Skessuhorn - 29.03.2023, Blaðsíða 16

MIÐVIKUDAGUR 29. MARS 202316
Laust eftir klukkan 18 fimmtu­
daginn 27. október var tilkynnt
um árekstur tveggja bíla í Skolla­
dal í Hálsasveit, á þjóðveginum
skammt ofan við Hraunfossa. Í
öðrum bílnum var Vignir Marías­
son, þriggja barna faðir, afi, eigin­
maður og formaður Verkalýðs­
félags Snæfellinga. Í slysinu
klipptist vinstri hendi Vignis af rétt
neðan við öxl, níu rifbein brotn­
uðu, gat kom á annað lungað og
fékk hann vægan heilahristing. Um
tíma var tvísýnt hvort hann myndi
lifa slysið af en eftir rúmlega sól­
arhringsdvöl á gjörgæslu var ljóst
að svo yrði. Við tóku 57 dagar á
Landspítala num í Fossvogi, þrjár
skurðaðgerðir, sýklalyfjameðferðir
og tveggja og hálfs mánaða endur­
hæfing á Grensás þaðan sem hann
mun útskrifast nú í lok mánaðar.
Endurhæfingin er þó ævilöng, segir
Vignir, en þau hjónin segja já við
lífinu og með húmorinn í farar­
broddi eru þeim allir vegir færir.
Og það á eftir að sýna sig hér á eftir
að þessu fólki finnst gaman að hlæja
og brosa.
Í bjartri íbúð í Kópavogi settist
blaðamaður Skessuhorns niður
eitt eftirmiðdegi með Vigni, konu
hans Páley Gestsdóttur og dóttur
þeirra, Elísabetu Páley Vignis­
dóttur, sem öll voru tilbúin að segja
sína sögu frá kvöldinu örlagaríka í
Skolladal og raunagöngunni sem á
eftir fylgdi.
Brot úr sekúndu
Um kvöldmatarleytið fimmtu­
daginn 27. október 2022 var Vignir
Maríasson á leið frá heimili sínu
í Grundarfirði inn í Húsafell.
Þau hjónin höfðu tekið á leigu
bústað þar og áætluðu að eyða þar
helginni í tilefni afmæli Páleyjar á
sunnudeginum. Páley hafði komið
í bústaðinn á undan Vigni sem
þurfti að vinna út fimmtudaginn.
Eftir vinnu brenndi hann af stað,
hringdi í Páley þegar hann kom að
Borgarnesi og spurði hvort eitthvað
vantaði úr búð. Svo var ekki þannig
hann hélt áfram í austur, yrði kom­
inn í Húsafell eftir um 50 mínútur.
Þegar Vignir fór að nálg­
ast Barnafoss var umferð á móti
farin að aukast, greinilega margir
ferðamenn á svæðinu. Hann
hafði einungis fundið fyrir einum
hálkubletti á ferð sinni inn Borgar­
fjörðinn en vegurinn hvað næst
Barnafossi hafði yfir sér hvíta slikju.
Hann keyrði fram hjá afleggjar­
anum að fossinum og upp svo­
kallaðan Skolladal, þar er heldur
kröpp vinstri beygja og í beygjunni
sá Vignir ljós á móti og gerði sér
grein fyrir að hann væri að mæta
flutningabíl. Sá bíll var með flat­
vagn í eftirdragi og tók vagninn að
rása í hálkunni sem myndast hafði
í gilinu. Einungis brot úr sekúndu
leið frá því Vignir sá flatvagninn og
þar til þeir skullu saman, vagninn
og bíll Vignis. Vagninn kom inn í
bílinn bílstjóramegin, tók í sundur
póstinn við framrúðuna og bíl­
stjórahurðina en fór aftur út áður
en kom að póstinum milli fram­ og
afturhurðanna.
„Ég man allt“
„Ég man allt,“ segir Vignir þegar
blaðamaður spyr hann um atburða­
rásina í Skolladal. „Ég man að þegar
ég mæti bílnum og sé vagninn á
mínum vegarhelmingi þá kemur
upp hjá mér flóttaviðbragð og ég
ætla strax að beygja út af til hægri.
Ég er með vinstri hendina á stýrinu
og lyfti henni upp til að beygja út af
en ég bara hafði ekki nógu langan
tíma,“ segir Vignir og bendir á að
miðað við lengd flutningabílsins
og hraða beggja bílanna hefði tekið
þá innan við eina sekúndu að fara
framhjá hvor öðrum. Það var tím­
inn sem hann hafði. „Síðan man
ég eftir hávaðanum. Ægilegum
hávaða. Bíllinn rennur niður kant­
inn, stoppar þar og þá er enn þá
þetta flóttaviðbragð í gangi hjá mér.
Ég lít upp og sé að framrúðan er
heil þannig ég kemst ekki þar út. Þá
lít ég til vinstri, sé að rúðan þar er
brotin svo ég spenni mig úr beltinu
og ætla þar út. Í þeirri andrá þreifa
ég fyrir vinstri hendinni. Ég þreifa
á erminni á flíspeysunni við öxl­
ina en gríp í tómt, það var ekkert í
erminni. Ég þreifa þá upp og niður
eftir erminni og átta mig á málum.
Ég er ekkert að fara út sjálfur.“
Enginn sársauki
Vinstri hendin var enn föst við lík­
amann, hékk þar á nokkrum sinum
að sögn Vignis, og sem næst því lá
uppvið vinstra læri hans. Slagæðin
fór í sundur og þá þurfa hlutir að
gerast hratt. Vignir tók sjálfur upp
símann og hringdi í Neyðarlínuna,
ökumaður flutningabílsins kom
því næst hlaupandi og bað Vignir
hann um að taka við símanum og
ræða við Neyðarlínuna, hann væri
í betra ástandi til þess. Vignir fann
þá að hann var farinn að sljóvgast
og var ekki alveg í lagi. Hann fann
þó hvergi til. „Ég fann engan sárs­
auka. Hinn bílstjórinn talar við
Neyðarlínuna í símann og jánkar
þar nokkrum spurningum. Hann
stingur svo hausnum inn í bílinn,
horfir á mig og hverfur svo aðeins
frá,“ segir Vignir. Bílstjórinn kom
aftur eftir nokkrar sekúndur og
spurði hann um líðan. „Lappirnar
eru í lagi. Ég veit að hendin er ekki
í lagi og það er vont að anda,“ segir
Vignir þá sem hóstaði upp blóði.
Því næst hljóp bílstjórinn aftur að
bílnum sínum og sótti hníf, skar á
beltið hjá Vigni og batt það utan
um vinstri öxlina til að stöðva
blæðinguna. Þá tók Vignir aftur
upp símann og hringdi í Páley,
sem beið hans í sumarbústaðnum í
Húsafelli.
Áttaði sig strax á
að eitthvað mikið
var í gangi
„Hann segir að hann hafi lent í
árekstri og haldi að hann sé hand­
leggsbrotinn. Ég spyr þá hvort ég
eigi ekki að koma en hann þver­
tekur fyrir það, segir að ég skuli
ekkert vera að því,“ segir Páley og
heldur áfram. „Ég þekki þennan
mann. Röddin var frekar skrítin og
hann vildi ekki að ég kæmi þannig
ég áttaði mig strax á að eitthvað
mikið var í gangi,“ segir Páley sem
hringdi því næst í elsta son þeirra
hjóna, Aðalgeir, upplýsti hann um
slysið og að hún væri á leið á slys­
stað. Aðalgeir hringdi þá í föður
sinn sem svaraði símanum og
ræddu þeir stuttlega saman. Á þeim
tíma voru fyrstu viðbragðsaðilar
komnir á slysstað, hjónin Berg­
þór og Hrefna í Húsafelli og menn
úr Reykholti sem komu á staðinn
á slökkvibíl en það tók sjúkrabíl
20 mínútur að koma á staðinn.
Hafist var handa við að saga bíl­
stjórahurðina og um það leiti sem
Páley kemur á staðinn er byrjað
að vinna að því að færa hann út
úr bílnum. Í sömu andrá sér Páley
þyrluna fljúga yfir slysstaðinn í átt
að flugvellinum í Húsafelli, hvar
hún lenti.
Engar rjúpur að finna
hér fyrir þessi jól
Vigni fannst viðbragðsaðilarnir
helst til of lengi að pæla í því hvernig
ætti að ná honum úr bílnum og var
hann orðinn óþreyjufullur. „Svo að
ég stakk löppunum út og sagði þeim
bara að kippa mér hérna út og vera
ekkert að hlusta á mig á meðan.
Svo var tekið í fæturnar og svo er
tekið í beltið á buxunum mínum og
ég bara dreginn út. Þá fyrst fann ég
sársaukann,“ segir Vignir. Höndin
hafi þá farið á hreyfingu í fyrsta
sinn og fallið niður með síðu Vignis
sem áttaði sig þá á því að hún var
enn föst við hann. „Og það var svo­
lítið vont,“ segir Vignir og hlær.
„Þá er þarna einn viðbragðsaðil­
inn sem biður mig innilega fyrir­
gefningar. Ég veit ekkert hver það
var en mikið ofboðslega er þeirri
manneskju fyrirgefið í dag.“ Páley
bætir þá inn í söguna. „Ég horfði
á þegar verið var að lyfta honum
úr bílnum og sá hendina detta og
manneskjunni brá alveg rosalega
Ekkert annað í boði en – „Upp og út“
Rætt við Vigni Maríasson, Páley Gestsdóttur og Elísabetu Páley Vignisdóttur
Í bjartri íbúð í Kópavogi settist blaðamaður niður eitt eftirmiðdegi með Vigni Maríassyni, konu hans Páley Gestsdóttur og dóttur þeirra, Elísabetu Páley Vignisdóttur. Ljósm. gbþ
Afastrákarnir sendu afa sínum gjafir frá Noregi. Sá eldri teiknaði mynd þar sem
Vignir var með Leathermann hníf í stað vinstri handar. Sá yngri perlaði á hann
hanska, svo hann gæti farið á tónleika og verið með hendur upp í loft.
Vignir og Páley njóta þess að hreyfa sig úti í náttúrinni. Hér eru þau í gönguferð
Kolgrafafirði 12. mars.