Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Qupperneq 54

fyrir alþingismenn að álíta, að þeir hefðu
til brunns að bera mesta þekkingu. En
svo ólieppilega vildi til, að þessir sömu
menn höfðu aðstöðu til að taka sér ann-
arra hlut. Hver getur ætlast til, að þeir
tækju sig fram urn að mæla með því, að
þessi aðstaða væri af þeim tekin?
Afleiðingin af leiðsögn netamanna er
sú, að aukin tækni í netaveiði liin síð-
ustu ár liefur ekki aðeins minnkað enn
hlut þeirra, sem við uppeldissvæðin búa,
heldur mætt á viðhaldsstofninum í æ rík-
ara mæli. — Hafa ekki t. d. Elliðaárnar,
þrátt fyrir smæð sína, gefið meira en
helming laxa á við allt Ölfusársvæðið
sum hinna síðustu ára? Og reynandi væri
að spyrja veiðimálastjóra, hvort ekki sé
auðvelt að finna við ósa Hvítár í Borg-
arfirði einn netabónda, sem telji hik-
laust fram álíka mikla laxveiði og öll
Norðuráin gefur.
IV.
Undanfarin ár hefur staðið yfir end-
urskoðun lax- og silungsveiðilaganna. Ég
sendi endurskoðunarnefndinni tillögu að
ákvæðum, sem miðuðu að því að auð-
velda upplýsingu alls ólöglegs veiðiþjófn-
aðar, um leið og þau ættu að styrkja
grundvöllinn undir öllu umbótastarfi í
veiðimálum í náinni framtíð.
Tillagan var á þá leið, að allan veidd-
an lax bæri að merkja ákveðnu merki,
sem veiðimálastjóri léti af Jiendi gegn
litlu gjaldi. Sá lax, sem fyrirhittist ó-
merktur í verzlunum, vinnslustöðum,
matsölustöðum o. s. frv. væri upptækur
og handhafi ábyrgur.
Eramkvæmdin var ákaflega einföld:
Ég lagði til að notuð væri málmplata,
fest í fiskinn með sérstakri gerð vírs,
sem dreginn væri gegnum plötuna og
númeruð þrykkitöng klemmdi hana um
vírinn um leið og hún þrykkti númeri
sínu í plötuna.
Hver viðurkenndur netabóndi fengi
sína töng, svo og hvert stangveiðisvæði,
þannig að notandi veiðiréttarins á hverj-
um stað hefði merkinguna mð höndum.
Misnotkunarhætta væri mjög lítil. Lög-
legir notendur veiðiréttarins myndu tæp-
lega hjálpa veiðiþjófum í þessu efni.
Lítil hætta væri á að menn föfsuðu
merkin. Þess munu fá dæmi til dæmis,
að tollinnsigli hafi verið fölsuð, þrátt
fyrir mjög mikla og almenna smyglhvöt.
Tveir mikilvægir hliðarárangrar:
Veiðimálastjóri gæti innheimt merki-
tæki þegar að endaðri vertíð. Væri þá
komið í veg fyrir söfu afla, sem kynni
að nást eftir löglegan veiðitíma.
Þegar veiðimálastjóri teldi ónotuð
merki hjá hverjum tangarhafa að lok-
inni vertíð, fengi hann áreiðanlegar upp-
lýsingar um tölu veiddra laxa á merki-
svæði tangarinnar. Þá væri loksins með
vissu þekkt magn veiðinnar og veiði-
málastjóri væri í því efni hvorki háður
skattframtalsundandrætti netamanna né
gleymsku annarra. — Réttar uppfýsingar
um magn veiðinnar eru auðvitað sá
grundvöflur, sem allar umbætur hfjóta að
byggjast á.
Tillaga mín fann ekki náð fyrir augum
endurskoðunarnefndar lax- og silungs
veiðilaganna, né þeirra manna annarra,
sem um hana fjölluðu. Mér er ekki ljóst,
hvort þar hafi verið að verki venjuleg-
ur sofandaháttur, eða hitt, að einhverjir
framtalsvarir netamenn hafi verið spurð-
ir ráða.
Er ekki rétt að taka tillöguna á ný til
52
Veiðimaðurinn