Morgunblaðið - 16.06.2022, Side 52

52 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 16. JÚNÍ 2022
✝
Halldór Ingi
Hallgrímsson
fæddist í Reykjavík
20. ágúst 1935.
Hann lést á Land-
spítalanum í Foss-
vogi 7. júní 2022.
Foreldrar hans
voru Hallgrímur
Guðmundsson, fv.
togaraskipstjóri og
framkvæmdastjóri
Togaraafgreiðsl-
unnar í Reykjavík, f. 26.11.
1904, d. 30.6. 1974, og Margrét
Ingimarsdóttir húsfrú, f. 11.7.
1911, d. 31.8. 1998.
Systkini Halldórs eru: Ás-
mundur, f. 29.11. 1937, d. 7.9.
1998; Gunnar f. 28.2. 1943,
kvæntur Guðnýju Sigurð-
fræðingur, f. 1.10. 1968, giftur
Láru Björk Erlingsdóttur tölv-
unarfræðingi og eru börn
þeirra Hákon og Halldór Ingi.
4) Hallgrímur verkfræðingur, f.
19.1. 1974, giftur Ingu Guðrúnu
Kristjánsdóttur uppeldis- og
menntunarfræðingi og eru börn
þeirra Úlfar Ingi, Héðinn Hin-
rik og Styrkár Gauti.
Halldór Ingi ólst upp í
Reykjavík. Hann tók versl-
unarskólapróf 1956 og lauk
Stýrimannaskólanum 1959. Frá
unga aldri stundaði hann sjó-
mennsku og var bæði stýrimað-
ur og skipstjóri á togurum.
1972 kom hann í land og vann
eftir það sem verkstjóri hjá
Timburversluninni Völundi og
síðar hjá Húsasmiðjunni til
starfsloka. Eftir að Halldór Ingi
lauk störfum fór hann að stunda
golf.
Útför Halldórs Inga verður
gerð frá Langholtskirkju í
Reykjavík í dag, 16. júní 2022,
og hefst athöfnin klukkan 13.
ardóttur og eiga
þau þrjú börn; Mar-
grét, f. 18.2. 1947,
gift Reyni Ólafs-
syni. Börn Mar-
grétar eru þrjú.
Halldór giftist
hinn 16. október
1960 Kristjönu
Kristjánsdóttur
handavinnukenn-
ara, f. í Fremri-
Hnífsdal 19.8. 1936.
Þau eignuðust fjögur börn. Þau
eru: 1) Margrét stærðfræð-
ingur, f. 25.7. 1961, gift Kari
Sammo þýðanda. 2) Helga efna-
fræðingur, f. 22.4. 1963, gift
Birni Traustasyni landfræðingi
og eru börn þeirra Kristjana og
Karl Trausti. 3) Kristján verk-
Elsku pabbi er fallinn frá og
margs er að minnast. Allt fram
á síðustu stundu skein karakter
pabba í gegn er hann gantaðist í
heilbrigðisstarfsfólkinu. Pabbi
var stríðinn hrekkjalómur en
með einstaka samskiptahæfi-
leika, öllum líkaði vel við hann.
„Heyrðu, bið voða vel að heilsa
pabba þínum“ er setning sem
við systkinin heyrðum oft. Að
sama skapi var hann einstak-
lega barngóður, ókunnug börn
löðuðust að pabba eins og fyrir
einhverja galdra.
Pabbi byrjaði mjög ungur að
fara til sjós með föður sínum og
varð snemma skipstjóri. Að-
stæður voru aðrar í þá daga,
togararnir ekki alltaf í sem
bestu standi til sjóferða og kröf-
urnar aðrar. Pabbi þurfti m.a.
oft að gegna hlutverki læknis
um borð. Pabbi slasaðist nokkr-
um sinnum til sjós og mikil
mildi að hann kom heill í land.
Þegar hann var aðeins 16 ára
skarst hann illa á hendi sem
endaði með því að hann var
sendur einn til New York til
lækninga. Þar dvaldi hann á
YMCA í nokkra mánuði.
Þegar pabbi kom í land 1972
fékk hann vinnu í timburvöru-
versluninni Völundi og var fljót-
lega orðinn verkstjóri þar. Síðar
starfaði hann einnig sem verk-
stjóri í Húsasmiðjunni. Pabbi
var fæddur stjórnandi og kunni
best við sig í brúnni. Í sum-
arvinnu hjá pabba fengum við
að sjá skipstjórann að störfum.
Pabbi varð ástfanginn af
vestfirskri stúlku sem heitir
Kristjana og „náði í hana“ vest-
ur í Hnífsdal. Hann gekk á
höndum og fór í flikkflakk og
heljarstökk til að ganga í augun
á mömmu. Til að mýkja föður
stúlkunnar hafði pabbi með sér
eðalkoníak til að færa honum.
Mamma náði að afstýra því rétt
í tæka tíð en Kristján faðir
hennar var sérdeilis mikill
bindindismaður. Pabbi og
mamma hafa alla tíð verið mjög
samrýnd og ferðast mikið inn-
anlands. Þau tóku miklu ást-
fóstri við Hornstrandir og fóru
þangað á hverju sumri í mörg
ár. Þá var sett upp bækistöð
með gamla góða seglagerðar-
tjaldið og svo gengið allt í kring
og var 40 km dagleið ekkert til-
tökumál. Síðast fóru þau á
Hesteyri þegar þau voru um
áttrætt og höfðu engu gleymt.
Þá var m.a. gengið upp að
Gvendaraltari, sem er rúm dag-
leið.
Um fertugt byrjaði pabbi að
stunda svigskíði. Þá taldi hann
það bara fyrir aumingja að taka
lyftur en sá fljótt að þetta var
málið. Hann keppti í öldunga-
flokki fyrir skíðadeild Ármanns
með góðum árangri. Þegar farið
var með pabba á skíði var skil-
yrði að vera mættur klukkan tíu
þegar lyfturnar voru opnapar.
Hann lét sig gossa niður brekk-
urnar, auðþekktur á sínum sér-
staka stíl, og það var erfitt að
halda í við hann. Síðar fór hann
í skíðaferðir erlendis með fé-
lögum sínum. Eftir að pabbi
hætti að vinna fór hann daglega
í golf með félögum sínum, náði
oft á verðlaunapall í sínum
flokki og fór tvisvar holu í
höggi. Geri aðrir betur.
Þegar fór að hægja á pabba
um áttrætt reyndist það vera
heilaæxli sem var að trufla
hann. Starfsfólk smitsjúkdóma-
deildar A7 á Borgarspítalanum
annaðist pabba af hlýju og nær-
gætni og erum við ævinlega
þakklát. Eftir lifir minningin
um einstakan og skemmtilegan
pabba sem er sárt saknað.
Margrét, Helga,
Kristján og Hallgrímur.
Fallinn er frá mikill höfðingi,
félagi og vinur. Halldór Ingi
tengdafaðir minn eða Ingi eins
og hann var kallaður var mikill
persónuleiki. Hann hafði mik-
inn húmor og stríðnin honum í
blóð borin. Hann átti mjög auð-
velt með að stjórna og var orð-
inn aðalkarlinn hvert sem hann
kom. Þá var hann meistari í
mannlegum samskiptum og gat
rætt við alla, stóra sem smáa,
um hvað sem var.
Þegar ég kom inn í fjölskyld-
una var greinilegt að þar kom
saman mikið gæðafólk og gáfu
Nanna og Ingi tóninn. Þau voru
dugleg að ferðast og fóru oft
ótroðnar slóðir í sínum ferða-
lögum. Sérstaklega er minnis-
stæð ferð sem við fjölskyldan
fórum með þeim á Hesteyri ár-
ið 2017. Þá voru þau bæði kom-
in á níræðisaldur en gengu
þarna um allt eins og unglingar.
Ingi var allt í senn góður
tengdapabbi, faðir, afi og sér-
staklega sem góður félagi. Við
ræddum um allt milli himins og
jarðar í hvert sinn sem við hitt-
umst, hvort sem voru heims-
málin, golf, skíði eða hvað sem
var efst á baugi í það skiptið.
Þær voru ófáar ferðirnar sem
við fórum saman í golf. Í nokk-
ur skipti fékk ég fara með hon-
um og körlunum í golfklúbbn-
um og þar var alveg ljóst hver
var aðalkarlinn í hópnum. Að
sjálfsögðu var hann kallaður
skipstjórinn og naut óskoraðrar
virðingar í hópnum. Með þeim
fór hann í golf á hverjum virk-
um degi í mörg ár, jafnt að
sumri sem vetri.
Ingi vildi fjölskyldu sinni allt
það besta og þegar nýr tengda-
sonur kom í fjölskylduna þurfti
að skóla hann aðeins til. Á þess-
um tíma voru engin barnabörn
komin til sögunnar og tók hann
því tengdasoninn á eintal og
sagði að stundum yrði bara að
kýla á þetta. Skömmu síðar
fæddist Kristjana, elsta barna-
barnið. Sömuleiðis tók hann
mig á eintal daginn áður en við
Helga giftum okkur. „Ertu al-
veg viss um að þú viljir þetta,“
spurði hann mig, „hún er nátt-
úrlega eldri en þú og svona.“
Hann vildi bara hafa þetta allt á
hreinu. Þegar það var klárt
voru allir sáttir, en auðvitað
vildi hann bara dóttur sinni það
sem henni var fyrir bestu.
Í mörg ár skrifaði Ingi viku-
leg sendibréf til barnanna sinna
sem bjuggu erlendis. Þar kom
berlega í ljós hversu fær penni
hann var. Hann hefði getað orð-
ið góður rithöfundur miðað við
það sem kom frá honum í þess-
um bréfum. Þau voru bráðfynd-
in og uppfull af sögum um það
sem hafði gerst síðustu vikuna.
Þar vantaði ekki upp á sagna-
gleðina.
Þau eru mörg minningabrot-
in sem rifjast upp enda var Ingi
engum líkur. Hans verður sárt
saknað enda mikill karakter
fallinn frá. Blessuð sé minning
Halldórs Inga Hallgrímssonar.
Björn Traustason.
Þó í okkar feðrafold
falli allt sem lifir
enginn getur mokað mold
minningarnar yfir.
(Bjarni Jónsson frá Gröf)
Þeim fækkar alltof hratt
föstu punktunum í lífinu. Þeim
sem hafa verið hluti af fjöl-
skyldumyndinni, bara alltaf.
Ingi er einn af þeim. Hann Ingi
hennar Nönnu frænku sem allt-
af bauð okkur velkomin og um-
bar innrás sex manna fjöl-
skyldu inn á heimilið. Hann tók
okkur vel, „nei, þú hér!“, spurði
frétta, sagði nokkra vel valda
brandara og fór svo og sinnti
sínu. Það gerði hann líka þegar
við komum sem unglingar og
ungt fólk og fengum að gista
um lengri eða skemmri tíma í
Njörvasundinu. Nína og Stjáni
hafa átt þar öruggt athvarf,
heimili í Reykjavík, í nærri 60
ár.
Þegar hugsað er til baka til
þessara innrása okkar fjöl-
skyldunnar úr Hnífsdal inn á
heimilið þá fyllumst við þakk-
læti yfir því hversu sjálfsagt
þetta virtist. Í dag vitum við að
það er ekkert sjálfsagt við að
taka inn heila fjölskyldu, til við-
bótar við stóra fjölskyldu. Fjöl-
skyldan í Njörvasundinu gerði
þetta og hann Ingi tók okkur
öllum eins og ekkert væri.
Það eru svo margar minn-
ingar sem koma upp í hugann
og eiginlega erfitt að tala um
Inga án þess að nefna Nönnu
um leið. Nanna og Ingi ferð-
uðust alltaf mikið innanlands,
þau komu oft vestur, fóru í
göngur á Hornströndum og víð-
ar á Vestfjörðum. Töffarinn
hann Ingi lét sig ekki muna um
að fara upp á topp á Búðar-
hyrnu í Hnífsdal fyrir ekkert
mjög mörgum árum. Hann var
hraustur og mikill skíðagarpur
og tók síðar upp golfið af mikl-
um móð.
Ingi og Nanna komu oft í
Hnífsdal og voru þá fyrstu árin
á Bakkavegi 11 en síðar á 15 og
enn síðar í Fremri-Hnífsdal.
Jafn frábærir gestir og gest-
gjafar og samverustundirnar
ljúfar og góðar.
Við minnumst Inga með
söknuði og hlýju. Með honum
er genginn góður maður. Við
fjölskyldan frá Bakkavegi 15
sendum Nönnu frænku okkar,
Möggu, Helgu, Kidda, Grímsa
og þeirra fólki innilegar sam-
úðarkveðjur.
F.h. fjölskyldunnar frá
Bakkavegi 15, Hnífsdal,
Sigríður Ólöf.
Við kveðjum Halldór Inga
skólabróður okkar úr Verzlun-
arskólanum eftir 70 ára vináttu.
Galdur skólaáranna er sá að
sama er hve langt er síðan við
sáumst síðast, það er eins og
það hafi verið í gær. Öll minn-
ing og væntumþykja lifnar
strax fersk við aftur.
Halldór var sérstaklega
kraftmikill og líflegur skóla-
bróðir sem öllum þótti vænt
um. Vaskur til orðs og æðis.
Hnyttinn og skemmtilegur. Það
var aldrei lognmolla í kringum
hann.
Góðar gáfur og dugnaður
gerðu honum auðvelt að ljúka
stúdentsprófi úr Verzlunarskól-
anum og afla sér skipstjórnar-
réttinda úr Sjómannaskólanum.
Sjómennskan var hans fag.
Hann átti til sjósóknara að telja
í báðar ættir og var um þrítugt
orðinn skipstjóri á togurum
gerðum út frá Reykjavík.
Eftirlifandi eiginkona Hall-
dórs Inga er Kristjana Krist-
jánsdóttir ættuð frá Fremra-
Hnífsdal.
Kristjönu og fjölskyldunni
allri vottum við skólasystkinin
okkar innilegustu samúð.
Gunnar Ingi
Hafsteinsson,
Jóhann J. Ólafsson,
Ólafur Egilsson.
Halldór Ingi
Hallgrímsson
✝
Ófeigur Reynir
fæddist í
Reykjavík 22. októ-
ber 1947. Hann
lést á líknardeild
Landspítala 26.
maí 2022.
Foreldrar hans
voru Guðjón Gísla-
son, f. 13.8. 1912,
d. 25.10. 1991, og
Jóna Þorgerður
Gunnlaugsdóttir, f.
2.10. 1917, d. 25.10. 1987.
Systkini hans eru Guðrún, f.
10.3. 1938, Ágúst, f. 16.10.
1940, d. 14.11. 1992, Gunn-
laugur Viðar, f. 31.12. 1941, d.
20.6. 2010, Gísli Guðgeir, f.
12.8. 1944, d. 10.1.
2020, Dagbjörg
Erna, f. 4.10. 1948,
d. 8.4. 2011, og
Stefán Sævar, f.
1.12. 1950.
Fósturdætur
hans eru Kaja
Klementína Krist-
jánsdóttir, f. 1.6.
1968, dóttir hennar
er Jóna María
Hjartardóttir, og
Asta Signhildur Kristjánsdóttir,
f. 6.1. 1970, börn hennar eru
Linda Margreta Kurtsdóttir,
Kristjan Atli Olsen, Jóhanna
Ósk og Ófeigur Ibrahim Kam-
esnicanin.
Barnabörnin eru Kaya, Elin
og Nomi Unadætur.
Reynir, eins og hann var oft-
ast kallaður, var ókvæntur en
var í sambúð í níu ár með Jonu
Olsen.
Reynir fluttist ungur til
Vestmannaeyja og stundaði þar
sjómennsku, oftast sem kokkur.
Eftir gosið í Eyjum var för
hans heitið til Færeyja þar sem
hann stundaði vinnu sem verk-
taki í nokkur ár. Þar kynntist
hann ástinni sinni henni Jonu
og fluttust þau svo til Vest-
mannaeyja og hófu búskap þar
ásamt dætrum hennar, Kaju og
Astu, sem hann gekk í föður-
stað.
Hann fluttist síðan aftur til
Reykjavíkur og stundaði vinnu
hjá Reykjavíkurborg þar til
aldur sagði til.
Útförin fer fram frá Foss-
vogskirkju í dag, 16. júní 2022,
klukkan 13.
Elsku Reynir bróðir minn, nú
hefur þú kvatt þetta jarðlíf og
annað tekur við. Það var sárt og
erfitt að fylgjast með hetjulegri
baráttu þinni við þau erfiðu
veikindi sem þú varst að kljást
við. Ég veit að þú varst hvíld-
inni feginn enda búið að vera
mjög erfitt hjá þér undir lokin,
elsku bróðir. En þú með þetta
ofurnafn þitt, „Ófeigur“, það
var svo sannarlega eitthvað að
hjálpa þér, enda minntist þú oft
á það að þú værir Ófeigur.
Elsku bróðir, það er svo sann-
arlega margs að minnast. Við
að alast upp í Camp Knox og þú
aðeins þremur árum eldri en
ég, en þrjú ár eru mikið hjá
bræðrum þegar sá yngri vill
alltaf vera að elta þann eldri út
um allt og því þurftir þú alloft
að stinga mig af og ég svo að
fara grenjandi heim og klaga
þig við mömmu. Og svo þegar
þú 15 ára töffari og ég 12 ára að
reyna það sama og fékk támjóu
bítlaskóna þína lánaða án þess
að spyrja þig, úff, skórnir of
stórir, þá var bara að troða
blöðum í skóna og þeir pössuðu
á mig og ég varð töffari í eitt
kvöld, en ég held að ég hafi
ekki verið það, ég frekar lítill
eftir aldri í alltof stórum skóm.
Þú vissir ekkert af þessu fyrr
en ég sagði þér frá þessu mörg-
um árum seinna og of seint til
að tuska mig til. Við fluttumst
til Vestmannaeyja 1964. Fljót-
lega breyttist ýmislegt hjá okk-
ur því þegar aldurinn færist yf-
ir mann þá eru þrjú ár ekki svo
mikill aldursmunur og margt
brallað sem við eigum með okk-
ur. Svo breyttist allt þegar gos-
ið hófst í Heimaey ’73, smá
flandur á okkur, þú fórst til
Færeyja að vinna þar. Svo hitt-
umst við þar seinna þegar við
lönduðum þar og í nokkra daga
stoppi og hver annar en Reynir
bró þekkti allt og alla og redd-
aði öllu sem skipti máli. Svo
kemur þú aftur til Eyja og þá
með unga færeyska konu, Jonu
Olsen, og tvær yndislegar dæt-
ur hennar, Kaju og Astu, og þú
gerðist fósturfaðir þeirra og
bættist þá heldur betur í frænd-
fólkshópinn. Þó svo að slitnað
hafi upp úr sambúðinni ykkar
Jonu eftir níu ára sambúð þá
hélt vináttan ykkar alla tíð.
Minningarnar með bræðrum
okkar Gulla og Gísla spilandi
bridge í heimsóknum mínu til
Reykjavíkur eru ógleymanleg-
ar, kaffi og smá út í og smá
spjall og rifist um sagnir, spila-
mennsku og allir höfðum við
rétt fyrir okkur enda hver öðr-
um þrjóskari. En nú er komið
að leiðarlokum og þú kominn í
faðm fjölskyldunnar og í góðum
höndum með mömmu, pabba,
Gústa, Gulla, Gísla, Ernu og
öðrum ættingjum og vinum og
þið takið slaginn saman. Þakka
þér, elsku bróðir, fyrir sam-
fylgdina, þú varst yndislegur
bróðir og á ég eftir að sakna þín
mikið og Rikki minn þakkar þér
fyrir gistinguna hjá þér þegar
hann stundaði nám í Reykjavík
og allar ógleymanlegu stundirn-
ar með þér og Sif þakkar þér
fyrir allt og allt. En við kveðj-
um öll þetta líf að lokum og
hefjum annað og þegar minn
tími og Gunnu systur kemur
mætum við í partíið. Far þú í
friði, elsku bróðir. Elsku Kaja,
Ásta og aðrir ættingjar og vinir,
megi algóður Guð vera með
ykkur og styrkja á þessum erf-
iðu tímum.
Sævar, Sif og
Ríkarður (Rikki).
Ófeigur Reynir
Guðjónsson
Kveðja frá
Grunnvíkingum
Samfelld byggð
lagðist af í Jökul-
fjörðum upp úr 1960
og fækkar þeim nú óðum sem slitu
barnsskónum þar. Einn af þeim
var Ingi Einar Jóhannesson frá
Dynjanda. Grunnavíkurhreppur
var hans sveit, hann var mikill
Grunnvíkingur og félagi í Grunn-
víkingafélaginu á Ísafirði frá fyrstu
tíð. Hann var í stjórn félagsins í
áratugi og sá þar um fjármálin.
Hann var þar af lífi og sál, drif-
fjöður félagsins, hafði skoðanir á
öllu því sem við gerðum og lagði
gott eitt til málanna. Við gátum
treyst því sem hann sagði og gerði.
„Er ég fyrst heyri vorfugla
kvaka, Grunnavíkurhreppur er
geimsteinn þessa lands, Fjarðar-
sveit með fjöllin háu“ og fleiri texta
úr söngbók Grunnvíkinga áttum
við með Inga. Hann var okkar
maður, ljúfur, kátur og traustur.
Öll eigum við minningar um Inga
og myndir sem fara eins og leiftur
um hugann: Ingi um borð í gamla
Fagranesinu að næla merki Flæð-
Ingi Einar
Jóhannesson
✝
Ingi Einar Jó-
hannesson
fæddist 19. janúar
1932. Hann lést 25.
maí 2022. Útför fór
fram 3. júní 2022.
areyrarhátíðar í
barm gamalla sveit-
unga, Ingi að útdeila
merkjum til
barnanna í lok hátíð-
ar, Ingi að hella upp á
í eldhúsinu, Ingi að
taka á móti gestum í
fjörunni í Flæðar-
eyri, Ingi léttklædd-
ur á góðviðrisdegi við
útsýnisskífuna á
Höfðanum og svo
margar, margar fleiri. Hvar sem
Ingi var var hann hrókur alls fagn-
aðar.
Flæðareyrarhátíðir voru hátíðir
Inga. Hann bar hitann og þungann
af þeim og sá til þess að allt færi vel
fram. Á síðustu hátíð gekk hann
um heimahagana með hátíðargest-
um og sagði sögur, öllum ógleym-
anlegur sem þar voru.
Á næstu dögum setjumst við
niður og skipuleggjum Flæðareyr-
arhátíð, fjölskyldu- og ættarmót
Grunnvíkinga. Óvíst er hvað þar
verður á dagskrá, en eitt er víst; við
tökum frá tíma til að syngja Flæð-
areyrarlögin til heiðurs gömlum fé-
lögum.
Um leið og við kveðjum ljúfling-
inn Inga og þökkum fyrir sam-
fylgdina vottum við fjölskyldu hans
samúð okkar.
Fyrir hönd félaga í Grunnvík-
ingafélaginu á Ísafirði,
Hlíf Guðmundsdóttir.