Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Blaðsíða 55

athugunar, me’ðan sprengingin í Brynju-
dalsá er enn í fersku minni? Getur ekki
skeð, að menn geri sig síður seka um
ólöglegan veiðiþjófnað ef það er veru-
lega torveldað að koma aflanum í pen-
inga? Sennilega eru flest slík brot framin
í ábataskyni.
V.
Fyrir nokkrum árum varð uppvíst um
heimildarlausan ádrátt í nokkrum ám.
Þrír farandnetamenn reyndust sannir að
sök í þessu efni og hafði starfsemi þeirra
verið nokkuð umfangsmikil.
Viðbrögð alþingis voru þau, að sektir
við farandnetamennsku voru hækkaðar
verulega. Það var látið nægja.
Hér víkur sögunni vestur að ísafjarðar-
djúpi. í það innanvert falla tvær ár,
Langadalsá og Hvannadalsá. Nokkru
fyrir 1930 fóru einstakir stangveiðimenn
frá ísafirði að skjótast þangað inneftir
til veiða við og við. Var þá talið, að
lítið eða ekkert væri þarna um lax, en
sögur gengu um mjög stóra urriða. Stang-
veiðimennirnir komust þó fljótlega að
því, að þarna fannst lax. Munu þeir hafa
fengið þann fyrsta rétt fyrir 1930.
Langadalsá og Hvannadalsá eru sagðar
skemmtilegar og renna eftir fallegu um-
hverfi. Fjölgaði því ferðum stangveiði-
manna frá ísafirði þangað inneftir, svona
smátt og smátt, þó hægt færi lengi fram-
eftir. Þeir fóru fljótlega að reyna fyrir
sér um álit bænda á bættri meðferð ánna,
en hægt gekk lengi, en þó tók loks að
þokast í áttina.
Isfirðingarnir stofnuðu stangveiðifélag
og tók það upp umleitanir urn leigu ánna
tveggja, sem nefndar hafa verið. En erfitt
reyndist að fá landeigendur til að stofna
veiðifélag, þó að þeir væru flestir farnir
að umgangast árnar betur og af meiri
skilningi en áður.
1949 eru ísfirðingar orðnir vonlausir
um félagsstofnunina og gera fimm ára
leigusamning við eigendur tveggja jarða
við Langadalsá og árið eftir við eigendur
einnar jarðar við Hvannadalsá. I samn-
ingum þessum voru ákvæði um seiða-
sleppingu í árnar, en landeigendur mega
sjálfir veiða á stöng að vissu marki.
Meðferð ánna liafði verulega batnað
að undanförnu og hélt áfram að batna.
Þær urðu því líflegri og ánægjulegri með
hverju árinu sem leið. Þann eina skugga
bar á, að ekki hafði verið stofnað veiði-
félag og var því hættara við áföllum en
ella.
VI.
Eins og áður er sagt voru sektir fyrir
brot á lax- og silungsveiðilögunum hækk-
aðar verulega þegar upp komst um far-
andnetamennina þrjá. Mönnum þessum
mun hafa þótt arðvænlegast, að veiða
annarra fisk. En það þykir fleirum girni-
legt; og það er hægt að gera án þess að
eiga nokkuð á hættu í sambandi við
hækkaðar sektir. Vandinn er aðeins sá,
að gerast ósbóndi.
1953 skýtur upp nýjum ábúanda á
jörðinni Nauteyri, annars vegar við ós
vestfirzku ánna tveggja, sem rætt hefur
verið um. Hann gengur þegar frá neta-
lögn, en Stangveiðifélagið á ísafirði er
eitthvað að nöldra. Sýslumaðurinn fer
inneftir og lætur bóndann lagfæra lögn-
ina lítið eitt, svo að allt sé í fyllsta máta
löglegt.
Árið eftir kemur önnur lögn upp, hin-
um megin við ósinn, frá Arngerðareyri.
Veiðimaðurinn
53