Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Síða 27

hluta dags. Veiddi ég þar tvo laxa um
morguninn. Dvaldist mér þar efra fram
eftir degi, og var nokkuð liðið á kvöld
þegar ég kom niður að Laxfossi. Þar
höfðu veiðzt tveir fiskar um morguninn,
en síðan ekki orðið vart, þrátt fyrir góða
viðleitni veiðimannanna. Buðu þeir mig
velkominn í ördeyðuna. Kváðust þeir
ætla að hvíla sig og sjá hvernig mér gengi.
Ég fór að öllu með gát. Virti fyrir mér
svæðið og sá mér til ánægju, að lax var
að kasta sér í Vaðstreng. Beitti því í
skyndi og kastaði út í strenginn. Strax var
hrifsað í maðkinn, en ég hugðist gefa
honum tíma og brá því ekki við honum
strax, heldur lækkaði stangartoppinn og
hafði línuna slaka. Allt í einu er línan
dregin út með feikna hraða og fram hjá
mér strikar lax upp á Breiðuna. Þar stekk-
ur hann, en línan mín kemur upp úr
vatninu og varð ekki annað séð en hún
væri föst um stein niðri í Vaðstreng. Ég
hélt niður með strengnum og hugðist
losa línuna úr botni. En stekkur þá ekki
lax úti í strengnum, bersýnilega þræddur
upp á línuna. Þarf ekki að orðlengja
það frekar, að þarna landaði ég tveim-
ur löxum nokkru seinna. Hafði maðkur-
inn þokast út um tálknin á þeim fyrri,
en sá seinni magagleypt. Þegar ég var
að draga línuna til baka gegnum tálkn
fisksins, kom til okkar drengur frá Lamb-
liaga, sem horfði spurnaraugum á veið-
ina, en varð svo að orði: „Er þetta al-
vanalegt?"
Þriðji sögumaður.
ÞRIÐJI sögumaður tók nú til máls á
þessa leið: „Þessi saga rifjar upp atburð,
er skeði hérna á heimamiðunum, nánar
tiltekið í Klingenberg, fyrir nokkrum
árum. Eins og þið vitið, þá raðar laxinn
sér upp neðantil við iðuna, þannig, að
væri lína dregin þvert yfir hylinn, þá
mundi hún liggja um nefin á löxunum,
þar sem þeir liggja hlið við hlið, milli
þess er þeir þreyta leik við fossinn. í
þessari veiðiferð voru félagar mínir bún-
ir að veiða 2—4 fiska hvor. Aðeins ég
hafði ekki orðið var, og nú var komið
að síðasta degi. Ég skyldi veiða á milli
fossa síðasta morguninn, og rétt fyrir
hádegi kom ég tómhentur heim aftur.
Stóðu þá tveir félagar mínir við skála-
hornið. Þeir sögðu sínar farir ekki slétt-
ar, kváðust þeir vera búnir að setja í
6 laxa í Krossholu, sem allir hefðu skorið
línuna í sundur í mynni Klingenbergs.
Töldu þeir slíkt ekki einleikið. Rétt í
þessu stökk lax í „Holunni". Var það
stórlax. Þeir sögðu að hann væri að storka
mér „fiskifælunni", og ragmönuðu mig
að fara og sýna honum í tvo heimana.
Og hver fær staðist frýjuorð félaga sinna?
Ég fór og renndi. Skipti það engum tog-
um, laxinn tók og strikaði upp í Klingen-
berg, upp með klöppinni húsmegin, kaf-
aði niður og stökk stigamegin þvert yfir
iðuna og kom niður í vatnið fyrir ofan
línuna mína. Á þessu ferðalagi hafði
hann „slegið stikk“ utan um girnistaum-
ana á löxunum 6, er félagar mínir höfðu
misst, en sökkurnar vörnuðu því að taum-
arnir drægjust úr bragðinu. Ég sá strax
að hér var mikið í húfi, ef veiðin ætti
ekki að ganga mér úr greipum. Já, hér
var úr vöndu að ráða, en svo kom mér
ráð í hug. Ég þokaði mér nær, hélt lín-
unni yfir miðjum hylnum og lét laxana
um að þreyta hvern annan. Þar kom
um síðir, að ég gat þokað mér til lands
með fenginn. Lönduninni lýsti félagi
Vr.IÐIMADURINN
25