Heimili og skóli - 01.08.1965, Side 32

að leik, ekki sízt ef fullorðið fólk verður
með í leiknum.
Leikir barna eru margþættir og hug-
myndaríkir ef barnið fær að vera ótruflað
og eitt út af fyrir sig. Hvert einstakt barn
mótar þá leikina af sínum eigin persónu-
leika og reynzlu. Það sýnir einnig með
leikjum sínum, hve langt það er komið á
þroskabrautinni. Þess vegna lærum við
ekki sízt að þekkja barnið af leikjum þess.
Leikir barna hafa lengi verið rannsókn-
arefni barnasálfræðinga og hefur orðið
grundvöllur barnasálfræðinnar. Vísindaleg-
ar tilraunir með námsefni í barnaskólum
hafa verið hafðar til hliðsjónar, þegar
tilraunir hafa ver.ið gerðar með starfrænt
uppeldi og nám. Foreldrum og samfélag-
inu er þó ekki enn ljóst, hvaða ábyrgð hvíl-
ir á þeim með tilliti til þess að barnið fái
góð skilyrði til leikja sinna.
Ef v.ið fullnægjum ekki leikþörf barn-
anna, eða útilokum möguleika þeirra til
leikja, liggur þetta eins og mara á barn-
inu. Einn dagur, sem barnið fær ekki að
leika sér, er glataður dagur. Þessu lýsti
tíu ára drengur, sem hafði orðið að vera
fleiri tíma í skólanum en venjulega. Hann
talaði ekki um það, að hann hefði haft of
mikið að gera, eða að það, sem hann gerði
hefði verið leiðinlegt. En „ég hef ekkert
fengið að leika mér í dag,“ sagði hann
Börn þurfa:
tíma til að leika sér,
nægilega stórt svæði til leikja,
leikföng eða eitthvert efni,
leikfélaga,
öryggi og ástúð, svo að það geti
sökkt sér áhyggjulaust ofan í leik-
inn.
Þýtt. — H. J. M.
EFTIR tuttugu ára dvöl meðal Indíánanna
í Calgary-héraði lét ég af störfum í kan-
adisku lögreglunni. Daginn áður en ég
fór heimsótti mig gamall Indíánahöfðingi,
sem ég oft hafði tekið fastan fyrir drykkju-
skap. Höfðinginn færði mér að gjöf veg-
legan hattborða með áletrun, það var eins
konar skilnaðargjöf, og ég hef haft þenn-
an borða á hattinum mínum alla tíð síð-
an — eða þangað til ég hitti mann einn,
sem gat sagt mér hvað þessi áletrun þýddi,
en hún var á Indíánamáli, og hljóðaði svo
á venjulegu máli: „Hér undir þessum hatti
sjáið þið risavaxinn fábjána.“
*
í BORGINNI SEATTLE í Bandaríkjunum
er þess krafizt, að húsbændur kaupi fok-
dýr leyfi, ef menn vilja hafa meira en þrjú
húsdýr. Fyrir skömmu var hringt á skrif-
stofuna, sem sér um slíkar leyfisveitingar
af konu einni, sem skýrði frá því, að hún
sjálf ætti tvo hunda og einn kött, en nú
hefði hún í hyggju að gifta sig og tilvon-
andi eiginmaður ætti tvo ketti og einn
hund. „Okkur þykir báðum ákaflega vænt
um skepnur og viljum ekki missa af þeim
fyrir nokkurn mun,“ sagði hún. „En ef
við giftum okkur, eigum við allt í einu
sex húsdýr undir sama þaki. Er ekki hægt
að leysa málið á þann hátt, að við eigum
dýrin áfram, en þau verði skrifuð hvort
hjá sínum eiganda svo að við missum ekki
hundaleyfið?"
„Mér þykir leitt, frú. Þetta er því miður
ekki hægt,“ sagði embættismaðurinn.
Það heyrðist andvarp í símanum. Svo
sagði konan, áður en hún lagði heymar-
tólið á: „Það vár leiðinlegt. Þetta hefði
annars getað orðið svo gott hjónaband.“
76 HEIMILI OG SKÓLI