Veiðimaðurinn - 01.12.2019, Blaðsíða 84

M argir sem veiða á stöng hafa
þá sögu að segja að áhuginn
hafi smitast frá einhverjum
nákomnum. Oft er upphafið tengt sam-
vistum fjölskyldu við veiðivatn eða á.
Aðrir byrja að veiða á bryggjunni. Bræð-
urnir sem hér um ræðir - þeir Alexander
11 ára og Thomas Ari 12 ára Arnarssynir
- hafa aðra sögu að segja og sanna það svo
ekki verður um villst að vegir veiðigyðj-
unnar eru órannsakanlegir.
Sumarið 2017 - þegar þeir voru níu og tíu
ára gamlir - fengu þeir þá hugmynd að
fara að veiða. Þess vegna var stöngin hans
langafa tekin með í sumarbústaðarferð
fjölskyldunnar að Úlfljótsvatni, hvar þeir
fóru allra fyrst að renna fyrir silung.
„Pabbi sýndi okkur hvernig átti að gera
þetta og okkur fannst þetta bara strax geð-
veikt,“ segir Thomas Ari brosandi. Það er
kannski ofsagt að augun í þeim bræðrum
hafi lýst upp eldhúsið þegar þeir rifja upp
þennan fyrsta veiðidag, en ekki þegar
spurt er um hvort þeir hafi sett í fisk.
„Ég fékk fjögurra punda bleikju“, segir
Alexander skiljanlega stoltur. „Fyrst fannst
mér þetta mjög skrítið. Svo hélt ég að ég
hefði misst hann. Það var svona í þrjár sek-
úndur, en svo náði ég honum upp í bátinn.“
„Og ég fékk aðra sem var tvö pund,“ bætir
Thomas Ari við og lítur til bróður síns. Það
fer ekki hjá því að nú þegar sé komin upp
smá keppni á milli þeirra bræðra.
„Svo borðuðum við fiskana. Þeir voru rosa-
lega góðir,“ segir Alexander og við erum
sammála því allir þrír að ekkert jafnast
á við fisk sem maður hefur veitt sjálfur.
Mamma strákanna, Dröfn Harðardóttir,
brosir til strákanna sinna og grípur svo
mynd af stofuveggnum sem var tekin
þennan dag. Þegar myndin er skoðuð, af
þeim bræðrum með veiðina, fer það ekki
framhjá neinum að þessir tveir munu veiða
alla ævi.
Dröfn segir frá því að þegar langafi þeirra
bræðra dó - hann Ólafur Halldórsson - þá
skildi hann eftir sig mikið af veiðibúnaði.
Ólafur hafði mikinn áhuga á veiði og fór
víða til að renna fyrir silung og lax. Það
er þó kenning Drafnar að veiðidellan hafi
hlaupið yfir eina kynslóð.
„Þeir bræður eru alveg sjúkir, öfugt við
okkur,“ segir Dröfn og bætir við að nú
njóti synir hennar þess að veiðidótið hans
langafa var allt geymt á góðum stað.
Veiðikortið í vinning
En eins og fyrr segir þá hitti Ingimundur
Bergsson, hugmyndasmiður og umsjónar-
maður Veiðikortsins, þá bræður við Elliða-
vatn. Ástæðan fyrir því að Elliðavatn var
heimsótt í sumar sem leið - og það margoft
- var góður árangur þeirra bræðra í fót-
bolta. Þeir eru harðir Valsarar og fengu
Veiðikortið að gjöf frá foreldrum sínum
eftir góðan árangur á N1 móti á Akureyri.
„Þeir voru búnir að tala um það fyrr um
sumarið hvort þeir gætu ekki fengið veiði-
kortið svo þeir gætu nýtt sumarið í að veiða
en þá sagði ég við þá að ef þeir myndu
standa sig vel á Akureyri þá fengju þeir
kortið. Þeir stóðu sig að sjálfsögðu frá-
bærlega og liðið allt og það var því þar
fyrsta sem við gerðum þegar við komum til
Reykjavíkur, stoppuðum á N1 og keyptum
veiðikortið,“ segir Dröfn en strákarnir segja
að í Elliðavatninu hafi þeir ekki fengið
mikið - og kannski bara einn eða tvo.
Spurðir hvort þeir vissu um orðspor Elliða-
vatns, og hversu erfitt það getur verið að
fá silunginn til að taka þar, segjast þeir
aldrei hafa heyrt það - greinilega ómeð-
vitaðir um að vatnið er oft kallað háskóli
fluguveiðimannsins. Á leið þaðan hefur
margur veiðimaðurinn nefnilega komið við
í fiskbúð en það truflar þá bræður ekkert og
lýsa því yfir að Elliðavatn verði heimsótt
næsta sumar - og það oft.
„Við sáum nefnilega einhvern gæja vera að
veiða þarna. Hann fór langt út í vatnið og
fékk örugglega tíu fiska,“ segir Thomas Ari.
Það hefur þegar fengist staðfest í stuttu
spjalli við þá bræður að veiðidellan er
komin til að vera. En hvað finnst þeim
mátulegt að veiða marga daga á hverju
sumri.
Þessi spurning virðist koma þeim bræðrum
í opna skjöldu og hafa kannski ekki hugsað
sinn veiðiskap á þessum nótum.
„Kannski eru 30 dagar mátulegt,“ segir
Alexander hugsi. Hann segir líka frá því
að mamma þeirra eða pabbi skutli þeim í
veiði í Elliðavatn.
„Við erum kannski í tvo, þrjá klukkutíma
í einu. Það er mátulegt. Svo hringjum við
bara þegar á að sækja okkur,“ segir hann en
þeir bræður hafa góðan tíma til að stunda
margs konar íþróttir og til að fara að veiða.
Það er líka ástæða fyrir því að nægur tími
gefst í þessi áhugamál.
Þeir spila nefnilega enga tölvuleiki.
Ekkert flókið.
Það eru bara allar flugur góðar
ef maður veiðir eitthvað á þær.
Thomas Ari (12 ára)
84 Veiðimaðurinn 85 Veiðidellan úr lausu lofti gripin