Skessuhorn - 29.03.2023, Blaðsíða 18

MIÐVIKUDAGUR 29. MARS 202318
„Systkini okkar Vignis voru líka
ómetanleg stoð fyrir okkur og allar
þessar hlýju kveðjur sem við höfum
fengið frá fólkinu í kringum okkur,
við finnum fyrir styrknum í þeim.
Og við erum svo innilega þakklát
fólkinu sem kom að slysinu, fólk­
inu á bráðamóttökunni, gjörgæsl­
unni, læknunum, þyrlumönnunum
og öllum á sjúkrahúsinu. Í hjarta
mér er ég alveg ævinlega þakklát
því hvað maður er með sterkt lið á
bakvið sig,“ segir Páley og Vignir
grípur orðið. „Og fólkið þarna uppi
í Borgarfirði, sjálfboðaliðarnir sem
mæta fyrstir á staðinn. Bara það að
fólk skuli sækja sér þekkingu, fara
á námskeið og læra fyrstu hjálp og
annað. Þetta er þvílíkur auður fyrir
okkur sem þjóð, að hafa þetta fólk.
Hvaðan fólk fær þennan viljastyrk
til þess að vera viðbragðsaðilar skil
ég ekki. Að geta mætt á slysstað
eins og þarna og hafa vilja og getu
til að gera það aftur og aftur.“
„Víst get ég þetta“
Elísabet segir þessa lífsreynslu
einnig hafa haft mikil áhrif á sig
sem hjúkrunarfræðinema, hún
hafi fyrst eftir slysið ekki séð fyrir
sér að geta haldið áfram í náminu
en fljótlega séð að sér. „Ég hugs­
aði bara að ég gæti ekki mætt aftur
í vinnuna. Ég sá ekki fyrir mér að
geta hugsað um fólk og umgeng­
ist aðstandendur þegar þeim líður
svona illa, eins og mér leið,“ segir
Elísabet sem hristi svo af sér þá
hugsun. „Ég hugsaði bara: „Víst
get ég þetta“ og ef eitthvað þá veitti
þessi reynsla mér meiri drifkraft til
þess að vilja vera partur af þessu liði
sem hjálpar fólki. Ég er líka farin að
hallast meira að gjörgæsluhjúkrun
eða bráðahjúkrun núna, en ég veit
ekki hvert ég stefni. Það er allt svo
ótrúlega spennandi og skemmtilegt
við hjúkrunarfræðina að það er úr
mörgu að velja,“ segir Elísabet.
Slys gerast. Punktur!
Aðspurð um hvort þau hafi upp­
lifað einhverja kergju í garð þess
sem olli slysinu segja þau samróma
að svo hafi aldrei verið. „Aldrei.
Við upplifum bara þakklæti í garð
hans,“ segir Vignir. „Að hann skyldi
koma og huga að mér og yfirleitt
hafa þolað það. Það eru ekki allir
sem hefðu höndlað það að stinga
höfðinu inn í bílinn til mín og sjá
mig. Og koma svo aftur og binda
um öxlina. Það er það sem bjargar
lífi mínu. Hann er fyrsta hjálpin.
Getur maður verið annað en þakk­
látur? Þetta var slys og slys gerast.
Punktur!“ segir Vignir og Elísabet
og Páley taka í sama streng. „Það
var ekkert okkar að hugsa þannig,
ekkert okkar var pirrað,“ segir
Elísabet og Páley grípur orðið.
„Þetta er ekkert sem einhver
ætlar sér að gera. Vagninn fer að
rása í hálku og endar á öfugum
vegarhelmingi og okkur dettur ekki
í hug að kenna neinum um það.“
Já við lífinu
Vissulega er líf fjölskyldunnar
breytt til frambúðar en Vignir og
Páley eru þrautseig, jákvæð og lífs­
glöð svo geislar af. „Við reynum
að halda í húmorinn eins og okkur
er vísast til,“ segir Páley og Vignir
og Elísabet taka undir, hann hefur
fleytt þeim langt. „Ég er í tímum
hjá áfallaráðgjafa og í fyrsta tím­
anum sá ég skilti á veggnum sem
á stóð: „Ég segi já við lífinu.“ Og
ég stend þarna, horfi á skiltið og
segi upphátt: „Já!“, því ég segi já
við lífinu og ætla að takast á við
þetta verkefni með Vigni og fjöl­
skyldunni allri,“ segir Páley og
styrkurinn í röddinni er áþreifan­
legur. Þá er auðvitað slegið á léttar
nótur. „Ég var sjálf í axlaraðgerð
í maí í fyrra og var ekki búin að
jafna mig eftir hana þegar Vignir
lenti í slysinu. Þannig að við erum
svona skrautlegu hjónin, bæði
svolítið slæm í öxlunum.“ Vignir
hlær og bætir því við að hann sé
einnig á leið í axlaraðgerð á hægri
öxl á næstu vikum. „Það átti að
gera við hægri öxlina á mér í nóv­
ember síðastliðnum en það þurfti
að fresta þeirri aðgerð af óviðráð­
anlegum aðstæðum,“ segir Vignir
og horfir sposkur eftir viðbrögðum
í kringum sig. „En það er á planinu
eftir páska að láta gera við hægri
öxlina. Þá verð ég handalaus í
nokkra daga og þá er eins gott að
eiga góða konu,“ segir Vignir og
vill meina að þau hjónin séu bæði
komin á viðgerðaraldur.
Endurhæfingin
er ævilöng
Hvað framhaldið varðar verður
Vignir útskrifaður af Grensás nú í
lok mars og ætla þau hjónin þá að
leggja land undir fót og verja pásk­
unum í Noregi með syni sínum þar,
tengdadóttur og barnabörnunum
þremur. Eftir páska sjá þau fram á
að fara aftur heim í Grundarfjörð
og eiga von á því að ferðunum til
Reykjavíkur fækki verulega. Vignir
sækir þá sjúkraþjálfun í heima­
byggð en mun koma á Grensás
öðru hverju. „Þau vilja ekkert fá
mig aftur á Grensás nema það sé
komin einhver skemmtileg græja
utan á stubbinn svo við getum farið
að bæta við æfingarnar. Annars
gerum við ráð fyrir að vera að
mestu heima í Grundarfirði. Auð­
vitað er þetta ævilangt ferli, endur­
hæfingin, en á næstu vikum sé ég
líka fram á að fara í akstursmat og
þegar það er komið í gegn get ég
látið breyta bílnum svo ég geti farið
að keyra aftur,“ segir Vignir sem
fær þá hnúð á stýrið með rafstýr­
ingu fyrir ljósabúnað. Það er margt
sem er öðruvísi fyrir einhentan
mann. „Prófaðu einhvern tímann
að borða upp úr skyrdós án þess
að halda við hana,“ segir Vignir
hlæjandi og beinir áskoruninni til
blaðamanns sem brátt kveður og
hefur þessi orð með sér í fartesk­
inu, margs vísari og með öðruvísi
sýn á lífið.
gbþ/ Ljósm. Úr einkasafni.
Barnabörnin þrjú sem Vignir og Páley eru svo spennt að hitta á næstu dögum. Páley, Vignir og Elísabet vörðu áramótunum heima í Grundarfirði.
Aðalgeir er hér við hlið föður síns um það leiti sem Vignir er að vakna eftir fyrstu aðgerð.
Það þarf víst alltaf að borga reikninga.