Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Qupperneq 20

þykja dauflegra við árnar, ef fuglarnir,
sem við höfum mestar mætur á, yrðu
horfnir þaðan eftir nokkur ár. Við ættum
því að leggja fram okkar hlut til að út-
rýma minknum. Maður, sem ég átti tal
við fyrir skömmu, stakk upp á því, að
stangveiðimenn tækju sig saman og færu
öðru hverju í minkadrápsferðir. Hvern-
ig væri að stófna minkadrápsfélag eða
samtök til þess að vinna að eyðingu hans?
Ymsir telja ekki eftir sér að fara upp
um fjöll og firnindi í misjöfnum veðr-
um, til þess að skjóta meinlausa fugla,
sem surnir eru okkur mörgum til yndis-
auka við stangveiðarnar á sumrin. Hvern-
ig væri að þeir breyttu stundum til og
reyndu að bana nokkrum minkum í stað
rjúpna og gæsa. Að sönnu er venjulega
lítið hægt að koma byssunni við á minka-
veiðum, vegna þess að hann er lítið á
ferli meðan bjart er. F.n þeir gætu reynt
að veiða hann í gildrur og með spreng-
ingum. Vitað er að dýrabogar hafa sum-
staðar verið notaðir með allgóðum ár-
angri. Þess má geta, að nú í haust var
leiðangur ráðgerður upp á Arnarvants-
heiði, úr nærliggjandi hreppum, þegar
vötn færi að leggja. Ætluðu leiðangurs-
menn að hafa í þeirri för um 500 dýra-
boga, auk skotvopna. Verður fróðlegt
að frétta, hvernig herferð þessi hefur
gengið.
Ég vona að kunningjar mínir í hópi
skotmanna og aðrir, sem þá íþrótt stunda,
fyrirgefi mér þótt ég segi það, að síð-
an ég komst til fullorðinsára hef ég aldrei
getað skilið, að menn skuli hafa ánægju
af að skjóta á sitjandi rjúpnahóp, svo
eitthvert dæmi sé nefnt, eða læðast að
sitjandi fuglum og drepa þá — já, jafn-
vel sömu fuglategundirnar, sem þeir
telja minkinn óalandi og óferjandi fyrir
að drepa. Munurinn er þó sá, að hann
þarf þess, til þess að hafa að éta. Þá
afsökun hafa mennirnir ekki nú á okk-
ar landi. Ég veit að einhverjir muni
hugsa: „Þú ert undaiiega samsettur mað-
ur. Þú hefur þó gaman af að drepa lax.“
Já, ég tel það svo miklu betra, að það
sé á engan hátt sambærilegt, en rök
mín fyrir þeirri skoðun verða að bíða
að þessu sinni. Sum þeirra ættu líka að
vera öllum auðsæ. En hvað sem skoðun-
um manna á fugladrápi líður, þá er það
víst, að væri öllum þeim tíma og orku,
sem eytt er til þeirrar iðju, varið til
þess að reyna að útrýma villiminknum,
mætti hindra útbreiðslu hans talsvert
meira en tekizt hefur til þessa.
Að lokum skal það tekið fram, að
þeim sem eitthvað vildu segja um þetta
mál, með eða móti, er heimilt rúm hér
í ritinu fyrir hugleiðingar sínar.
Ritstj.
LAX í SKÖTUMAGA.
í marzraánuði árið 1951 var togarinn Jörundur
að veiðum á Eldeyjargrunni. í einu toginu fékk
hann í vörpuna gríðarstóra skötu, sem skipverjum
þótti ærið magamikil. Þeir brugðu hnífi á belginn
og kom þá í ljós, að miðlungsstór lax var í maga
skötunnar. Hafði hún verið að enda við að gleypa
hann, því hann var alveg óskemmdur. Skipverjar
tóku eftir því, að laxinn mundi ekki hafa soltið
heldur, því hann var einnig úttroðinn af æti. Við
krufningu kom í ljós, að hann hafði tekið svona
hressilega til matar síns af úthafsrækju.
Skipverjar suðu laxinn og borðuðu hann með
heztu lyst, enda var hann spikfeitur og ekkert far-
inn að láta á sjá í maga skötunnar, svo sem áður
var sagt.
18
Vetðimaðurinn