Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Blaðsíða 6

Vfttnasvreði Lftgftrfljóts.
EINS og minnzt var á í síðasta hefti
Veiðimannsins, bíða mikil og óleyst verk-
efni í fiskræktarmálum á vatnasvæði
Lagarfljóts. Þurfa margir aðilar að taka
þar höndum saman. Fyrst og fremst jarð-
eigendur og ríkið, en stangveiðimenn,
sem hefðu hug á að skapa sér þarna að-
stöðu til veiða, mundu geta lagt þar
fram mikilvæga aðstoð.
Það er orðið langt síðan fiskiræktar-
framkvæmdir voru fyrst reyndar á Hér-
aði. Árið 1925 kom hingað til lands aust-
urrískur vatnalíffræðingur, Reinch að
nafni. Hann rannsakaði vatnasvæðið og
taldi það hæft til ræktunar, enda hafði
lax gengið í fljótið upp að Lagarfossi
frá fyrstu tíð. Samkvæmt fyrirsögn þessa
vatnalíffræðings var svo gerð í Austur-
ríki teikning af stiga, sem ákveðið var
ekki orðið mín varir. Ég hejði því getað
reynt að kasta d þá; en hvort sem menn
trúa því eða ekki, gat ég ekki hugsað
mér að gera það. Þetta var i lok veiði-
timans. Ég vissi að enginn mundi koma
þarna á eftir mér, og auk þess er ekki vist
að margir viti að jiskur liggi þarna.
Þeir voru því komnir gegnum allar hætt-
ur, ef ég freistaði þeirra ekki. Það var
allt að því óhugsanlegt, að mér tækist
að ná nema öðrum þeirra, og á það vildi
ég ekki hœtta. Annað hvort vildi ég veiða
þá báða eða hvorugan. Ég gat ekki hugs-
að mér að skilja þá að. Mér fannst það
vera brot á lögmáli lifsins, að lofa þeim
að byggja í fossinum. Stigi þessi var síðan
byggður árið 1932, og sama ár stofnuðu
Héraðsbúar fiskiræktarfélag og fóru
myndarlega af stað.Þeir reistu tvö klak-
hús, annað hjá Kirkjubæ við Lagarfoss,
en hitt við Eyvindará hjá Egilsstöðum.
Reynt var að afla klaks með veiði fyrir
neðan Lagarfoss, en veiðin gekk svo illa,
að þeir urðu að hætta við klakrekstur-
inn. Þó var keypt eitthvað af hrognum
úr Elliðaánum, bæði augnhrogn og ný-
frjóvguð hrogn, sem klakið var út þar
eystra og sleppt á vatnasvæðið. Árangur
hefur samt enginn orðið af þessari til-
raun, og voru það að sjálfsögðu mikil
vonbrigði fyrir þá, sem höfðu beitt sér
og barizt fyrir þessum framkvæmdum.
Við nánari athugun hafa menn kom-
izt að þeirri niðurstöðu, að stiginn sé
ekki að njóta hamingju sinnar, fyrst þeir
höfðu slopþið fram undir siðasta dag
veiðitímans, voru komnir á leiðarenda,
höfðu valið sér hrygningarstað og áttu
aðeins eftir að Ijúka erindi sinu i þjón-
ustu ættstofnsins.
Ég vona að laxahjónunum minum hafi
vegnað vel, að þau séu nú búin að inna
af hendi hlutverk sitt og komist heilu
og höldnu til sjávar aftur. En engu vil
ég lofa um að ég leggi ekki fyrir þau
snöru, ef ég ætti eftir að hitta þau aftur
að sumri, á öðrum tima, i Hólavörn eða
Hnausastreng.
Ritstj.
4
Veiðimaðurinn