Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Síða 19

er til fanga, færa þeir út kvíarnar og
fara þá oft óraleiðir á einni nóttu. Eins
og nú er komið má eflaust búast við
þeim livar sem er á landinu. Þeir þurfa
ekki langan tíma til að flytja sig og
nema nýtt land.
Kunnugir menn telja að nú þegar sé
orðið svo mikið af mink í landinu, að
hann sé farinn að gera mikinn usla við ár
og vötn. Og vitanlega verður tjónið, sem
hann veldur, meira með hverju árinu,
sem líður, nema fundin verði einhver
snjallari ráð til að halda honum í skefj-
um en hingað til hefur tekizt. Þar sem
hann hefur sezt að við veiðivötn sjást
iðulega merki þess, að hann getur verið
stórtækur. Hann drepur oft meira en
hann þarf sér til viðurværis, eins og
Björn Blöndal segir í fyrrnefndri bók.
S.l. sumar var skýrt frá því í einhverju
dagblaðinu í Reykjavík, að leyfar af sex
löxum, þar af einum 7 punda, hefðu
fundizt hjá minkagreni við Miðfjarðará.
En hann étur líka seiði. Veiðimaður sá
mink með ca. 8 cm. langt seiði upp við
Artúnsá á Kjalarnesi í sumar sem leið.
Björn Blöndal segist hafa séð „hóp af
10—15 cm. löngum laxaseiðum, er mink-
ur hafði veitt og borið í bæli sitt.“ Hann
hefur einnig eftir Þorsteini Snorrasyni,
bónda á Hvassafelli í Norðurárdal, að
minkar hafi kornizt þar í klakhúsið og
tekið seiði úr klakkössunum.
Minkur hikar ekki við að fara heim að
bæjum, þótt styggur sé, ef hann sér færi
á að ná í eitthvað ætilegt. Fyrir tveim-
ur árum var veiðimálastjóri við merk-
ingar austur við Skálabrekku. Bóndinn
þar hafði tekið frá um 100 fiska til þess
að merkja og látið þá í gamla steinþró.
Taldi hann ástæðulaust að breiða yfir
þróna, því að fiskurinn mundi vera ör-
uggur þar, bæði fyrir fuglum og dýrum.
En þegar átti að fara að merkja, voru
nálega allir fiskarnir horfnir — aðeins
5 eða 6 eftir. Minkurinn hafði tekið þá.
Þá hefur það einnig komið fyrir, að hann
hefur stolið 5—6 punda löxum frá veiði-
mönnum, t. d. við Elliðaárnar og víðar.
Reynslan hefur sannáð spár þeirra
manna, sem beittu sér gegn því, að rán-
dýr þetta yrði flutt inn í landið. Það
hefur þegar reynzt hinn versti vágestur
fyrir fuglalífið og valdið talsverðu tjóni
öðru við veiðivötnin. Og þar eð því
fjölgar eins ört og raun ber vitni, má
búast við að öll kurl séu ekki enn komin
til grafar um skaðsemi þess. T. d. bend-
ir Björn Blöndal á það í fyrrnefndri
bók, að þegar fuglum fari að fækka og
lítið verði um annað æti, sé hugsanlegt
að minkurinn leggist á unglömb. Það er
því sýnilegt, að brýn þörf er á miklu
öflugri ráðstöfunum en þeim, sem þegar
hafa verið gerðar, til þess að hefta út-
breiðslu hans. Björn telur að eitt bezta
ráðið sé að ala hér upp hundakyn, sem
geti rakið slóðir dýrsins og vísað á það.
Hann hefur sjálfur mikla reynslu af
þeirri aðferð, því að þeir feðgar höfðu
lagt að velli um 200 dýr, sennilega flest
með aðstoð hundsins Skugga, þegar bók-
in var rituð. Væru slíkir hundar til nógu
víða, myndu þeir leggja að velli stóran
hóp minka ár hvert. Ef nokkur verulegur
árangur á að nást í þessu efni, þarf að
herja á minkinn jafnt og þétt samtímis
á öllum þeim svæðum, sem hans verður
vart. Hann má hvergi eiga friðland.
Eins og að líkum lætur líta stang-
veiðimenn minkinn óhýru auga, bæði
vegna fuglanna og fisksins. Okkur myndi
Vf.iðimaðurinn
17