Morgunblaðið - 18.07.2022, Page 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 18. JÚLÍ 2022
✝
Sigríður E.
Konráðsdóttir
fæddist í Reykjavík
23. mars 1932. Hún
lést á hjúkrunar-
heimilinu Drop-
laugarstöðum 5.
júlí sl. Foreldrar
hennar voru Kon-
ráð Stefán Óskar
Guðmundsson, vél-
stjóri og kyndari í
Reykjavík, f. 9.
ágúst 1906, d. 11. febrúar 1944,
og kona hans Aðalheiður Nanna
Einarsdóttir ráðskona, f. 29. maí
1907 á Bassastöðum í Kaldrana-
neshreppi í Strandasýslu, d. 1.
september 1984. Bróðir Sigríðar
var Þórir H., f. 26. apríl 1929, d.
12 mars 2003. Eftirlifandi eig-
inkona hans er Oddný Dóra
Jónsdóttir, f. 13. október 1930.
Sonur þeirra var Konráð, f. 4.
október 1956, d. 11. september
2007.
15. apríl 1953 giftist Sigríður
Hjalta Ragnarssyni vélfræðingi,
f. 12. janúar 1925, d. 11. desem-
ber 2007. Foreldrar hans voru
Ragnar Benediktsson Bjarna-
son, afgreiðslumaður á Ísafirði,
f. á Nesi í Norðfirði 23. maí
1899, d. 18. febrúar 1941, og
kona hans Guðrún Arnbjörg
Hjaltadóttir, f. á Ísafirði 25. júní
1903, d. 27. janúar 1995.
Sigríður og Hjalti eignuðust
fjögur börn: a) Konný Rannveig,
f. 26. október 1953, gift Óskari
Guðjónssyni, f. 10. júní 1952.
Börn Sigurður Heiðar, f. 20. júní
1976, búsettur í Danmörku
ásamt unnustu og sonum,
drengur, f. 15. júlí 1985, d. 4.
október 1985 og Edda Ósk, f. 26.
nóvember 1986, búsett í Dan-
mörku ásamt eiginmanni. b)
Hjalti Heiðar, f. 23. september
1957, kvæntur Margréti Jóns-
dóttur, f. 6. september 1955.
Börn Sara Ellen, f. 14. sept-
ember 1978, búsett í Japan
ásamt eiginmanni og þremur
börnum, Jón Ágúst, f. 8. febrúar
1981, búsettur í
Danmörku ásamt
unnustu og dóttur,
Einar, f. 23. júní
1984, býr í Hafn-
arfirði ásamt eig-
inkonu og dóttur
og Jóhann Markús,
f. 15. nóvember
1994. c) Sigurður
Ingvar, f. 19. ágúst
1962, kvæntur
Magneu Helgu
Magnúsdóttur, f. 31. mars 1964.
Börn Andrea Rakel, f. 2. októ-
ber 1992, býr í Kópavogi ásamt
unnusta og tveimur börnum, Al-
exander Helgi, f. 8. apríl 1996,
býr í Svíþjóð og Aðalsteinn
Freyr, f. 6. nóvember 2002. d)
Aðalheiður Íris, f. 2. september
1965, gift Árna Árnasyni, f. 2.
ágúst 1966, d. 3 desember 2019.
Börn Hjalti Stefán, f. 19. júlí
1987, býr í Svíþjóð ásamt unn-
ustu og Þórir Róbert, f. 26. maí
1993.
Sigríður útskrifaðist sem hár-
greiðslustúlka frá Iðnskólanum
í Reykjavík 1950 og fór svo til
Kaupmannahafnar og dvaldist
þar í tvö ár til að vinna við þá
iðngrein, en í desember 1953
fékk hún meistararéttindi í
greininni. Hún starfaði ýmist
heima með stofu eða með öðr-
um, ásamt því að ala upp fjögur
börn. Í nóvember 1977 kláraði
hún sjúkraliðanám frá Sjúkra-
liðaskóla Íslands. Sigríður vann
til sjötugs, m.a. á gjörgæsludeild
Landakots og á heila- og tauga-
deild Borgarspítala.
Sigríður vann einnig sem
sjálfboðaliði við ýmis góðgerð-
armál, t.d. hjá Rauða krossi Ís-
lands, og var virkur félagi í
kvenfélagi. Sigríður og Hjalti
hófu búskap sinn á Freyjugötu
en fluttu svo á Birkihvamm í
Kópavogi.
Útför Sigríðar fer fram frá
Fríkirkjunni í Reykjavík í dag,
18. júlí 2022, og hefst athöfnin
klukkan 13.
„Þakklát“ var fyrsta orðið sem
kom upp í hugann þegar ég fékk
símtalið að elsku besta amma
mín væri farin yfir móðuna
miklu. Svo þakklát fyrir að hafa
fengið að verja miklu af minni
barnæsku heima hjá henni og í
sveitinni á Vatnsnesinu á sumr-
in. Mikið af yndislegum minning-
um hefur komið í hugann síðustu
daga og kannski þær kærustu
eru minningarnar um mig liggj-
andi í sófanum hennar að lesa
klukkustundum saman og finna
svo lykt af pönnukökum koma úr
eldhúsinu. Bækur og pönnukök-
ur með miklum rjóma og innilegt
spjall við ömmu um lífið og til-
veruna... held að ekki sé hægt að
upplifa betri barnæsku en það!
Ég hef búið erlendis í yfir tutt-
ugu ár, í Bandaríkjunum og Asíu
síðustu fimm. Því miður voru
komin fimm ár frá síðustu heim-
sókn þegar ég kom heim í maí en
ég er svo þakklát fyrir tvær vik-
ur í spjalli við ömmu yfir kaffi og
kökum. Svo dýrmætur tími!
„Ertu komin heim?“ var alltaf
hvernig hún svaraði mér í sím-
ann og ég elskaði alltaf þegar ég
gat svarað „já ég er komin
heim“.
Er völlur grær og vetur flýr
og vermir sólin grund
kem ég heim og hitti þig
verð hjá þér alla stund.
Við byggjum saman bæ í sveit
sem brosir móti sól.
Ljúfu lífi landið vítt
mun ljá og veita skjól.
Sól slær silfri á voga
sjáið jökulinn loga.
Allt er bjart fyrir okkur tveim
því ég er kominn heim.
Að ferðalokum finn ég þig
sem mér fagnar höndum tveim.
Ég er kominn heim
já, ég er kominn heim.
(Höf. Óðinn Valdimarsson)
Elsku amma, þú fagnaðir mér
alltaf höndum tveim og að fara
heim verður aldrei eins. Takk
fyrir að elska mig og börnin mín.
Þín verður ávallt sárt saknað.
Bestu kveðjur á alla ástvini
frá okkur fjölskyldunni í Japan,
Sara E. Matuszak
Hjaltadóttir.
Sigríður E.
Konráðsdóttir
✝
Þorsteinn Páll
Björnsson
fæddist 4. ágúst
1948 á Sauðárkróki
og lést 4. júlí 2022 á
heimili sínu.
Foreldrar hans
voru Björn Gísla-
son, f. 14. janúar
1900, d. 17. október
1988, og Hallfríður
Þorsteinsdóttir, f.
27. maí 1911, d. 1.
apríl 1986, frá Reykjahlíð í
Varmahlíð.
Systkini Þorsteins eru: Sól-
borg, f. 30. september 1932,
Sverrir, f. 31. desember 1935, d.
31. mars 2014, Ingibjörg, f. 4.
janúar 1942, d. 10. september
1943, Mínerva Steinunn, f. 14.
október 1944, Björn, f. 27. febr-
úar 1951.
Þorsteinn var í
barnaskóla í
Varmahlíð, þaðan
lá leiðin í Gagn-
fræðaskólann á
Sauðárkróki. Það-
an fór hann í Iðn-
skóla Sauðárkróks
þar sem hann lærði
múraraiðn. Eftir að
hafa lokið iðnskóla
lá leið hans til
Reykjavíkur þar
sem hann fór á samning og klár-
aði. Hann flutti síðan á Sauð-
árkrók 1970 og starfaði við iðn
sína upp frá því með ýmsum að-
ilum meðan honum entist heilsa
til. Seint á áttunda áratug síð-
ustu aldar keypti Þorsteinn upp-
steypt raðhús í Raftahlíð 79 á
Sauðárkróki, kláraði það og bjó
síðan í því til dauðadags.
Elsku Steini bróðir.
Jæja, þá er þessari jarðvist
þinni lokið. Ekki datt mér í hug
að kallið kæmi svona fljótt.
Árin okkar í Reykjahlíð voru
ljúf og góð utan skólans, þar sem
einelti viðgekkst og fleira sem þú
varðst verulega fyrir og hlaust
skaða af. Þú varst svo ljúfur og
góður og barðir ekki frá þér þó
svo þú hefðir alveg skap. Mamma
var alltaf heima og þú varst mikill
mömmustrákur og gast dundað
með henni þó að við Bjössi vær-
um sofnuð fyrir löngu. Síðan flug-
um við úr hreiðrinu og þú fórst að
læra múrverk og vannst við það
alla tíð. Þú varst frábær verka-
maður, duglegur og vandvirkur
fram úr hófi. Það mátti aldrei
muna millimetra. Þú varst ein-
mitt í flísalögn heima hjá þér síð-
ustu daga þín þar. Einnig bera
allar stytturnar sem þú málaðir
góðan smekk þinn fyrir litum og
fleiru sem þú varst að dunda þér
við eftir að þú gast ekki stundað
fasta vinnu lengur.
Ég vil þakka þér fyrir allt sem
þú gerðir fyrir mig og mína.
Spjallstundanna okkar í eldhús-
inu mínu mun ég sakna og þín.
Elsku Steini minn. Ég veit að
það hefur verið tekið vel á móti
þér í sumarlandinu og þér líður
vel núna. Guð geymi þig. Sofðu
rótt.
Ég vil þakka öllum sem lögðu
Steina lið í lífsbaráttunni því hún
var á stundum erfið.
Þín systir,
Mínerva.
Elsku Steini frændi, eins og þú
varst kallaður í fjölskyldunni.
Það er erfitt að hugsa til þess að
þú sért farinn frá okkur í sum-
arlandið svona skyndilega, 4. júlí.
Mig langar að minnast Steina
með nokkrum orðum. Hann var
móðurbróðir Steina míns en þeir
eru nokkrir Steinarnir í fjöl-
skyldunni. Steini var kurteis, sér-
vitur, dulur og vandaður maður
sem vildi öllum vel en var ekki
allra. Hann var mikill dýravinur,
búinn að eiga bæði ketti og
hunda. Tíkin Róma var síðasti
hundurinn hans sem hjálpaði
honum mikið í hans erfiðleikum.
Steini fór með Rómu sína í göngu
í Skógarhlíðina og nú sjáum við
þau ekki oftar á ferðinni.
Steini var múrari að mennt og
vann við það meðan hann gat.
Það kom sér vel að hann var
handlaginn og nýttist honum
þegar hann hætti að vinna. Hann
stytti sér stundir við að mála ker-
amik, hann málaði styttur,
kirkjur og margt fleira. Þeir
munir skreyta hús og garða fjöl-
skyldumeðlima og annarra og
halda minningu hans á lofti.
Steini hafði gaman af því að
keyra um sveitina og víðar og var
Róma alltaf með í för. Hann kom
við á ýmsum stöðum til að hitta
fólk og spjalla. Hann kom oft við
hjá okkur í Systraseli á sumrin,
þá var tekið í spil og haft gaman
af, sér í lagi þegar Margrét móðir
mín var og gat.
Elsku Steini, þú áttir vissan
stað við matarborðið hjá okkur í
Raftahlíðinni. Þú varst einn af
fjölskyldunni okkar, hvort sem
það voru jól eða önnur fjölskyldu-
boð. Oft voru miklar umræður við
borðstofuborðið um ýmis mál,
hver hafði sína skoðun og Steini
ekki síst og hafði gaman af. Þeir
frændur, Steini og Steini, höfðu
gaman að rifja upp gamlar og
góðar minningar úr Reykjahlíð,
þar áttu þeir góða tíma.
Elsku Steini, við vitum að það
var vel tekið á móti þér. Okkur
þótti mjög vænt um þig og við
þökkum fyrir allar góðu stund-
irnar. Nú ertu kominn í hina ei-
lífu hvíld, þar sem sálin fær frið
og ró.
Blessuð sé minning þín, hvíldu
í friði.
Hrefna, Þorsteinn
og fjölskylda.
Við vorum rækilega minnt á
það að við eigum bara daginn í
dag þegar Steini frændi varð
bráðkvaddur á heimili sínu 4. júlí
sl. Ég hitti hann síðast nokkrum
dögum áður þegar ég var að fara í
vinnuna og hann sat úti í góða
veðrinu og Róma með honum
eins og þau gerðu oft á góðviðr-
ismorgnum. Við tókum stutt
spjall eins og við vorum vanir og
ég ætlaði að kíkja til hans næstu
daga og skoða tölvuna eins og ég
var vanur að gera öðru hverju.
En því miður varð ekkert af því.
Ég minnist hins vegar margra
okkar stunda saman í gegnum
tíðina. Strax þegar ég var lítill þá
fékk ég oft að fara með Steina til
ömmu og afa í Reykjahlíð á
sunnudögum. Það voru skemmti-
legar stundir og þar leið Steina
alltaf best. Það var líka alltaf
gaman að leika við kisurnar sem
amma var alltaf með. Svo liðu nú
árin og alltaf vorum við í góðu
sambandi. Við fluttum síðan í
efstu götuna í Raftahlíðinni þar
sem þú varst búinn að búa í þó
nokkur ár. Ég minnist ferðar
okkar til Svíþjóðar á sínum tíma
þegar við fórum nokkur saman úr
fjölskyldunni þar sem þú naust
þess vel að vera í þessum góða
hópi þó tilefnið hefði vissulega
mátt vera annað. Steini var alltaf
boðinn og búinn að hjálpa okkur
ef hann gat, hvort sem það voru
múrviðgerðir á húsinu okkar,
flísalagnir á baði og víða. Það var
aldrei kastað til höndunum við
þessa vinnu og Steini var mjög
vandvirkur í allri sinni vinnu.
Steini fylgdist vel með krökkun-
um okkar og hvað þau voru að
stússa hverju sinni og spurði
mikið eftir þeim. Stoppaði oft fyr-
ir framan hús til að tala við þau.
Steini hafði gaman að dýrum og
hann átti lengi ketti en síðustu ár
var hann alltaf með hunda sem
héldu honum félagsskap og hann
fór í gönguferðir á hverjum degi.
Róma var síðasti hundurinn hans
og hún fagnaði manni alltaf inni-
lega þegar komið var í heimsókn
eða við hittumst annars staðar.
Við viljum þakka Steina fyrir
allar samverustundirnar í gegn-
um tíðina, vonum að honum líði
betur og við vitum að tekið hefur
verið vel á móti honum.
Hjörtur, Katrín, Arnar
Geir, Elvar Ingi og
Anna Karen.
Vinur minn Þorsteinn Björns-
son er fallinn frá, miklu fyrr en
mig gat órað fyrir. Síðast þegar
við hittumst, fyrir nokkrum dög-
um, var hann glaður og reifur og
við ákváðum að taka upp þráðinn
í september næstkomandi, þeg-
ar báðir væru búnir að njóta
góðs og vonandi gjöfuls sumars.
Af þeim endurfundum verður
ekki. Það var líklega fyrir sjö eða
átta árum sem ég var beðinn,
sem heimsóknarvinur Sauðár-
krókskirkju og Rauða krossins,
að heimsækja Þorstein, sem ég
ekki þekkti þá, en mér var sagt
að hann væri fremur ómann-
blendinn, færi lítið út á meðal
fólks og væri auk þess bæði sér-
vitur og þver, og stóðust þessar
lýsingar að mestu.
Er skemmst frá að segja að
frá upphafi kom okkur vel sam-
an, þó að hann í fyrstu tæki mér
með nokkrum fyrirvara þá leið
líklega á annað ár þar til við
næðum þeim trúnaði að hann
gæti rætt við mig flest það sem
ég að minnsta kosti taldi að hon-
um byggi í brjósti. Ljóst varð
mér fljótt að hann tók sér mjög
nærri að hafa orðið að hætta að
vinna, eftir vinnuslys fyrir all-
mörgum árum, sem kom í veg
fyrir að þessi færi og einstaki
fagmaður gæti stundað iðn sína
enda útilokað með laskaða öxl að
stunda múrverk.
Lagðist þetta ásamt ýmsu
öðru verulega þungt á hann enda
þá nánast allt frá honum tekið
sem ánægju veitti.
Það var alltaf gefandi og
ánægjulegt að heimsækja Þor-
stein, við ræddum allt milli him-
ins og jarðar, nema það sem ekki
má ræða um í slíkum heimsókn-
um, svo sem stjórnmál. Stundum
urðu langar þagnir ef hann var
illa upplagður og ekkert var sem
kallaði á, en flesta vankanta sem
við sáum á tilverunni þóttumst
við þó geta sniðið burt og leyst
flesta hnúta þegar orðræðan
hófst að nýju. Oftast vorum við
hjartanlega sammála, en værum
við það ekki fékkst niðurstaða
sem báðir féllust á.
En hvort sem við þögðum
saman eða spjölluðum saman um
það sem efst var á baugi hverju
sinni voru heimsóknir til Þor-
steins góðar og gefandi fyrir mig
og ég trúi og vona fyrir hann
líka.
Þorstein sé ég nú fyrir mér
glaðan og hressan í gönguferð
með hundana sína skoppandi í
kringum sig leitandi að notalegu
stroki, klappi eða hlýlegu orði og
snuðrandi eftir góðgæti sem
leynast mundi í vösum eigand-
ans.
Góða ferð vinur, og kærar
þakkir fyrir ótal ánægjustundir
og marga-marga kaffibolla. Að-
standendum sendi ég hugheilar
samúðarkveðjur.
Björn.
Þorsteinn Páll
Björnsson
Það er með
hryggum hug að ég
kveð þann sóma-
dreng sem nú hefur
kvatt þennan heim
eftir langvarandi erfiðan sjúk-
dóm. Það var í september 1979
að leiðir okkar Jóns Þórs lágu
saman, er ég hóf störf hjá Verk-
fræðistofunni Hnit hf. Verksvið
mitt voru landmælingar og urð-
um við því fljótt samstarfsfélagar
þar sem Jón Þór var sérfræð-
ingur á því sviði. Mér líkaði strax
vel að starfa með Jóni Þór, hans
létta skap og meðfædda kímni
var hvetjandi og efldi starfsand-
ann. Á þeim hálfa fjórða áratug
sem við höfum unnið saman hafa
Jón Þór Björnsson
✝
Jón Þór
Björnsson
fæddist 17. febrúar
1945. Hann lést 5.
júlí 2022.
Útförin fór fram
13. júlí 2022.
verkefnin verið mis-
krefjandi og breyti-
leg að umfangi.
Þegar ég hóf störf
hjá Hnit hf. voru
nýlega komnir í al-
menna notkun
lengdamælar sem
unnu á innrauðu
ljósi.
Þessir mælar ollu
straumhvörfum
hvort heldur var í
margs konar uppmælingum og
jafnframt staðsetningu ýmissa
mannvirkja. Við Jón áttum
margar stundirnar saman þar
sem ég stóð við tækið og elti
hann með kíkinum hvort sem um
var að ræða uppmælingu lands
og/eða mannvirkja eða verið var
að staðsetja ný mannvirki. Í
þessum ferðum sýndi sig oft
þrautseigja og úthald hjá Jóni
Þór því oft urðu dagarnir langir
og veður misjöfn. Að loknu verki
gat andinn verið orðinn nokkuð
lágstemmdur, en þá gat Jón Þór,
með sinni eðlislægu hnyttni,
hresst andann með nokkrum vel
völdum orðum og það birti aftur
til. Árið 1996 keypti Hnit hf.
GPS-búnað sem samanstóð af
tveimur sjálfstæðum einingum
þar sem annarri var stillt upp á
þekktu merki sem grunnstöð en
hin var borin á bakinu sem flakk-
ari en með honum var gerð sú
mælingavinna sem fyrir lá. Þetta
var alveg ný tækni og gátu úr-
lausnirnar verið snúnar þegar
tækin voru notuð við netmæling-
ar. Með sinni eljusemi og þraut-
seigju tókst Jóni Þór að leysa
flókin og erfið úrlausnarefni.
Einhverju sinni var Jón Þór að
fást við úrvinnslu netmælinga
sem hann gerði við annan mann á
Vestfjörðum. Hann var orðinn
vondaufur um að mælingarnar
svöruðu þeirri nákvæmni sem
krafist var. Hann var þá á leið til
útlanda í frí, en tók með sér
gögnin til að fara á vit manna
sem hann taldi að gætu hjálpað
sér. Enga fékk hann úrlausnina,
en þeir ráðlögðu honum að end-
urtaka mælingarnar. En það fór
þannig að hann kláraði verkefnið
og allt gekk upp að lokum. Þetta
sýnir það mikla baráttuþrek og
fagmennsku sem hann var gædd-
ur.
Jón Þór var bóngóður og vin-
sæll jafnt utan sem innan Hnits.
Til hans leituðu margir eftir fag-
legum ráðleggingum því hann
var virtur sem mælingaverk-
fræðingur. Hann lagði sig allan
fram við að skila sem bestu verki
og dagarnir urðu oft langir við
hvort heldur mælingar eða úr-
vinnslu þeirra.
Ég tel það til mikils happs að
hafa fengið Jón Þór sem vinnu-
félaga við störf mín hjá Hnit hf.
Við áttum ágætlega skap sam-
an og reyndist hann mér ætíð vel
er ég leitað til hans eftir fagleg-
um stuðningi.
Kæru, Hanna Brynja, Júlíana,
Jón Axel, Engilbert og afabörn.
Við Lára vottum ykkur okkar
einlægan samhug og hluttekn-
ingu við fráfall Jóns Þórs.
Minningin um góðan dreng lif-
ir í hjörtum okkar og vekur ljúf-
ar minningar.
Jón Gunnar Guðlaugsson.
Faðir okkar,
RÚDÓLF JENS ÓLAFSSON,
lést miðvikudaginn 13. júlí. Útförin fer fram
frá Selfosskirkju föstudaginn 22. júlí klukkan
12:30.
Blóm og kransar vinsamlega afþakkaðir.
Öllu því fólki sem annaðist hann síðustu vikurnar á Akureyri sem
og á Selfossi eru færðar hjartans þakkir.
Fyrir hönd aðstandenda,
Ólafur Þór Rúdólfsson Inga Rannveig Guðrúnardóttir