Veiðimaðurinn - 01.12.2019, Síða 79

78 Veiðimaðurinn 79 Að gera tómstundagaman sitt að vinnu
Þegar hjónin Ólafur Vigfússon og Annar
María Clausen keyptu rekstur Veiði-
mannsins árið 1998 fylgdu með í kaup-
unum nokkrir dýrgripir.
„Við eigum nokkuð af gömlum stöngum,
hjólum, ífærum, háfum og öðru sem
tengist stangaveiði,“ segir Ólafur. „Við
eigum líklega um 30 gamlar stangir og er
sú elsta frá árinu 1860. Það er stór og öflug
tvíhenda með stóru tréhjóli. Sú stöng
er ómerkt þannig að ég veit ekki hver
framleiddi hana. Stöngin er ekki gerð
úr bambus, líkt og margar þessar gömlu
stangir, heldur úr Suður-Amerískum
harðvið.
Fyrir allnokkrum árum keypti ég einnig
gamla Hardy-stöng sem hafði verið í eigu
upptökustjóra „His Master's Voice“ (HMV)
sem kom til þess að taka upp á Alþingis-
hátíðinni árið 1930, þegar þess var minnst
að þúsund ár voru liðin frá stofnun alls-
herjarþings árið 930. Þessi maður fór með
Haraldi V. Ólafssyni í Fálkanum til veiða í
Grímsá og gaf honum stöngina. Ég keypti
stöngina síðan af syni Haraldar. Þetta er
nánast ónotuð stöng og fyrir vikið sér varla
á henni. Mér þykir mjög vænt um þessa
stöng því ég þekki söguna á bakvið hana.
Ég á líka tvær stangir og hjól sem eru merkt
Thors-fjölskyldunni og hafa því væntan-
lega verið mikið notaðar í Haffjarðará,
þar sem Thor Jensen og fjölskylda hans
áttu allan veiðirétt á fyrri hluta síðustu
aldar. Stöngin er merkt „Dick Thors“ sem
er væntanlega gælunafn Richard Thors.
Líkt og stöng upptökustjórans þá eru þetta
Hardy-stangir en Hardy var aðalmerkið á
þessum tíma og fram eftir síðustu öld.“
Að sögn Ólafs smíðaði Hardy árið 1902 hjól
sem nefndist Hardy Perfect og var það
smíðað í þremur stærðum. Árið 1912 var
sett á markað laxahjól undir sama merki
í þremur stærðum.
„Í tilefni af 100 ára afmæli þessara hjóla
árið 2002 voru hjólin endurgerð af Hardy.
Þau voru einungis smíðuð í 250 eintökum
og ég á númer 15 í báðum settum, silunga-
og laxahjól. Þetta var viðhafnarútgáfa og
hjólin komu í fallegum kössum, þeim
fylgdu meira að segja hvítir hanskar til að
handleika hjólin,“ segir Ólafur og brosir út
í annað. „Eini munurinn er sá að í upphaf-
legu útgáfunni var fílabein í handfanginu
en eðli málsins samkvæmt er það ekki í
þessum hjólum. Hjólunum fylgja síðan
tvær tegundir af hjólfótum. Annar er til
þess að hægt sé að festa það í hjólastæðið á
gömlu bambusstöngunum en hinn passar
í stæðið á nútíma stöngum.“
Ólafur segist ekki vita hvort margir hér-
lendis safni gömlum veiðibúnaði. „Það
eru vafalaust einhverjir. Ég veit að Þorkell
heitinn Fjeldsted í Ferkjukoti átti safn.
Einnig á Stangaveiðifélagið eitthvað af
búnaði. Það er að mínu viti mjög mikilvægt
sagan sé varðveitt - að haldin sé skrá yfir
gamlar stangir, hjól og þess háttar. Þegar
fram líða stundir þá verða mikil verðmæti
fólgin í því.“
Að sögn Ólafs er reglulega haft samband
við hann vegna gamalla stanga sem fólk
hefur gjarnan fengið arf og vill koma í verð.
„Yfirleitt eru þessari stangir í fjórum
hlutum og auka toppur. Ef allir þessir
hlutar eru óaðfinnanlegir, ekkert verið
gert við stöngina eða hún farin að vinda
upp á sig, þá eru stöngin einhvers virði.
Um leið og eitthvað sér á stönginni þá er
hún svo að segja verðlaus, kannski hægt
að fá 10 til 20 þúsund krónur fyrir hana.
Ég segi alltaf að ef einhver kærkomin hafi
átt stöngina þá eigi viðkomandi að eiga
stöngina sjálfur eða gefa börnunum sínum
hana. Stöngin er miklu meira virði þannig
en að selja hana fyrir jafnvirði þess sem
það kostar að fylla bensíntank á jeppa. Það
er því óhætt að segja að dýrgripirnir séu
ekki alltaf metnir til fjár.“
Dýrgripirnir
ekki alltaf
metnir til fjár