinn
úr þessu.
Síðustu vikur hafa tekið á og
aldrei bárust góðar fréttir,
slæmu fréttirnar komu bara á
færibandi. Það var kannski í
anda Öldu sem vildi aldrei láta
hafa neitt fyrir sér að þetta tók
svona skamman tíma. Mér er
minnisstætt þegar við vorum á
heimleið frá Apavatni, í eitt af
mörgum skiptum sem við vorum
þar, að hún verður fyrir því óláni
að sprengja dekk undir bílnum
sínum. Á leiðinlegum stað í
brattri brekku og ein í bíl. Við
stoppuðum fyrir aftan hana og
hún stekkur út úr bílnum og til-
kynnir að hún kunni alveg að
skipta um dekk sjálf þannig að
við gætum bara haldið áfram.
Það kom að sjálfsögðu ekki ann-
að til greina en að aðstoða hana
og á meðan verkinu stóð þakkaði
hún aðstoðina út í eitt og ítrek-
aði þakklæti sitt næstu vinahitt-
inga á eftir.
Að kveðja Öldu er ólýsanlega
sorglegt og verður erfitt að venj-
ast því að hún sé ekki þarna að-
eins til hliðar, komin hálfa leið út
í horn þar sem hún brosir í góðra
vina hópi og hlær sínum líflega
hlátri og oftar en ekki sötrandi
gott rauðvín.
Takk Alda mín fyrir allar
skemmtilegu minningarnar í
gegnum tíðina. Innilegar samúð-
arkveðjur til fjölmargra vina og
ættingja Öldu sem eiga um sárt
að binda á þessum erfiðu tímum.
Ingólfur
Hafsteinsson.
Á hverjum degi rís sólin og
sest. Öll eru einhvers gleðifregn
og öll verðum við einhvern tíma
harmafregn. Alda var allt í senn;
sólarupprás og sólsetur, gleði-
fregn og andlátið harmafregn.
Sagt er að maður muni alla tíð
þá atburði sem breyta lífi
manns. Ég veit að það er ekki
satt því ég man ekki þá stund
þegar ég hitti Öldu fyrst. En ég
veit að eftir þá stund fyrir um
aldarfjórðungi breyttist lífið, ég
hafði kynnst vinkonu til lífstíðar.
Alda hlustaði ætíð mikið á
tónlist. Ég efa að þær hafi verið
margar vökustundirnar sem hún
átti án undirleiks tónlistar. Hún
bjó til spilunarlista fyrir hvert
Alda Hanna
Grímólfsdóttir