Morgunblaðið - 21.12.2022, Side 17

MINNINGAR 17
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 21. DESEMBER 2022
✝
María Elínborg
Ingvadóttir
fæddist í Hörg á
Svalbarðseyri við
Eyjafjörð 27. sept-
ember 1946. Hún
lést á heimili sínu í
Kópavogi 10. des-
ember 2022 eftir
stutt veikindi.
Foreldrar Maríu
voru Ingvi Júl-
íusson, starfs-
maður Vegagerðarinnar, f. á
Halllandsnesi á Svalbarðs-
strönd 6.10. 1923, d. 9.7. 1995,
og Guðrún Jónsdóttir hús-
freyja, f. í Brekku í Aðaldal
26.4. 1923, d. 16.1. 2008. Systk-
ini Maríu eru Herdís, f. 1948;
Jón Grétar, f. 1950, maki Hjör-
dís Arnardóttir, d. 2021; Bjarni
Rafn, f. 1953, maki Rósa Þur-
íður Þorsteinsdóttir; Áslaug
Nanna, f. 1960, og Ingvi Júlíus,
f. 1962, maki Arna Alfreðs-
dóttir.
Hinn 9. apríl 1966 giftist
María Jónasi Gunnþóri Vil-
hjálmi Þórarinssyni, f. 26.2.
1944, d. 13.3. 1974, mat-
reiðslumeistara og einum af
stofnendum Bautans á Ak-
ureyri. Foreldrar hans voru
Þórarinn Ólafur Vilhjálmsson,
f. 6.8. 1904, d. 5.11. 1988, og
Guðrún Jónasína Georgsdóttir,
f. 26.7. 1908, d. 21.4. 1963, hús-
hag sem fór síðar inn í KPMG
og starfaði hún þar uns hún lét
af störfum og fór að sinna
skógrækt af fullum krafti og
ýmsum félagsstörfum ásamt því
að hafa meiri tíma fyrir barna-
börnin.
María starfaði frá árinu 1982
með Sjálfstæðisflokknum, var
formaður ýmissa nefnda á veg-
um flokksins, var formaður
Hvatar félags sjálfstæðiskvenna
í Reykjavík, sat í miðstjórn
flokksins, var varaþingmaður
tvö kjörtímabil og sat nokkur
skipti á Alþingi. Nýlega fór hún
í stjórn samtaka eldri sjálfstæð-
ismanna. María sat í stjórn
Neytendasamtakanna um árabil
og einnig í stjórnum nokkurra
fyrirtækja, m.a. Íslandsbanka.
Hún skrifaði fjölda greina í
blöð og tímarit um stjórnmál og
ýmis málefni.
María gegndi ýmsum
trúnaðarstörfum á vegum skóg-
ræktarbænda, var formaður
Félags skógareigenda á Suður-
landi, sat í stjórn Landssamtaka
skógareigenda og stjórn Suður-
landsskóga ásamt þátttöku í
ýmsu félagsstarfi. Árið 2000
keypti María jörð á Rang-
árvöllum sem hún nefndi Ak-
urbrekku og hóf hún þar um-
fangsmikla skógrækt og byggði
myndarlegan húsakost. Skóg-
ræktin og ræktun ýmissa
plantna og rósa átti hug hennar
allan og hún var ötul við að
koma kunnáttu og ástríðu sinni
áfram til barna og barnabarna.
Útför hennar fer fram frá
Digraneskirkju í dag, 21. des-
ember 2022, klukkan 13.
freyja. Börn Maríu
og Jónasar eru
Guðrún, f. 21.2.
1967, leir-
listamaður og
Ingvi, f. 14.5. 1973,
viðskiptafræð-
ingur. Kona hans
er Sigurrós Hall-
grímsdóttir prent-
smiður. Sonur
hennar og stjúp-
sonur Ingva er
Nökkvi Reyr, f. 1998. Börn
Ingva og Sigurrósar eru Jónas
Nói, f. 2006, Högni Hallgrímur,
f. 2007, og María Elena, f. 2009.
María ólst upp á Akureyri og
var í sveit á sumrin á Hörg, í
Brekku og hjá frændfólki á
Gautlöndum í Mývatnssveit.
María lauk stúdentsprófi við
MA og útskrifaðist sem við-
skiptafræðingur frá HÍ. Eftir
nám starfaði María á hagdeild
Verðlagsstofnunar, var deildar-
stjóri hagdeildar SÍS og starf-
aði hjá Útflutningsráði Íslands
sem fjármálastjóri og for-
stöðumaður erlendra viðskipta
og sem viðskiptafulltrúi við
sendiráð Íslands í Moskvu.
María var fjármálastjóri
Reykjavíkur Menningarborgar,
framkvæmdastjóri hjá Íslenska
dansflokknum og ráðgjafi hjá
Rekstrarverktaki. Hún átti og
rak ráðgjafarfyrirtækið Beggja
Ein af merkilegri manneskjum
sem ég hef kynnst er farin. Maja
var mér svo miklu meira en bara
tengdamóðir, hún var einn af mín-
um nánustu vinum líka. Við náð-
um vel saman á mörgum sviðum
og gátum rökrætt og spáð í hin
ýmsu mál, ekki alltaf sammála
sem eðlilegt var en við bárum
ætíð virðingu hvor fyrir annarri.
Við höfðum sameiginlegan áhuga
á myndlist og fórum á einstaka
sýningar saman, þó ætluðum við
okkur að verða mun duglegri við
það í framtíðinni. Maja var svo
fróð um margt og það var alltaf
hægt að leita til hennar, sama
hvort það var til yfirlestrar á
texta, fá álit á teikningu, fá ráð
eða bara til að fá gott spjall yfir
kaffi, hún gaf sér alltaf allan tím-
ann í heiminum.
Hún var alltaf til staðar fyrir
fólkið sitt, hún var ættmóðirin –
límið sem hélt öllu saman. Þrátt
fyrir veikindin var Maja stórhuga
og hugðist halda skemmuball í
sveitinni sl. haust fyrir stórfjöl-
skylduna en við sögðum henni að
það yrði að fresta því til betri
tíma. Hún var nú ekki alveg sam-
mála okkur og viðurkenndi auð-
vitað aldrei þróttleysi sitt því
þingeyska þrjóskan var jú líka
eitt af hennar einkennum.
Það verður skrítið að hafa enga
Þorláksmessuskötu í Víðihvamm-
inum. Þrátt fyrir að ég borði nú
ekki skötu þá var alltaf gaman að
koma, hitta ættingja og vini og sjá
Maju í essinu sínu, umkringda
fólkinu sínu, alltaf jafn áhugasöm
um hvað væri að gerast í þeirra
lífi.
Þátt fyrir einstakan dugnað og
elju í störfum og áhugamálum gaf
Maja sér alltaf tíma í hlutverkið
sem hún unni einna mest, ömmu-
hlutverkið. Barnabörnin fjögur
voru henni allt og það var hún
þeim líka. Þegar kom að starfs-
lokum hjá henni sökum aldurs
vaknaði hún samt snemma á
hverjum virkum morgni, rölti yfir
í Lindarhvamminn til að fylgja
barnabörnunum í skólann, alveg
sama hvort það var kafaldsbylur
eða sól og stilla. Ég nefndi það
einu sinni við hana að ég hefði
samviskubit yfir þessu, hún ætti
nú frekar að njóta þess að geta
loksins sofið lengur og drukkið
morgunbollann sinn heima í ró-
legheitunum. En nei, það kom
aldrei til greina, hún sagði mér að
þessar stundir, þessi stutti göngu-
túr á hverjum morgni, væru dýr-
mætustu stundirnar sem hún ætti
því þá ræddu þau um allt milli
himins og jarðar, þetta var þeirra
stund. Það kom líka í ljós að hún
vissi oft meira um daglegt líf
barna okkar en við foreldrarnir.
Þetta var svo lýsandi fyrir Maju
ömmu, barnabörnin áttu alltaf
hug hennar allan.
Nú er komið að erfiðri kveðju-
stund sem ekkert okkar var búið
undir því plönin voru mörg og
mikil en það er nú víst þannig að
ekkert okkar veit fyrir víst hve-
nær kallið kemur. Við munum
hlúa hvert að öðru í sorginni og
yljum okkur við þá hugsun að nú
ertu aftur komin í faðm Jónasar
eftir langan aðskilnað. Minning
þín mun ætíð lifa. Með miklum
söknuði kveð ég þig, elsku Maja.
Þín tengdadóttir,
Sigurrós Hallgrímsdóttir.
Ótímabært fráfall vinkonu okk-
ar og félaga, Maríu E. Ingvadótt-
ur, er okkur öllum þungbært. Við
vissum af veikindum hennar, sem
hún sjálf var ákveðin í að vinna
sigur á. En enginn má sköpum
renna. Það var raunar Maríu líkt
að standa á meðan stætt var enda
veigurinn mikill í vilja og skap-
gerð. Hún var heilsteypt, traust
og hörkudugleg. Þessum eðlis-
þáttum kynntumst við vel í sam-
eiginlegum áhuga okkar á ræktun
skóga. Þar var hún vissulega
fremst meðal jafningja, óþreyt-
andi, upplýst og framsýn. Stór-
huga var hún einnig í öllu er við-
kom skógrækt, nýlega búin að
reisa vélaskemmu og kaupa drátt-
arvél. Skógræktin hennar í Akur-
brekku ber vitni um ótrúlegan
eldmóð og elju. Þessi smáa og
knáa kona lyfti þar grettistaki.
Þrautseigja og þolinmæði eru
mikilvægar dyggðir þegar fengist
er við að klæða misjafnlega harð-
býlt land skógi. María átti þetta
allt í fórum sínum. Hún var mjög
áhugasöm um stöðu skógræktar
og hagsmuni skógarbænda og var
formaður Félags skógarbænda á
Suðurlandi, FsS, árin 2010-2019.
Hún stóð ásamt öðrum fyrir því
að plöntuuppeldi legðist ekki af á
Suðurlandi með stofnun gróðrar-
stöðvarinnar Kvistabæjar. Hún
hafði framtíðarsýn og var mikið í
mun að skógarbændur mynduðu
samtök um vinnslu skógarafurða
og markaðssetningu þeirra. Öll
þau áform voru vel ígrunduð og
jarðbundin.
Við undirrituð sátum í nokkur
ár saman í stjórn FsS undir for-
ystu Maríu. Stjórnarfundir voru
haldnir á heimili hennar í Víði-
hvammi. Þeir voru vel undirbúnir
og móttökurnar voru hlýjar. Til
varð gagnkvæm vinátta, sem
aldrei bar skugga á. María var
glaðsinna, skemmtileg og frjó. Á
síðustu árum höfum við, sem
störfuðum með henni skipst á
heimsóknum, skoðað ræktunar-
starfið hvert hjá öðru og glaðst og
lært af þeim samfundum. Nú
söknum við vinar í stað og biðjum
börnum hennar og niðjum bless-
unar um leið og við minnumst
hennar með þökk og af virðingu.
Bjarnheiður, Hannes, Októ,
Sigríður og Sigurður Karl.
Kær vinkona, María Elínborg
Ingvadóttir skógarbóndi, er fallin
frá óvænt, þótt hún hafi átt við
veikindi að stríða um nokkurt
skeið. María þessi sterka kona
sem var um leið alltaf svo hlý, ein-
læg, drenglynd og umhyggjusöm.
María varð mjög ung ekkja á
Akureyri þegar eiginmaður henn-
ar Jónas Þórarinsson lést aðeins
þrítugur að aldri. Eftir það áfall
flutti hún með börnin sín, Guð-
rúnu og Ingva, til Reykjavíkur og
lauk viðskiptafræðinámi við Há-
skóla Íslands. Hún gegndi fjöl-
breyttum störfum, m.a. hjá Sam-
bandi íslenskra samvinnufélaga,
var fjármálastjóri hjá Útflutn-
ingsráði og síðar viðskiptafulltrúi
ráðsins í Moskvu í nokkur ár.
María var fjármálastjóri Reykja-
víkur Menningarborgar, síðar
framkvæmdastjóri Íslenska dans-
flokksins og rak svo lengi eigið
bókhaldsfyrirtæki.
Skógræktarmálin áttu hug
hennar og hjarta. Hún festi kaup
á 200 hektara jörð árið 2000 sem
hún nefndi Akurbrekku, reisti þar
glæsileg hús og hóf nytjaskóg-
rækt. Þar gróðursetti hún fleiri
þúsund plöntur á hverju sumri.
Lagði hún áherslumálum skógar-
bænda lið, var lengi formaður Fé-
lags skógareigenda á Suðurlandi,
sat í stjórn Landssamtaka skóg-
areigenda og Suðurlandsskóga.
Skipaði hún sæti í stjórnum, m.a.
Neytendasamtakanna og Íslands-
banka hf. María hafði einarðar
skoðanir á mönnum og málefnum.
Var um skeið formaður Hvatar,
félags sjálfstæðiskvenna í
Reykjavík, og varaþingmaður og
sótti að venju Landsfund Sjálf-
stæðisflokksins í vetur þrátt fyrir
veikindi sín.
Við áttum einstaka vináttu sem
aldrei bar skugga á. Vorum
bridgespilafélagar í rúm þrjátíu
ár, en fjórði félagi okkar, Anna
Kristjánsdóttir, féll frá fyrr á
þessu ári. Við eigum eftir notaleg-
ar minningar um góða samveru
og frjósamar samræður við þess-
ar öndvegis konur, ekki síst póli-
tískar, því ekki vorum við allar
sammála á þeim vettvangi. Heim-
ili Maríu var menningarsetur með
sterku svipmóti húsráðanda. Hún
var mikill höfðingi heim að sækja
á Seltjarnarnesinu, í Kópavogin-
um og á Akurbrekku. Moskvu-
heimsókn fyrir aldarmótin skipu-
lagði hún ekki aðeins sem
ógleymanlega menningarlega
borgarferð. Við ferðuðumst alla
leið niður til Jalta á Krímskaga og
dvöldum þar í nokkra daga. Þann-
ig var María, lét sér ekki allt fyrir
brjósti brenna.
María var glæsileg kona, virðu-
leg í fasi, skemmtileg og geislaði
af innri styrk sem aldrei þraut.
Hún hélt einstaklega vel utan um
fjölskylduna sína. Innilegar sam-
úðarkveðjur til Guðrúnar, Ingva,
Sigurrósar, Nökkva Reyrs, Jón-
asar Nóa, Högna Hallgríms og
Maríu Elenu. Söknuðurinn er sár
og sjónarsviptirinn mikill. Minn-
ingarnar um mömmunwa og
ömmuna góðu munu ylja þeim um
ókomna tíð.
Ásdís J. Rafnar,
Ingveldur Fjeldsted.
Það var fyrir um 20 árum að ég
kynntist Maríu, en hún hafði þá
stofnað nýbýlið Akurbrekku.
Áhugi stóð til að hefja skógrækt á
jörðinni og gerður var samningur
við Suðurlandsskóga árið 2003.
Hún var strax áhugasöm og
drífandi í sinni skógrækt, við oft
erfiðar aðstæður, þar sem kjör-
aðstæður voru ekki þær bestu í
sendnum og oft þurrum jarðvegi.
En María hafði sín markmið með
skógræktinni á hreinu og fylgdi
þeim, enda náði hún oft undra-
verðum árangri.
Þegar hún hóf skógrækt gekk
hún í Félag skógarbænda á Suð-
urlandi, tók þar strax virkan þátt
og var fljótlega kosin til forystu í
félaginu.
Einnig sat hún í stjórn Lands-
samtaka skógareigenda um ára-
bil. Hún lét sig málefni Suður-
landsskóga varða og sat í síðustu
stjórn verkefnisins, eða þar til
Suðurlandsskógar sameinuðust
Skógrækt ríkisins árið 2016.
María var öflug og ákveðin í því
sem hún tók að sér. Beitti sér m.a.
fyrir öflugri trjáplöntuframleiðslu
og hafði mikinn áhuga á afurða-
málum skóga.
Sem framkvæmdastjóri Suður-
landsskóga hafði ég mikil sam-
skipti við Maríu og kynntist henni
vel. Hún var ákveðin í sínum skoð-
unum, sem gat farið fyrir brjóstið
á sumum, en þegar horft er til
baka er full ástæða til að þakka
hennar mikla framlag til þessarar
ungu atvinnugreinar. Hún kom
oft við á skrifstofunni á Selfossi
þar sem málefnin voru rædd og
vinabönd styrkt í gegnum árin.
Margir skógareigendur eiga eftir
að sakna hennar úr starfinu og
það er því með trega sem við
kveðjum hana í dag, en skógurinn
hennar í Akurbrekku mun minna
okkur á Maríu og öflugan stuðn-
ing hennar við skógrækt á Ís-
landi.
Skógarbændur á Suðurlandi
votta aðstandendum Maríu sam-
úð sína.
Björn B. Jónsson,
formaður Félags skógar-
bænda á Suðurlandi.
Við kveðjum þig með sára sorg í hjarta
söknuðurinn laugar tári kinn.
Dregur ský á dagsins ásýnd bjarta
dökkur skuggi fyllir huga minn.
Í miðjum leik var komið til þín kallið
klippt á strenginn þinn.
Eitt af vorsins fögru blómum fallið.
(Hákon Aðalsteinsson)
Kær vinkona er fallin frá. Það
er sárt og óvænt. Hún var í bar-
áttu sem allir vonuðu að fengi
góðan endi. Við skólasysturnar að
norðan höfum hlegið og glaðst
saman yfir mat og drykk mörg
undanfarin ár og rifjað upp æsku-
árin á Akureyri. Mæja naut sín
vel sem gestgjafi í slíkri samveru,
allt svo fallegt og gott hjá henni.
Hún var alltaf svo geislandi glöð
og kraftmikil. Hún gerðist skóg-
arbóndi síðustu árin og hafði yndi
af öllum ræktunarstörfum. Við
gerðum ráð fyrir glaðværð og
glensi áfram en stundin er runnin
upp. Söknuður og tregi yfir þeim
stundum sem ekki verða. Við
kveðjum elsku Mæju okkar með
þakklæti fyrir indælar stundir og
sendum fjölskyldu hennar okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
Eyrarrósirnar,
Óla Kristín, Sigfríður (Fía),
Ragnhildur, Rebekka og Valdís.
Í dag kveðjum við Maríu El-
ínborgu Ingvadóttur, fyrrverandi
formann Hvatar. María starfaði
lengi með Sjálfstæðisflokknum,
eða allar götur frá árinu 1982.
Hún var mjög virk í öllu starfi
flokksins en auk þess að vera for-
maður Hvatar, félags sjálfstæðis-
kvenna í Reykjavík, var hún for-
maður ýmissa nefnda, sat í
miðstjórn flokksins og einnig sem
varaþingmaður.
Það er með Maríu eins og svo
margar sjálfstæðiskonur hennar
kynslóðar að þær ruddu veginn
fyrir okkur sem yngri erum. Það
tíðkaðist ekki þá að margar konur
væru kjörnir fulltrúar, ein og ein í
sveitarstjórnum og þingflokkum,
en það er meðal annars þeirra
baráttu og eljusemi sem við get-
um þakkað að blessunarlega er
staðan breytt í dag.
Við sjálfstæðiskonur viljum
þakka Maríu kærlega fyrir henn-
ar störf í þágu Sjálfstæðisflokks-
ins og ekki síst í þágu jafnréttis.
Við sendum fjölskyldu Maríu
og ástvinum hennar okkar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Nanna Kristín Tryggvadóttir,
formaður Landssambands
Sjálfstæðiskvenna,
Andrea Sigurðardóttir,
formaður Hvatar.
Lífið getur verið hverfult, hug-
sjónakonan og náttúruunnand-
inn, María E. Ingvadóttir, hefur
yfirgefið þessa jarðvist. Í dag
kveðjum við trausta og yndislega
samferðarkonu.
Af eilífðarljósi bjarma ber,
sem brautina þungu greiðir.
Vort líf, sem svo stutt og stopult er,
það stefnir á æðri leiðir,
Og upphiminn fegri en auga sér
mót öllum oss faðminn breiðir.
(Einar Ben.)
Ríkidæmi Maju fólst í afkom-
endum hennar, sem hún var stolt
af.
Skógræktin og náttúran heill-
uðu hana og var hún stolt af því
að vera skógarbóndi.
Maja var félagslynd og hafði
skýrar skoðanir á mönnum og
málefnum. Við í stjórn Samtaka
eldri sjálfstæðismanna fögnuðum
því þegar þessi sterka og trausta
kona gekk til liðs við okkur sl.
haust og fengum að njóta þekk-
ingar hennar og reynslu.
Við minnumst hennar með
hlýju og þakklæti og biðjum al-
góðan Guð að blessa minningu
hennar.
Veitum þínum vildargróðri
vaxtarkraft í skógarrjóðri,
andann lát þú hefjast hátt.
Lát þitt orð á kyrrum kvöldum
kenna speki í vorum tjöldum.
Dvel þú hjá oss dag og nótt.
(Friðrik Friðriksson)
Við vottum börnum, barna-
börnum, tengdadóttur og fjöl-
skyldu Maríu E. Ingvadóttur
innilegrar samúðar.
F.h. stjórnar Samtaka eldri
sjálfstæðismanna,
Björg Þórð-
ardóttir.
María Elínborg
Ingvadóttir
✝
Elínborg Jóna
Pálmadóttir
fæddist á Akureyri
6. október 1940 og
ólst þar upp. Hún
lést á Landspít-
alanum í Fossvogi
10. desember 2022.
Foreldrar Elín-
borgar: Sóley Jón-
asdóttir, f. 1913, d.
1980 og Pálmi Hall-
dórsson, f. 1902, d.
1989. Þau voru til heimilis á
Bjarmastíg 6 á Akureyri allan
sinn búskap, þar sem Elínborg
(Ella) ólst upp. Systkini El-
ínborgar voru: Jónína Sig-
urlaug, f. 1934, d. 1985, Sveinn
Reynir, f. 1939, d. 2020, Stein-
unn Svandís, f. 1943, d. 1961,
Sverrir Viðar, f. 1946, og Dag-
björt Pálmey, f. 1948.
Elínborg giftist Jóni Guð-
mundi Sveinssyni 1960, þau
skildu árið 1994. Börn þeirra: 1)
Sveinn Pálmar, f. 1961, d. 1966.
2) Sóley, f. 1962, maki Helgi Pét-
ursson og eiga þau tvo syni: Jón
Pétur og Hafþór. 3) Fjóla, f.
1966, maki Jón Ari
Jónsson og eiga
þau tvær dætur:
Arnbjörgu Ellu
Sigmarsdóttur og
Árnýju Lind. 4)
Lilja, f. 1967, maki
Kristóbert Fann-
berg Gunnarsson
og eiga þau eina
dóttur: Hafdísi
Fannberg. 5)
Sveinn Pálmar, f.
1974, d. 2012.
Elínborg hóf sinn búskap í
Reykjavík, en fluttist síðan með
fjölskylduna til Kópavogs og
þaðan í Garðabæ. Eftir skilnað
flutti hún til Hafnarfjarðar og
síðar Mosfellsbæjar þar sem
hún bjó síðustu 18 árin. Elín-
borg var mikil hannyrðakona á
sínum yngri árum og hún var
alla tíð með græna fingur og
fallega garða í kringum sig.
Hennar mesta eftirlæti voru þó
barnabörnin eftir að þau komu.
Útför Elínborgar fer fram
frá Fossvogskapellu í dag, 21.
desember 2022, klukkan 13.
Elsku mamma og amma.
Minning þín lifir sem ljós í lífi
okkar.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(Valdimar Briem)
Hvíldu í friði.
Lilja og Hafdís.
Elínborg Jóna
Pálmadóttir